Δεξί Εξτρέμ

* Προχθές γνώρισα άθελά μου - μου τον συνέστησε κοινός γνωστός - έναν διακεκριμένο (;) συγγραφέα του αναρχικού χώρου. Ένας τύπος μεσήλικας, με στρογγυλό γυαλάκι, φαιοπράσινο τζάκετ και ύφος τάχα μετριοπαθές προς το κακομοιρίστικο.

* «Παύλο μου, αν έχεις λεφτά στην τράπεζα, πήγαινε και σήκωσέ τα όλα τώρα!» είπε στον φίλο μου. Γύρισα απότομα και τον κοίταξα - αυτός κατάλαβε ότι δεν μου άρεσε αυτό που άκουγα. Άρχισε, λοιπόν ένα λογύδριο, για τους κλέφτες που πρέπει να την πληρώσουν - καλά ως εδώ - και για τον λαό, ο οποίος δεν αντιστέκεται. Κι αυτό σωστό, ως επί το πλείστον τουλάχιστον.

* «Οι μόνοι, Παύλο μου, που κάνουν αντίσταση εδώ και τόσα χρόνια είναι οι αναρχικοί» είπε με στόμφο. «Μα οι αναρχικοί, είναι όλοι πλουσιόπαιδα και το μόνο που κάνουν είναι ταραχές, δολιοφθορές και προβλήματα στην λειτουργία της πόλης» απάντησε ο Παύλος. «Και τι σημασία έχει που είναι πλουσιόπαιδα!» εξανέστη ο αναρχοδιανοούμενος. «Έχω καταμετρήσει εκατοντάδες κτυπήματα κατά τραπεζών, σούπερ μάρκετ κ.λπ. που αποτελούν πλήγμα κατά του κεφαλαίου και αυτών που μας απομυζούν» προσέθεσε.

* «Το μόνο πραγματικό πλήγμα που έχουν επιτύχει, είναι αυτό απέναντι στους μικρομεσαίους που οδηγούνται στην εξαθλίωση. Αυτοί δεν φταίνε όμως σε τίποτε!» του απάντησα, εγκαταλείποντας την θέση μου, μη επιθυμώντας περαιτέρω διάλογο. «Οι μικρομεσαίοι φταίνε για όλα», πρόλαβε να ψελλίσει.

* Αυτή είναι η Αριστερά φίλοι μου, συνοψισμένη σε έναν μικρό διάλογο. Χαβιαρομαρξιστές του καφενείου, που διαδίδουν βλακείες για να πλήξουν τις κοινωνικές και οικονομικές ισορροπίες, όπου σταθούν και όπου βρεθούν. Κήρυκες του χάους, που περιμένουν απλά την ευκαιρία για να ικανοποιήσουν τα κενά και συμπλεγματικά σχέδιά τους. Ανεύθυνα ανθρωπάρια που τα επιτεύγματα της ζωής τους εντοπίζονται σε σπασμένους υαλοπίνακες και καμένα αυτοκίνητα. Ο μόνος ιδρώτας που έχουν χύσει είναι μετά από κάποια «αγχωμένη μαλακία», που λέει και το τραγούδι, ενώ το μόνο αίμα που έχασαν ήταν όταν άνοιγε η μύτη τους από τη ζέστη.

* Ο πραγματικός λαός στενάζει εν μέσω ανέχειας και κοινωνικής αποδόμησης. Δεν κάνει τις βόλτες του στις καλοφτιαγμένες στράτες των μεγαλοαστικών προαστίων, αλλά σκουπίζει το εγκαταλελειμμένο πεζοδρόμιο μπροστά απ' το σπίτι ή το μαγαζί του από τα κόπρανα και τις σύριγγες του κάθε πρεζάκια και του κάθε απολίτιστου «ανθρώπου». Ο πραγματικός λαός, δεν νοιάζεται για τα spreads, ούτε και για τις τραπεζικές καταθέσεις, τις οποίες δεν έχει.

* Θυμηθείτε το! Η επόμενη μέρα της κρίσεως θα βρει την Αριστερά να έχει πάρει και πάλι τα βουνά. Αυτή τη φορά όμως, για να σωθεί...