S.O.S. από τους εμπόρους του κέντρου

Στο κέντρο των Αθηνών, το οποίο τις τελευταίες 15 ημέρες πολιορκείται από την αλητεία των Εξαρχείων και όσους ανέλαβαν το σπονσοράρισμά της, υπάρχουν άνθρωποι που κατοικούν, ενώ στεγάζονται πάνω από 50.000 επιχειρήσεις. Όλοι αυτοί αναπνέουν καθημερινά τόνους χημικών, οι οποίοι εξαπολύονται τόσο στο κέντρο, όσο και σε όλες σχεδόν τις περιοχές που το περιβάλλουν. Όπως και να φυσήξει ο αέρας την δόση τους όλοι αυτοί δύσμοιροι θα την πάρουν. Κι αυτό την ώρα που βρίσκονται στο χείλος του γκρεμού. Παρά ταύτα, κανείς δεν κόπτεται πραγματικά γι' αυτούς ή τουλάχιστον δεν το δείχνει...

Στο κέντρο των Αθηνών, σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία του ΕΒΕΑ στεγάζονται περί τις 55.000 επιχειρήσεις. Όλες αυτές οι επιχειρήσεις διήνυσαν ένα 2008, εκτεθειμένες σε όλα τα κακά που βρίσκουν την χώρα μας. Για μήνες δεν παρελάμβαναν τα εμπορεύματα που εισήγαγαν επειδή τα λιμάνια ήταν κλειστά. Καθημερινά υφίσταντο πολυάριθμες διαδηλώσεις, μεγάλες και μικρές που τις απέκλειαν από την υπόλοιπη χώρα. Τον περασμένο Μάρτιο για μέρες κάποιες από αυτές τις επιχειρήσεις δεν είχαν ρεύμα, επειδή απεργούσε η ΔΕΗ. Την ίδια άνοιξη το κέντρο ήταν παραδομένο σε τεράστιους σωρούς απορριμμάτων, επειδή απεργούσαν τα απορριμματοφόρα. Στις αρχές του 2008 υπολειτούργησαν για κάποιες ημέρες λόγω ισχυρής χιονοπτώσεως.

Στα προάστια, έχει αρχίσει μία ανεξέλεγκτη και ασύδοτη ανάπτυξη πολυκαταστημάτων σε ένα συνολικό εμβαδόν που αγγίζει το 1 εκατομμύρια τετραγωνικά και τα οποία χαίρουν κάθε διευκολύνσεως από την κυβέρνηση. Από την θέσπιση παραθυρικών νόμων, προσαρμοσμένων στις ανάγκες και τον αθέμιτο ανταγωνισμό που αυτές θέλουν να ασκήσουν πάνω στις παραδοσιακές επιχειρήσεις των Αθηνών, μέχρι και την κατασκευή δρόμων και σταθμών του μετρό για να διευκολυνθεί η πρόσβαση του κοινού σε αυτά.

Από τον Σεπτέμβριο και μετά, αρχομένης της κρίσεως τα ΜΜΕ πανικόβαλαν τους καταναλωτές, δημιουργώντας τους μία ανασφάλεια υπερπολλαπλάσια αυτής που θα έπρεπε να έχουν. Παράλληλα εξαπέλυαν έναν λαϊκιστικό πόλεμο δήθεν κατά της ακρίβειας, παρουσιάζοντας την εικόνα ότι όλοι οι έμποροι, μεγάλοι και μικροί είναι αισχροκερδούντες απατεώνες. Το γεγονός δε ότι ο περισσότερος κόσμος περιμένει τις εκπτώσεις για να ψωνίσει και άρα τα περισσότερα προϊόντα διατίθενται σχεδόν σε τιμές κόστους, συμπληρώνει το παζλ της εξοντώσεως της ελληνικής μικρομεσαίας επιχειρήσεως που έρχεται να ακολουθήσει την εξαφάνιση της ελληνικής παραγωγής και βιοτεχνίας.

Όλες αυτές οι επιχειρήσεις, ανέμεναν με ανυπομονησία τον μήνα Δεκέμβριο, μήνα με τον υψηλότερο τζίρο ετησίως για να καλύψουν μέρος της τεράστιας ήδη ζημιάς που είχαν υποστεί. Από τις τρέχουσες ταραχές όλες αυτές οι επιχειρήσεις πρέπει να θεωρούνται ζημιωθείσες, καθώς οι υλικές ζημιές, -κυρίως των πρώτων ημερών, δεν αγγίζουν ούτε το 1% των διαφυγόντων κερδών που προκάλεσε καθολική απαξίωση του κέντρου τις μέρες αυτές. Οι απώλειες σε τζίρο - το πρώτο δεκαπενθήμερο του Δεκεμβρίου - κυμαίνονται σε επίπεδα πολύ υψηλότερα του 50% - σε πολλές περιπτώσεις ξεπερνούν και το 80%. Μόνο να αναλογισθεί κανείς ότι η Aeroflot όπως και πολλές άλλες εταιρείες ακύρωσαν όλες τις πτήσεις προς Αθήνα για τις γιορτές και ότι ο μέσος Ρώσος τουρίστας δεν ακουμπάει κάτω από χιλιάρικο σε όποιο μαγαζί επισκεφθεί, αρκεί για να αντιληφθεί το μέγεθος του κακού.

Σε αυτά θα ήταν παράλειψη αν δεν περιλαμβάναμε το γεγονός ότι τόσο οι περίπου 500 κάτοικοι του εμπορικού τριγώνου - έμποροι και εμποροϋπάλληλοι στην πλειονότητά τους - μαζί με εκατοντάδες χιλιάδων επιχειρηματίες και εργαζομένους του κέντρου, πέραν του ότι βλέπουν τις επιχειρήσεις τους να αργοπεθαίνουν, τις δουλειές τους να χάνονται και το μέλλον τους αβέβαιο, είναι ανεξαιρέτως υποβεβλημένοι σε συνθήκες χημικού πολέμου.

Όλοι αυτοί γυρνούν στα σπίτια τους τα βράδια, βήχοντας και με πονοκεφάλους για να δουν την τηλεπροπαγάνδα εκείνων που επιχαίρουν με την κατάσταση αυτή και προσπαθούν να την εξαργυρώσουν είτε με τα πεσμένα ποσοστά της κυβερνήσεως, είτε με τις βιασμένες συνειδήσεις μίας μεσαίας τάξεως, η οποία εξαθλιώνεται παραμιλώντας και προσπαθώντας μάταια να συμμαζέψει τα κομμάτια της, αγκιστρωμένη στις βαρύγδουπες εξαγγελίες της κυβερνήσεως ή και στην σπέκουλα της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως.

Ποιος όμως μπορεί να τους βοηθήσει, την ώρα που όλοι σπεκουλάρουν; Η κυβέρνηση σπεκούλαρε - μάταια βέβαια - αφήνοντας όλον αυτόν τον κόσμο ανυπεράσπιστο για να τον αποπροσανατολίσει από την διαφθορά και την δυσωδία που ανεδύετο από την Ρηγίλλης και το Μέγαρο Μαξίμου. Παράλληλα, εξαπάτησε τους επιχειρηματίες με την εξαγγελία των ατόκων δανείων του ΤΕΜΠΜΕ, τα οποία δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ήταν από πριν προγραμματισμένα αλλά, όπως γράψαμε σ' αυτήν την εφημερίδα, ελάχιστοι θα τα λάβουν. Για να μην σχολιάσουμε τον απαράδεκτα αδιάκριτο τρόπο, με τον οποίο διενεμήθησαν τα 10.000€ στις επιχειρήσεις που είχαν ζημιές, ασχέτως εάν οι ζημιές δεν ξεπερνούσαν το χιλιάρικο και αδιαφόρως εάν ανάμεσα σ' αυτές τις επιχειρήσεις υπήρξαν κάποιες άλλες που καταστράφηκαν ολοσχερώς. Πώς λοιπόν να βασισθεί κανείς σε μία τόσο άχρηστη και συγχρόνως άθλια κυβέρνηση;

Από την άλλη, έχουμε μία αξιωματική αντιπολίτευση, η οποία θέλει και την πίττα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο. Θέλει και να στηρίξει τις επιχειρήσεις και να χαϊδεύει τα αυτιά της αναιτίως ξεσηκωμένης νεολαίας και βάλλει κατά του ΣΥΡΙΖΑ και σκέφτεται να συνεργασθεί μαζί του. Δεν παίρνει θέση το ΠΑΣΟΚ και δυστυχώς ούτε και πρόκειται να πάρει, καθ' ότι η «μη θέση» βολεύει πολύ. Τι κι αν όλοι σχεδόν οι έμποροι ψιθυρίζουν ότι το ΠΑΣΟΚ δεν τους έβλαψε ποτέ όσο η ΝΔ. Τι κι αν κάποιοι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ δείχνουν να σκύβουν πάνω στα προβλήματα των εμπόρων; Ο Γιώργος Παπανδρέου δεν δείχνει να έχει καταφέρει να απαγκιστρώσει από το κόμμα του τους διαφόρους «προοδευτικούς» που καμία σχέση με τις όποιες πατριωτικές ή λαϊκές καταβολές του ΠΑΣΟΚ δεν έχουν.

Για τον ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να κάνει κανείς λόγο. Στην συνείδηση του κάθε έμπορου, αν όχι και στο γραφείο του μέσα ο κ. Αλαβάνος και ο Τσίπρας είναι στόχοι για να παίζουν βελάκια.

Μένουν λοιπόν δύο συνιστώσες της κατεστημένης πολιτικής μας ζωής, οι οποίες συνοδεύονται από ένα τεράστιο ερωτηματικό. Από την μία έχουμε το ΚΚΕ, το οποίο ναι μεν ανοικτά καταλόγισε ευθύνες στον ΣΥΡΙΖΑ, όμως δεν δείχνει να καίγεται και πολύ για τους εμπόρους, ειδάλλως θα ανταποκρινόταν στην έκκληση του δημάρχου Κακλαμάνη για διαδηλωσιακό μορατόριουμ κατά την διάρκεια των εορτών και δεν θα διοργάνωνε προπαραμονή των Χριστουγέννων συλλαλητήριο. Είναι άλλωστε γνωστή και η στάση των συνδικαλιστών εμπόρων που πρόσκεινται στο ΚΚΕ και που ενδιαφέρονται για οποιοδήποτε εργατικό ή υπαλληλικό αίτημα, αλλά για τίποτε που να αφορά την επιχειρηματικότητα και την βιωσιμότητα της.

Από την άλλη έχουμε τον ΛΑ.Ο.Σ. κι εδώ πρέπει να σταθούμε. Έγινε ιδιαιτέρως εμφανές τις τελευταίες ημέρες ότι ο ΛΑ.Ο.Σ. είχε αποφασίσει να μην κτυπήσει την κυβέρνηση, τουλάχιστον κατά την διάρκεια της απόπειράς της να διαχειριστεί την τεράστια κρίση που δημιούργησαν οι ταραχές του μηνός αυτού. Η στάση αυτή γίνεται κατανοητή και ίσως θεμιτή, καθ' ότι ήταν ευκαιρία να δει ο κόσμος ποιος εκμεταλλεύεται καταστάσεις και ποιος όχι. Ποιος είναι με το κράτος και με την υπάρχουσα έννομη τάξη και ποιος όχι. Ποιος ήθελε να στρώσει τραπέζι πάνω απ' το πτώμα ενός άτυχου δεκαεξάχρονου παιδιού και ποιος απεχθάνεται τέτοιου είδους μεθοδεύσεις.

Μέχρι εδώ καλά. Αναμενόμενο ήταν επίσης το ότι τα ΜΜΕ θα άλλαζαν την στάση που είχαν απέναντι στο ΛΑ.Ο.Σ. από την στιγμή που αποφάσισε να πάψει έστω για λίγο να είναι δοχείο συλλογής διαρροών από το κυβερνόν κόμμα. Δεν προκαλεί εντύπωση το ότι ο Βορίδης και ο Άδωνις έχουν πολύ μικρότερη παρουσία στα κανάλια. Από εκεί και πέρα όμως;

Ο Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός απουσίασε από παντού και δεν εννοούμε τα κανάλια, λέγοντας κάτι τέτοιο. Αν υπήρχαν κάποιοι βουλευτές που αν όχι ευπρόσδεκτοι σίγουρα δεν θα ήταν στόχος προπηλακισμού στην αθηναϊκή αγορά, τότε αυτοί θα ήταν οι βουλευτές του ΛΑ.Ο.Σ. Αν υπάρχει ένας ηγέτης, ο οποίος δεν θα εισέπραττε χλευασμό κάνοντας μια βόλτα στην ρημαγμένη Αθήνα, τότε αυτός θα ήταν ο Γιώργος Καρατζαφέρης. Κι όμως δεν μπήκαν στον κόπο να βγουν απ' τη βουλή να κάνουν μια βόλτα λίγα μέτρα πιο κάτω. Κάποιοι ίσως να ισχυρισθούν ότι είναι λόγοι ασφαλείας που δεν το πράττουν, όμως δεν πείθουν.

Ασχέτως με το τι επεδίωξε με την στάση του ο ΛΑ.Ο.Σ. αυτό εξελήφθη ως συναίνεση στην ανεύθυνη πολιτική της κυβερνήσεως. Όσο για το τι θα ψηφίσουν οι έμποροι, είναι μαθηματικά βέβαιο ότι πλην των ουκ ολίγων προσκολλημένων στο γαλάζιο άρμα, οι υπόλοιποι θα επιλέξουν το κόμμα που κυβερνώντας στο παρελθόν τους έβλαψε λιγότερο. Γιατί να μην υπάρχει εκεί ούτε ως εναλλακτική ένα κόμμα που έσκυψε πάνω στα μυριάδες προβλήματά τους, έστω απλά για να τους ακούσει; Γιατί να μην είναι αυτό το κόμμα ο Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός, στην εκλογική βάση του οποίου οι ελεύθεροι επαγγελματίες έχουν δεσπόζουσα θέση;