Ενθάπερ ετάχθησαν

Υπάρχουν στιγμές που τα λόγια είναι πολύ φτωχά για να περιγράψουν μία εικόνα και να αποτυπώσουν τα συναισθήματα. Μία τέτοια στιγμή ήταν αυτή του προσκυνήματός μας στο στρατιωτικό κοιμητήριο της Καστοριάς, την Κυριακή 28 Αυγούστου 2011, μετά την τελετή μνήμης και τιμής στην κορυφή του όρους Βίτσι, για την συντριβή των ξενοκίνητων συμμοριτών του ΚΚΕ.

Το μνημείο που δημιουργήθηκε από τον αείμνηστο στρατηγό Οδυσσέα Αγγελή στον χώρο του κοιμητηρίου, μόνο συναισθήματα θλίψης και ντροπής προκαλεί στον επισκέπτη. Η εγκατάλειψη του χώρου εξοργίζει. Στο κάτω-κάτω της γραφής, εκεί βρίσκονται θαμμένοι εκατοντάδες Έλληνες που υπερασπίστηκαν την ελευθερία και τη δημοκρατία, εναντίον αυτών που ήθελαν να οδηγήσουν την πατρίδα σιδηροδέσμια στην οπισθοδρόμηση και την τυραννία. Όλοι τους νέα παιδιά που ασχέτως πολιτικών πεποιθήσεων κράτησαν την Ελλάδα ελεύθερη και την οδήγησαν περήφανη στην πρόοδο και την ευημερία.

Κι όμως... Αυτοί που κακή τη μοίρα εξουσιάζουν σήμερα την πατρίδα μας φρόντισαν αυτή η τελευταία τους κατοικία, το μέρος που δημιουργήθηκε για να στεγάσει τη μνήμη της θυσίας τους και να αποτελέσει σημείο αναφοράς για τις επόμενες γενιές και φάρο καθοδηγητή για την σφυρηλάτηση της εθνικής μας αξιοπρέπειας, να ρημάζει εγκαταλελειμένο στη φθορά του χρόνου και στη συλλογική λήθη.

Κι ας «τελείωσαν τη ζωή τους κληροδοτώντας την δόξα στους απογόνους τους, όχι ηττηθέντες αλλά πεθαίνοντας εκεί όπου ετάχθησαν, υπερασπιζόμενοι την πατρίδα», όπως αναγράφεται στο μνημείο, σύμφωνα με τον Λυκούργο. Οι απόγονοι όμως αποδείχθηκαν ανάξιοι και παραιτήθηκαν του κληροδοτήματος, είτε γιατί τους ξέχασαν είτε γιατί τους απαξίωσαν. Οι εικόνες της ντροπής που παραθέτουμε, ας γίνει ο εφιάλτης των γραικύλων στις δύσκολες μέρες που έφτασαν και που το αποκούμπι της φυλετικής μνήμης απουσιάζει τραγικά πιά. Όπως τόνισε ο ζωντανός θρύλος στρατηγός Κόρκας στον πανηγυρικό της ημέρας που εκφώνησε στο Βίτσι, «για τους σημερινούς ανάξιους πολιτικούς, οι ήρωες αυτοί είναι αντιπαραγωγικοί, διότι αν δεν τους χαρακτήριζαν έτσι τότε θα γινόταν φανερή η δική τους μηδαμινότητα».