Να πούμε αλήθειες...

Οι εκλογές της 15ης Οκτωβρίου πλησιάζουν. Εκλογές αυτοδιοικητικές, σαφώς. Μα όχι μόνο. Το γιατί θα το πούμε παρακάτω, ξεκινώντας από τον τοπικό παρονομαστή των εκλογών. Το κυρίαρχο ερώτημα είναι αν αυτή η πόλη, όπως την βιώνουμε σήμερα, μπορεί να διεκδικεί τον τίτλο μιας ευρωπαϊκής μητρόπολης. Όσοι έχουμε βρεθεί σε πρωτεύουσες όπως την Βιέννη, την Μαδρίτη, την Μόσχα ή ακόμη και το Βελιγράδι, αντιλαμβανόμαστε αμέσως το πόσο πάσχει η Αθήνα.

Τελευταία σε πράσινο, που μεταφράζεται σε κάθετη πτώση της ποιότητας ζωής του 1/3 των Ελλήνων. Πρώτη σε αριθμό λαθρομεταναστών, με ολόκληρες συνοικίες - γκέττο, όπου το βράδυ φοβάσαι να κυκλοφορήσεις. Η εγκληματικότητα στα ύψη, η αστυνόμευση ανύπαρκτη. Τα Ολυμπιακά έργα λιμνάζουν και καταστρέφονται, ενώ οι προηγούμενες δημοτικές αρχές απέτυχαν ακόμα και στα εύκολα: Η "ανάπλαση" της πλατείας Ομονοίας, που κατάντησε γκρίζα έρημος από μπετόν, το αποδεικνύει. Στην πρωτεύουσα του Ελληνισμού υπάρχουν αγάλματα απίθανων ιστορικά προσώπων, αλλά δεν υπάρχει χώρος για τον Μέγα Αλέξανδρο ή ένα άγαλμα της προκοπής της Αθηνάς. Όσο για τις κατά καιρούς νομαρχιακές αυτοδιοικήσεις, έχουν κι αυτές τις δικές τους ευθύνες. Το μόνο που έχουν πετύχει μέχρι σήμερα είναι ο κόσμος να μην έχει ιδέα τι είναι η νομαρχία και τι κάνει.

Πεποίθησή μου ήταν και είναι ότι Αθήνα, και πολύ περισσότερο Ελλάδα, δεν μπορεί να είναι ότι κινείται μεταξύ πλατείας Κολωνακίου και πλατείας Συντάγματος. Η οικουμενική Ελλάδα του φωτός και του πολιτισμού, στην δική μου αντίληψη ξεκινά από την Χειμάρρα και φθάνει στην σκλαβωμένη Καρπασία. Ομοίως, Αθήνα δεν μπορεί να είναι η μίζερη εικόνα που εισπράττουμε καθημερινά: της υποβάθμισης, της μόλυνσης, της εγκληματικότητας και της ακατάσχετης τσιμεντοποίησης. Μας αξίζει μια Αθήνα αρχόντισσα, που να αποπνέει το μεγαλείο του χθες συνδυασμένο με τα χαρακτηριστικά μιας μοντέρνας Μητρόπολης.

Σήμερα, περπατώντας κανείς στην πρωτεύουσα, διαπιστώνει τα ελλείματά της, παρά το "φτιασίδωμα" που της έγινε, λόγω των Ολυμπιακών αγώνων. Οι κάτοικοι της πρωτεύουσας μοιάζουν να μην περιμένουν πια τίποτα. Θέλουν μόνο να μετακομίσουν στα "βόρεια", όπου το πράσινο είναι σχετικά περισσότερο και εξακολουθείς να έχεις την αίσθηση πως ζεις σε ελληνική πόλη.

Όλοι μας διαπιστώνουμε,την ανεπάρκεια των συμβατικών πολιτικών δυνάμεων στην αντιμετώπιση της καθημερινότητάς μας, που γίνεται όλο και πιο γκρίζα. Διατηρούμε όμως ακέραιο ένα καθαρό όραμα για μια καλύτερη Αθήνα, για μια ισχυρότερη Ελλάδα. Αλίμονο αν χαθεί η ελπίδα, το όνειρο!

Εδώ έγκειται και ο πολιτικός παρονομαστής των εκλογών: Το ζητούμενο είναι η ισχυροποίηση των πατριωτικών δυνάμεων, ενός μετώπου αντιπολίτευσης με εθνικά και δημοκρατικά χαρακτηριστικά, που να θέλει πράγματι να φτιάξει την Αθήνα, αλλά και ολόκληρη την Ελλάδα. Οι άλλοι απέτυχαν. Όταν δεν μπορείς να φτιάξεις την πλατεία Ομονοίας, θα φτιάξεις την Ελλάδα; Όταν μπροστά και πίσω από το Δημαρχείο της Αθήνας οργιάζουν οι παράνομοι και λαθραίοι, πουλώντας ό,τι θέλουν, μπορείς να καμώνεσαι πως έχεις σοβαρή μεταναστευτική πολιτική; Όταν η πόλη στενάζει από το καυσαέριο και τα σκουπίδια, μπορείς να δηλώνεις περιβαλλοντικά ευαίσθητος;

Τέρμα λοιπόν με τα ευχολόγια. Οι διαχειριστές των τυχών της Αθήνας απέτυχαν. Γιατί ακριβώς ανήκουν στο ίδιο παθογόνο σύστημα που εντάσσονται και οι διαχειριστές της υγείας (;) μας, του υπό διχοτόμηση Αιγαίου, της αυξανόμενης εγκληματικότητας, της πολιτικής του "δώστα όλα" στην Τουρκία και τους Αμερικάνους. Είναι αλληλένδετοι όλοι τους, για αυτό και αλληλένδετος είναι ο αυτοδιοικητικός με τον πολιτικό παρονομαστή των εκλογών.

Ο συνδυασμός ΥΠΕΡ ΛΑΟΥ με υποψήφιο Υπερνομάρχη τον γνωστό δημοσιογράφο Βαγγέλη Παπαδόπουλο και υποψήφιους Νομάρχες, Αθηνών τον εκδότη και ιστορικό Άδωνι Γεωργιάδη και Πειραιώς τον ταξίαρχο ε.α. Παναγιώτη Θεοδωρακίδη, έχει πρόγραμμα. Ρεαλιστικό, σοβαρό, υλοποιήσιμο. Καμμία σχέση με τους άλλους. Στο χέρι των δημοκρατικών πολιτών είναι να μας στηρίξουν. Γιατί εμείς, νοιαζόμαστε αληθινά και με την ψυχή μας για την πόλη μας, για τον τόπο μας...