Θεωρώ πως πρέπει να αναφέρω δυο λόγια για έναν πολύ σημαντικό θεσμό, που τιμά το ελληνικό πνεύμα και πολιτισμό διεθνώς. Αναφέρομαι στον ετήσιο εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας της Ελληνικής Γλώσσας.
Ο Οκτώβριος είναι μήνας που προάγει τα εθνικά μας συναισθήματα, λόγω του εορτασμού της 28ης Οκτωβρίου 1940. Ειδικότερα όμως για πολλές περιοχές της Μακεδονίας, με προεξάρχουσα τη Θεσσαλονίκη, τα συναισθήματα αυτά είναι ιδιαίτερα έντονα
Πιθανότατα δεν θα μάθουμε ποτέ τα ονόματα των 213 ατόμων που αποτελούσαν το πελατολόγιο του παιδεραστή των Σεπολίων. Θα αρκεστούμε στις φωτογραφίες του ιδίου με σημαίνοντα πολιτικά πρόσωπα.
Σε πρόσφατη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Θεσσαλονίκης, συνάδελφος αυτοδιοικητικός, προερχόμενη από τον χώρο της «Δεξιάς», τοποθετήθηκε σχετικά με το θέμα της εκλογής των βουλευτικών εκλογών στην Ιταλία.
Ο φετινός χειμώνας αναμένεται ιδιαίτερα βαρύς. Και αυτό θα είναι κάτι που όχι μόνο θα έχει επιπτώσεις στον οικογενειακό προϋπολογισμό, αλλά θα δημιουργήσει σοβαρότατο πρόβλημα και στους χώρους διδασκαλίας
Η Παιδεία στην πατρίδα μας, εδώ και δεκαετίες, έχει πάψει να αποτελεί ένα φυτώριο ανθρώπων, με την έννοια της καλλιέργειας μιας ανθρωπιστικής συνείδησης.
Είναι γεγονός πως σε κάθε εποχή, η οποιαδήποτε εξουσία φρόντιζε να παρακολουθεί και να συλλέγει πληροφορίες από πρόσωπα και φορείς που έκρινε ότι θα μπορούσαν να αποτελέσουν πηγή κινδύνου γι’ αυτήν.
Το θέαμα των εξορκισμών στην πλατεία Αριστοτέλους ήταν τουλάχιστον γελοίο και προφανέστατα οι τύποι της λεγομένης «Εκκλησίας των Εθνών» απευθύνονται σε ανόητους ή απελπισμένους ανθρώπους.
Αυτή η συνείδηση μιας διαχρονικής αίσθησης, του «ανήκειν» σε μία κοινότητα, αποτυπώθηκε στο πείσμα, στην πίστη, στον αγώνα, στη νίκη και τελικά στα δάκρυα της Αντιγόνης Ντρισμπιώτη, κατά την ανάκρουση του εθνικού μας ύμνου.
