Tragic!

Για μία ακόμη φορά αποδείχθηκε στην πράξη πως το σύστημα διακυβέρνησης της χώρας όχι μόνο δεν έχει δυνατότητες αυτοκάθαρσης, αλλά ούτε καν μπορεί να αντιμετωπίσει καταστάσεις που κάθε στοιχειωδώς οργανωμένο κράτος θα διεκπεραίωνε με τυπικές διαδικασίες. Το φιάσκο της «χρυσαυγιάδας» είναι χαρακτηριστικό.

Όταν άκουγε κανείς τον Μάκη Βορίδη να διατυπώνει την άποψη ότι η Χρυσή Αυγή θα αντιμετωπιστεί ως εγκληματική και όχι ως εθνικοσοσιαλιστική οργάνωση, εύκολα συμπέραινε ότι οι αρμόδιες δικαστικές αρχές είχαν ήδη συγκεντρωμένα όλα τα απαραίτητα στοιχεία για κάτι τέτοιο και ότι το σύστημα ήταν έτοιμο για την μεγάλη αντεπίθεσή του. Η συνέχεια ήταν άκρως διασκεδαστική έως τραγική.

Αμέσως έγινε φανερό ότι ο στόχος της κυβέρνησης, αλλά και γενικότερα των κομμάτων του αυτοπροσδιοριζόμενου «συνταγματικού τόξου» ήταν, στο όνομα κάποιων συγκεκριμένων εγκληματικών συμπεριφορών συγκεκριμένων προσώπων, να σπιλωθούν και να απαξιωθούν στην συνείδηση των πολιτών οι πατριωτικές και ιδιαιτέρως οι εθνικιστικές ιδέες και αξίες. Και μπορεί η όλη πρακτική και συμπεριφορά των ηγετικών στελεχών της Χρυσής Αυγής να διευκόλυνε αυτό το ανόσιο έργο τους, άλλα έλα που δεν τους έβγαινε ούτε επικοινωνιακά, ούτε και νομικά.

Πράγματι, ο χοντροκομμένος τρόπος που παρουσίαζαν τα παπαγαλάκια της δημοσιογραφίας τα γεγονότα, η αγωνιώδης προσπάθειά τους να προσαρμόσουν τις επιδιώξεις τους σε όλα αυτά, αλλά και η ανάσυρση επικοινωνιακών πρακτικών από τα πιο μαύρα χρόνια της καθοδηγούμενης δημοσιογραφίας, έδειχνε να οδηγεί μάλλον σε αντίθετα αποτελέσματα. Μπορεί οι οπαδοί της Χρυσής Αυγής να λούφαξαν και μετά βίας να συγκεντρώθηκαν 150 άτομα έξω από την ΓΑΔΑ όπου οδηγείτο σιδηροδέσμιος ο αρχηγός τους κ. Μιχαλολιάκος, αλλά στην κοινή γνώμη κάτι έδειχνε να βρωμάει στην όλη υπόθεση.

Η αποφυλάκιση, έστω και υπό όρους, σχεδόν όλων των συλληφθέντων, αλλά και το διαφαινόμενο ατεκμηρίωτο κατηγορητήριο για τους περισσότερους, καταδεικνύει την προχειρότητα και την ανευθυνότητα με την οποία πραγματοποιήθηκαν όλοι οι χειρισμοί. Τώρα πια το «συνταγματικό τόξο» θα εισπράξει τόσο σε πολιτικό, όσο και σε επικοινωνιακό επίπεδο, τα επίχειρα των πράξεών του.

Αυτό βεβαίως είναι ένα πρόβλημα που αφορά το σύστημα και ουδόλως μας απασχολεί. Ας κρατήσουμε στα θετικά της όλης ιστορίας ότι οι πατριωτικές απόψεις δεν ενοχοποιήθηκαν, στον βαθμό τουλάχιστον που επιθυμούσαν κάποιοι και ότι έπεσαν στο κενό οι προσπάθειες ποινικοποίησης των ιδεών του ελληνικού εθνικισμού. Πρέπει όμως να καταλάβουν επιτέλους και όσοι διαχειρίζονται πολιτικά αυτές τις ιδέες, ότι εφεξής η συμπεριφορά και η όλη προσωπική τους παρουσία πρέπει να συνάδει με αυτές τις αξίες και με αυτά τα πρότυπα. Ως προς αυτό όμως, επιτρέψτε μας να είμαστε κάπως απαισιόδοξοι...