Αριστερά και πειθαρχία

Το πρώτο σημαντικό κτύπημα κατά του θεσμού των παρελάσεων ήταν η πραξικοπηματική υπουργική απόφαση Ευθυμίου που έδινε το δικαίωμα σε αλλοδαπούς να είναι σημαιοφόροι κατά παράβασιν του σχετικού νόμου και Προεδρικού Διατάγματος. Σειρά στην νεοταξική ατζέντα έχει η κατάργηση των παρελάσεων των μαθητικών κοινοτήτων κατά τις εθνικές εορτές.

Οι εθνόφοβοι υπηρέτες της παγκοσμιοποίησης, είτε επειδή συνειδητοποίησαν πόσο ρατσιστικό είναι, εν τέλει, να προσπαθείς να επηρεάσεις την εθνική συνείδηση κάποιου αλλοδαπού μαθητή, ωθώντας τον στο να διεκδικεί την θέση του σημαιοφόρου ενός ξένου γι' αυτόν εθνικού συμβόλου, είτε επειδή ενοχλήθηκαν από την έντονη επιθυμία αρκετών αλλοδαπών να σηκώσουν το «απεχθές» εθνικό μας σύμβολο, αποφάσισαν με το ίδιο θράσος να προχωρήσουν αρκετά βήματα πιο μπροστά στις διεκδικήσεις τους.

Πιο συγκεκριμένα, ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ κ. Τάσος Κουράκης σε επερώτηση που κατέθεσε απευθυνόμενος στον Υπουργό Παιδείας υποστήριξε ότι:

[...] η μαθητική όπως και κάθε παρέλαση είναι επί της ουσίας μια στρατιωτική εκδήλωση, με στρατιωτικά εμβατήρια, με ανθρώπους που έχουν ομοιόμορφη εμφάνιση, ίδια ρούχα, ίδια χρώματα, που περπατούν συντεταγμένα, με στόχο να τους μεταδοθεί η ψυχολογία μαζικής πειθαρχίας, να καταπνιγεί κάθε τους ιδιαιτερότητα μέσα στην ομοιομορφία. Τόνισε, επίσης, ότι οι διακρίσεις μεταξύ των μαθητών και μαθητριών ξεπερνούν κάθε προηγούμενο εκπαιδευτικής δραστηριότητας, με τα αγόρια μπροστά και τα κορίτσια πίσω, τους ψηλούς μπροστά και τους κοντούς στην ουρά και τα παιδιά με αναπηρίες στην αφάνεια εκτός της παρέλασης, με στόχο την παρουσίαση ενός δημόσια εκτεθειμένου ψέματος, αυτού μιας γενιάς ετοιμοπόλεμης απέναντι σε ένα φαντασιακό (μελλοντικό) εχθρό.

[...] Η μαθητική παρέλαση αποτελεί μια κληρονομιά της δικτατορίας του Μεταξά, απ΄το 1936 που διατηρείται 33 χρόνια μετά την πτώση της τελευταίας δικτατορίας.

[...] χρειάζεται να προωθούμε τη δημιουργική συμμετοχή του μαθητόκοσμου [...] χωρίς μουσειακή αναπαράσταση του παρελθόντος, αλλά ανάδειξη της επικαιρικής σημασίας του ιστορικού γεγονότος [...]

Αν και τελικά δεν ζητάται κατάργηση των παρελάσεων, η επερώτηση αυτή είναι ενδεικτική του πόσο η εμπάθεια και το ιδεολογικό σύμπλεγμα μπορούν να οδηγήσουν σε μανία καταδιώξεως. Κατά την ίδια τακτική που θέλει τους αριστερούς να μπορούν να ανακαλύπτουν τον φασισμό και την Άκρα Δεξιά σε κάθε πτυχή της καθημερινότητος που συγκρούεται με τις ιδεοληψίες τους, έτσι κι εδώ ο βουλευτής, ο εκλεκτός δηλαδή του λαού, ξεχνά κάθε άλλη παράμετρο και χαρακτήρα που μπορεί να έχει μία παρέλαση (βλ. Gay Parade, Love Parade, Saint Patric's Parade, Καρναβάλι της Πάτρας κ.ο.κ) και στέλνει όλους τους παρελαύνοντες της ιστορίας, από - θρησκευτικές πομπές μέχρι μαζορέτες και καρναβάλια στο «αντιφασιστικό - αντιμιλιταριστικό» απόσπασμα.

Δεν αρέσουν, λοιπόν, στον κ. Κουράκη και τους ομοίους του η «μαζική πειθαρχία» και η «ομοιομορφία». Μετά το έθνος, την πατρίδα, την σημαία, την στρατιωτική θητεία, την δημόσια τάξη και την ασφάλεια των συνόρων, οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ καταπιάνονται πλέον και με γενικότερες αξίες, όπως η πειθαρχία, η υπακοή δηλαδή σε κανόνες που ρυθμίζουν τη συμπεριφορά και την δράση των ατόμων ενός συνόλου και εξασφαλίζουν την τάξη. Τι θέλει να πει ο ποιητής;

Δεν αρέσει λέει η μαζική πειθαρχία, διότι «καταπνίγει κάθε ιδιαιτερότητα μέσα στην ομοιομορφία». Πόσο άστοχο αλήθεια. Πολλώ δε μάλλον, όταν λίγο πιο κάτω στο ίδιο κείμενο ο εν πλήρη συγχύσει κ. Κουράκης εξανίσταται ότι «οι διακρίσεις μεταξύ των μαθητών και μαθητριών ξεπερνούν κάθε προηγούμενο». Θέλουμε τελικά να είναι εμφανείς οι ιδιαιτερότητες ή όχι;

Και εν πάσει περιπτώσει, ποια ιδιαιτερότητα μπορεί να κρύψουν η ενδυματολογική ομοιομορφία και η συντεταγμένη κίνηση; Το μεγάλο ή μικρό ύψος, το βάρος, κάποια κύφωση ή σκολίωση, την ομορφιά και την ασχήμια, το χρώμα του δέρματος ή μήπως το φύλο; Τουναντίον, θα 'λεγε κανείς ότι με τον ομοιόμορφο ιματισμό κάθε ιδιαιτερότητα και δη το χρώμα, στο οποίο αναφέρεται ως παράδειγμα ο κ. Κουράκης, αναδεικνύεται και δεν καταπνίγεται. Η μόνη ιδιαιτερότητα που καταπνίγεται είναι ο πλούτος, μιας και με την ποδιά ή το κοστουμάκι της παρελάσεως δεν προσφέρεται η δυνατότητα να επιδείξει κανείς την δύναμη του πορτοφολιού των γονέων του, κάτι που κατ' εξοχήν συμβαίνει στην καθημερινότητα των μαθητικών κοινοτήτων που χρόνια τώρα έχουν «απαλλαγεί» από την ομοιομορφία της ποδιάς.

Δυστυχώς, η Αριστερά σήμερα δεν μονοπωλεί μόνο την δημοκρατικότητα και τον ανθρωπισμό, αλλά και την ίδια αυτή την λογική. Έτσι, ξαφνικά, απλά διά του διαρκούς αναμασίματος κάθε ανοησίας μέσα από ελεγχόμενα ΜΜΕ, η πειθαρχία καθίσταται αρνητικό «φαινόμενο», η συλλογική συνεργασία και συντεταγμένη παρουσία σε κάποια εκδήλωση μιλιταριστικό κατάλοιπο της μεταξικής εποχής και εδώ και καιρό η σημαία μας ένα απλό πανί.

Αν απομόνωνε κανείς την φράση «άνθρωποι που έχουν ομοιόμορφη εμφάνιση, ίδια ρούχα, ίδια χρώματα και περπατούν συντεταγμένα» θα μπορούσε κάλλιστα να συμπεράνει ότι μιλάμε για μαζορέτες ή χορευτικό συγκρότημα ή ομάδα ρυθμικής γυμναστικής. Κι εδώ είναι το βασικό επιχείρημα που αντλείται από τα ίδια τα λεγόμενα του βουλευτή: Η πειθαρχημένη και συντεταγμένη κίνηση - πόρευση σε συνδυασμό με την ενδυματολογική ομοιομορφία αποτελούν βασικά στοιχεία μίας καλαίσθητης παρουσίας σύμφωνα με την παγκοσμίως κατεστημένη αντίληψη περί του ωραίου, τόσο στις τέχνες, όσο και στον αθλητισμό. Πού είναι λοιπόν το πρόβλημα;

Το πρόβλημα είναι στην αντικοινωνικότητα όσων ανήκουν στην ίδια σχολή με τον κ. Κουράκη. Φαίνεται στα λεγόμενα περί πειθαρχίας, όπου αντιπαρέρχεται βασικές αρετές μίας συγκροτημένης και κοινωνικής προσωπικότητος, όπως η ομαδικότητα, η οποία με τον περιορισμό των ωρών αθλήσεως στην μαθητική ζωή έχει ελάχιστες ευκαιρίες να εξασκείται και να αναδεικνύεται. Αυτήν την χρήσιμη και μοναδική δοκιμασία θέλει ο κ. Κουράκης να την απαλείψει; Μα βέβαια. Πώς αλλιώς θα επιτευχθεί ο σφόδρα επιθυμητός για την Παγκοσμιοποίηση ατομικισμός;

Παρεμπιπτόντως, η υποκρισία και η αντικοινωνικότητα φαίνονται και από την εσκεμμένη περιφρόνηση του ενδυματολογικού πρωτοκόλλου της βουλής από τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ. Τα σανδάλια, τα αμπέχονα, η αξυρισιά, τα μούσια και οι κοτσίδες κρύβουν ουσιαστικά μία πειθαρχημένη και συντονισμένη απαξίωση κάθε παραδόσεως και δεσμού με το κοινό μας παρελθόν, όπως επιτάσσουν οι νεοταξικές ιδεοληψίες.

Κακά τα ψέμματα, όλοι μα όλοι έχουμε ανάγκη την ομοιομορφία, την πειθαρχία και τον συγχρονισμό. Είναι προϋποθέσεις τόσο για την επιτυχία, όσο και για την ποιότητα ζωής. Ας ερωτήσει ο κ. Κουράκης και τον σύντροφό του κ. Βούτση, μήπως μπορεί να του περιγράψει την ενδυματολογική ομοιομορφία, την πειθαρχία και τον συγχρονισμό με ακρίβεια χρονομέτρου που προϋποθέτει η συμμετοχή στους «ληστές με τα μαύρα» - αν φυσικά ο τελευταίος γνωρίζει τα του οίκου του...