Και αντικοινωνικοί και κάφροι!

Λίγο μετά αφού δημοσίευσα το άρθρο μου για την αντικοινωνική συμπεριφορά των εκπαιδευτικών, κάποιος πολύ καλός φίλος και συναγωνιστής από την Θεσσαλονίκη επικοινώνησε μαζί μου για να μου εκφράσει την αγανάκτησή του για τα όσα έγραψα. Μεταξύ άλλων, με απεκάλεσε στυγνό καπιταλιστή και από τον διάλογο αυτό κάποιος άγνωστος θα μπορούσε να συμπεράνει τόσο ότι ο φίλος μου είναι εκπαιδευτικός, όσο και ότι εγώ είμαι κάποιος μεγαλέμπορος μεγιστάνας των Αθηνών που περνάει τα απογεύματά του στην Αθηναϊκή Λέσχη ή τον Όμιλο Αντισφαιρίσεως Αθηνών, παίζοντας σφαλιάρες με τον Ζαμπούνη.

Περισσότερο όμως με πείραξε ότι θεωρεί πως οι απόψεις μου δεν συνάδουν με τα εθνικιστικά μου φρονήματα. Προσέθεσε δε, ότι με τα λεγόμενα μου βάζω βούτυρο στο ψωμί της Μαριέττας, η οποία είναι μέρος ενός συστήματος που αποτελεί τον κύριο υπαίτιο των προβλημάτων που μαστίζουν τον ελληνικό λαό. Τέλος, απόρησε που παίρνω το μέρος των «μπάτσων», οι οποίοι ουκ ολίγες φορές έχουν φερθεί σ' εμάς τους εθνικιστές με τον πιο άδικο τρόπο.

Με κίνδυνο να ενισχύσω ακόμη περισσότερο τον χαρακτηρισμό του στυγνού έχω να προσθέσω τα εξής: Για να νιώσω την παραμικρή συμπάθεια για τους καθηγητές θα 'πρεπε στα αιτήματά τους να συμπεριλαμβάνονται και κάποιες θέσεις που να ανταποκρίνονται στις δικές μου ανησυχίες για την παιδεία. Απ' όσα άκουσα όμως, οι κατ' εξοχήν υποστηριζόμενοι από τα ΜΜΕ καθηγητές δεν έχουν να πουν πολλά περισσότερα από τα € 1400 που επιθυμούν ως μισθό. Αν είπαν κάτι που εγώ δεν άκουσα, τότε ευθύνονται οι ίδιοι που δεν αξιοποίησαν σωστά τους αφθόνους διαύλους επικοινωνίας που τους προσεφέρθησαν. Δεν άκουσα τίποτε για το επίπεδο της παιδείας και για το νεοταξικό και ραγιάδικο περιεχόμενο της διδακτικής ύλης, ειδικά στο μάθημα της ιστορίας. Δεν άκουσα κανέναν να αιτείται την αύξηση των ωρών αθλήσεως για τους μαθητές ούτε βέβαια την βελτίωση της διδασκαλίας της γλώσσας μας, η οποία είναι σε θλιβερά επίπεδα.

Ένα από τα επιχειρήματά μου για τον χαρακτηρισμό της αντικοινωνικής συμπεριφοράς ήταν και η πλήρης αδιαφορία τους για τις οικονομικές συνέπειες των κινητοποιήσεών τους. Κακά τα ψέμματα, είτε αρέσει αυτό σε κάποιους είτε όχι, οι εκπαιδευτικοί έχουν το ρεκόρ των διαδηλώσεων στο κέντρο, τόσο που θα μπορούσε κανείς να εκτιμήσει ότι με το πτυχίο πρέπει να τους αποδίδεται και ένα δυάρι πέριξ της πλατείας Συντάγματος για να είναι πιο εύκολη η πρόσβασή τους στις διαδηλώσεις είτε των αδιορίστων είτε των συμβασιούχων είτε των διορισμένων είτε των συνταξιούχων καθηγητών. Ήμουνα νιος και γέρασα και μια ζωή θυμάμαι τους καθηγητές να διαδηλώνουν. Άλλοτε για διορισμούς, άλλοτε για αυξήσεις, άλλοτε για το ωράριό τους. Ποτέ όμως επί της ουσίας. Γιατί λοιπόν να νιώσω αλληλέγγυος μαζί τους; Πολλώ δε μάλλον, γιατί να τους στηρίξω την στιγμή που αποτελούν θεμελιώδη ογκόλιθο του συστήματος που έχει μετατρέψει τους Έλληνες σε νενέκους, σερβιτόρους, στείρους, φαιδρούς και γραφικούς τσαρλατάνους που πουλάνε αρχαίο πνεύμα, ήλιο, θάλασσα και τ' αγόρι μου στο παγκόσμιο γίγνεσθαι για να γελάει όλη η υφήλιος;

Και φυσικά υπάρχουν και εξαιρέσεις. Φυσικά υπάρχουν και άξιοι άνθρωποι που αξίζουν τον μισθό τους κι άλλο τόσο. Είναι όμως πολύ λίγοι. Είμαι μάλιστα βέβαιος ότι οι περισσότεροι εξ' αυτών των ολίγων δεν συμβαδίζουν με τους κάφρους που είδαμε να διαδηλώνουν στην Αθήνα τις τελευταίες ημέρες. Ναι τους κάφρους! Όχι, δεν υπερβάλλω. Γιατί πώς θα χαρακτηρίζατε εσείς κάποιους που βλέπουν μία ομάδα νεαρών - εκπαιδευτικών ή μη δεν έχει σημασία - να σύρουν δύο γέρους ανθρώπους έξω από ένα εκλογικό περίπτερο και να το καίνε με την άνεσή τους, σαν να επρόκειτο για μία καθημερινή σκηνή ρουτίνας; Και ας μην ξεχνάμε εδώ ότι πρόκειται για εκπαιδευτικούς. Για ανθρώπους που δια του λόγου και μόνο υποτίθεται ότι μπορούν να τα βάλουν με τις πιο ατίθασες ψυχές. Μιλάμε για ανθρώπους που υποτίθεται ότι διδάσκουν στα παιδιά μας αξίες όπως η εντιμότητα, το θάρρος, η αυταπάρνηση, η δημοκρατία και η ελευθερία του λόγου και της σκέψεως. Όσοι ήταν μάρτυρες της για δεύτερη φορά πυρπολήσεως του περιπτέρου της ΥΠΕΡ ΛΑΟΥ ΝΟΜΑΡΧΙΑΣ στο κέντρο της Αθήνας - μιλάμε για χιλιάδες αυτή τη φορά- είναι συνένοχοι είτε είναι εκπαιδευτικοί είτε όχι. Είναι ίδιοι και χειρότεροι από τους φυσικούς αυτουργούς αυτής της αθλιότητος, διότι την ανέχθηκαν, διότι ούτε να σηκωθούν να φύγουν δεν φιλοτιμήθηκαν, διότι δεν έκαναν τίποτε για να διαφοροποιήσουν την θέση τους. Κάφροι λοιπόν!

Κι επειδή ο φίλος και συναγωνιστής μου με απεκάλεσε και φίλο των «μπάτσων» έχω να προσθέσω και το εξής: Ποτέ μα ποτέ δεν ήμουν φίλος οιουδήποτε φορέως έχει σχέση εξαρτήσεως με το νέο ελληνικό κράτος. Όσο και να προσπάθησα δεν μπόρεσα να συμπαθήσω ποτέ ανθρώπους που υποχρεούνται (τάχα) να κάνουν πράγματα κόντρα στα ιδανικά και τα πιστεύω τους, χωρίς να φέρουν την παραμικρή αντίρρηση. Οι περισσότεροι αστυνομικοί δηλώνουν τουλάχιστον την συμπάθειά τους προς τις απόψεις μου, όμως την επομένη είναι έτοιμοι να εξαφανίσουν από τον χάρτη εμένα και οποιονδήποτε άλλον είναι στο στόχαστρο των εντολέων τους.

Όσο λοιπόν κι αν είμαι λάτρης της συντεταγμένης πολιτείας και όλων των θεσμών της, όπως η αστυνομία αλλά και η εκπαίδευση και οι λειτουργοί της, δεν μπορώ να σεβασθώ κάποιους, οι οποίοι στο όνομα ενός μισθού ή μιας προαγωγής είναι έτοιμοι ακόμη και τον όρκο τους στην πατρίδα να πατήσουν. Η Ελληνική Αστυνομία είναι ένα άλλο δραματικό κεφάλαιο, το οποίο υπόσχομαι να αναπτύξω σε επόμενο άρθρο μου. Άλλωστε αυτοί ήταν οι πρώτοι που θα έπρεπε να προστατεύσουν το περίπτερο του συνδυασμού μας και δεν το ξεχνώ αυτό.