Xαλιναγώγηση της κερδοσκοπίας, εργασιακή αξιοπρέπεια

Η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, η οποία βιώνεται ήδη με ιδιαιτέρως οδυνηρό τρόπο από τους εργαζόμενους σε διαφόρους μέχρι πρότινος δημοσίου συμφέροντος οργανισμούς και επιχειρήσεις, οδηγεί ραγδαία στην πλήρη εξαθλίωση των εργαζομένων.

Σίγουρα, η προκλητική δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία που επικρατούσε τόσα χρόνια τόσο στις ΔΕΚΟ όσο και στις πάλαι ποτέ κρατικές τράπεζες, δεν ήταν κάτι το ιδανικό, αλλά αυτό που συμβαίνει σήμερα είναι το άκρο αντίθετο και μάλιστα πολύ μακράν μίας μέσης καταστάσεως. Tα ωράρια είναι πλέον εξοντωτικά, η πίεση της δουλειάς λόγω της ανταγωνιστικής νοοτροπίας, που διαμορφώνεται στους χώρους εργασίας, αφόρητη και η συμπεριφορά των μεγαλοστελεχών των επιχειρήσεων, που απέκτησαν πια ρόλο δημίου σε γαλέρα, απίστευτα προσβλητική.

Οι εργαζόμενοι τραβούν όλο το κουπί προσπαθώντας να πιάσουν στόχους που με τίποτε δεν είναι εφικτοί, άρα και τα όποια bonus είναι χωρίς κανένα νόημα. Από την άλλη, τα μεγαλοστελέχη καρπώνονται προκλητικά πολλές εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ έκαστος (μόνον ως bonus ετησίως, πέραν του προκλητικού επίσης μισθού τους!) ξεπουλώντας φιλέτα και υποθηκεύοντας το μέλλον των επιχειρήσεων με αγορές και επενδύσεις ιδιαιτέρως υψηλού Κινδύνου. H τύχη των πάλαι ποτε κρατικών κραταιών επιχειρήσεων κοινωφελούς και εθνωφελούς χαρακτήρα, αφέθηκε πλέον σε ανθρώπους, που το μόνο που τους νοιάζει είναι να προσθέσουν 2-3 ακόμη σειρές στο βιογραφικό τους υπηρετώντας τους σκοπούς της παγκοσμιοποίησης.

Mέσα σ' αυτό το κλίμα, οι εκπρόσωποι του Πατριωτικού Κινήματος στη χώρα μας δείχνουν να έχουν μπει στο λούκι του σκεπτικού και της υπεράσπισης του επελαύνοντος καπιταλισμού και να αφήνουν στην άκρη εντελώς την κοινωνική πολιτική, επιτρέποντας στην Αριστερά να αλωνίζει με τις «φιλολαϊκές» ανοησίες της. Κι όλα αυτά, γιατί ποτέ δεν ασχολήθηκε σοβαρά με όλες τις παραμέτρους της διαμόρφωσης μίας σοβαρής κατάθεσης πρότασης ενός οικονομικού προγράμματος, ιδωμένου από την εθνικιστική πλευρά και προσαρμοσμένου στις απαιτήσεις των καιρών μας.

H ανάγκη για την διατύπωση προτάσεων για μία κρατική παρεμβατική πολιτική, που θα χαλιναγωγήσει την ασυδοσία και την αμετροέπεια της κεφαλαιοκρατίας και που θα προστατεύσει την εργασιακή αξιοπρέπεια όσων μοχθούν για τον επιούσιο, αλλά και κατ' επέκτασιν για το καλό αυτής της χώρας, καθίσταται πλέον επιτακτική. Aν δεν θέλουμε να χαθεί το τραίνο της λαϊκής εμπιστοσύνης προς τις πατριωτικές δυνάμεις της χώρας μας (στον βαθμό έστω που αυτή εκφράστηκε), πρέπει το γρηγορότερο η πολιτική τους έκφραση να αποκτήσει μία σοβαρή και υπεύθυνη απέναντι στο λαό και την πατρίδα κοινωνική διάσταση. Δεν είναι δυνατόν να αντιμετωπίζεται ο αντικοινωνικός και αντιλαϊκός σχεδιασμός, ακόμη, με ατάκες του ελληνικού κινηματογράφου της δεκαετίας του '60!