Μάνος Μανωλάκος

Πρέπει να ήταν κοντά στις δημοτικές εκλογές του 1998. Ο Μάνος Μανωλάκος είχε έρθει σε εκδήλωση του Ελληνικού Μετώπου. Πάντα είχα την εντύπωση ότι τα έλεγε καλύτερα από εμάς. Πιο απότομα, πιο ντόμπρα, πιο παραδοσιακά. Εμείς είχαμε πολλά σείς και σας και διότι και εφόσον και επειδή. Εκ των υστέρων έκανε μπαμ από χιλιόμετρα ότι ο Βορίδης ήθελε να πάει στη Νέα Δημοκρατία. Ταίριαζε με εκείνη πιο πολύ απ’ όσο ο Μανωλάκος με το μουστάκι, την μανιατοσύνη, το κάδρο του βασιλέως και την πίστη στην παράδοση.

Φύγαμε μαζί από την εκδήλωση. Μεγάλη η καλοσύνη του να έρθει. Εδώ που τα λέμε από τις εκδηλώσεις άξιζε κυρίως η κοινωνικοποίηση. Η παρέα. Οι ομιλίες του Μάκη είχαν αρχίσει ήδη από τότε να ηχούν κλισέ, άτονες, δήθεν. Δεν έφταιγε εκείνος. Τόσο μπορούσε. Ανηφορίζαμε με τον Μανωλάκο την Πανεπιστημίου. Άρχισε να εκλογολογεί. Τον ρώτησα πως εκτιμά ότι θα εξελιχθούν τα πράγματα γενικά, όχι για τις δημοτικές εκλογές.

Όσα μου είπε έμειναν χαραγμένα στο νου και για το περιεχόμενό τους, αλλά και για τον τρόπο που τα είπε: άκακα, όχι με γκρίνια, απλά ως διαπίστωση, γνώση αντλημένη από την εμπειρία: «Τίποτα δεν θα κάνετε ούτε εσείς, ούτε εγώ, που πήρα κοντά 10.000 σταυρούς στην Α’ Αθήνας (τόσους θυμάμαι ότι μου είπε). Και δεν θα κάνουμε τίποτα γιατί είναι ραγιάδες. Σχεδόν όλοι. 400 χρόνια στους Τούρκους δεν ξεπλένονται εύκολα. Τίποτα δεν θα κάνουμε, αλλά εμείς θα προσπαθήσουμε. Γιατί πρέπει».

Είχα συνηθίσει στον εθνικιστικό χώρο να ακούω μεγαλοστομίες από ανθρώπους που ήταν ... προικισμένοι με πηγαία και υπερχειλίζουσα γελοιότητα. Ο Μάνος τα είπε πολύ σοβαρά, πολύ λιτά, πολύ καθαρά. Και μου έμειναν στο νου. Μάλλον τίποτα δεν θα κάνουμε. Αλλά θα προσπαθήσουμε. Γιατί πρέπει. Καλό ταξίδι Μάνο.

ΥΓ. Η ΝΔ του Καραμανλή και του Ζαχόπουλου διέγραψε τον Μανωλάκο γιατί πήγε στην κηδεία του Παπαδόπουλου. Α, ρε Μάνο...