Πατριωτικός παρεμβατισμός

Στην προσπάθειά τους ορισμένοι να δικαιολογήσουν τις αιτιολογημένες, αλλά όχι δικαιολογημένες, ενέργειές τους, προσπαθούν να μας πείσουν ότι δεν είναι απαραίτητη η ύπαρξη ενός πατριωτικού πόλου στο πολιτικό σκηνικό της χώρας μας. «Πατριώτες υπάρχουν παντού», μάς λένε. «Αναζήτησέ τους μέσα στα θεσμικά κόμματα, δεν είναι δυνατόν κάποιος να μονοπωλεί τον πατριωτισμό».

Όπως πολύ εύστοχα επεσήμανε ο Χρήστος Χαρίτος σε πρόσφατη συνέντευξή του στον «Ελεύθερο Κόσμο», «πατριώτες μπορείς να βρεις ακόμη και στα Ιμαλάια, να κάνουν αλπινισμό». Το θέμα είναι ποια είναι η προσφορά αυτών των «πατριωτών» στην ανάπτυξη των πατριωτικών ιδεών και την καταξίωσή τους στην κοινή γνώμη.

Βεβαίως, όταν αναφερόμαστε σε πατριωτικές ιδέες μάλλον λανθάνουμε, αφού ο πατριωτισμός είναι μία ενστικτώδης παρόρμηση. Πρόκειται για την αυθόρμητη δράση που αναπτύσσει ο άνθρωπος για την υπεράσπιση των πατρίων. Η αναγκαιότητα της διατήρησης της πολιτισμικής του ταυτότητας, της ιδιοκτησίας, της γης, της διάσωσης της οικίας και των οικείων, δεν υπακούν σε κάποια συγκεκριμένη λογική και πηγάζουν απευθείας από το θυμικό του ανθρώπου.

Όταν, σε στιγμές ειρήνης και νηφαλιότητας, αρχίσει η επεξεργασία αυτού ενστίκτου, όταν προσπαθήσει να το εξηγήσει και να του προσδώσει την αιτιότητα για την ύπαρξή του, τότε υπεισέρχονται άλλοι παράγοντες, που διαμορφώνουν την τελική του κρίση. Αυτοί οι παράγοντες έχουν να κάνουν με την γενικότερη κοσμοθέαση που έχει αναπτύξει η κοινότητα στην οποία ανήκει ο άνθρωπος. Εν προκειμένω εκλαμβάνουμε το έθνος ως αυτήν την κοινότητα, μία πολιτισμική ομάδα δηλαδή, που λειτούργησε ομότροπα στο διάβα των αιώνων της ιστορίας της, κατά το δυνατόν μάλιστα και ομόθρησκα και όμαιμα. Η αναφορά μας στο έθνος, λοιπόν, μετουσιώνει το ένστικτο σε συνείδηση, με αποτέλεσμα να μη ομιλούμε πλέον για πατριωτισμό, αλλά για εθνικισμό.

Ο εθνικισμός, επομένως, ο κωδικοποιημένος δηλαδή πατριωτισμός, είναι αυτός που θα αποτελέσει την αναγκαία και ικανή συνθήκη για την συνειδησιακή μετεξέλιξη του ενστίκτου σε ιδέα, σε δράση και εν τέλει σε τρόπο ζωής. Έναν τρόπο ζωής που θα γεννήσει με την σειρά του έναν πολιτικό χώρο μέσα από τον οποίο θα προβάλλονται και θα προωθούνται οι εθνικιστικές απόψεις και ιδέες.

Στην πατρίδα μας αναπτύχθηκε ένα εθνικιστικό κίνημα που ανέδειξε άξια και ικανά στελέχη, που σφυρηλάτησαν με την δράση τους τις αξίες του ελληνικού εθνικισμού, καταφέρνοντας να αναδείξουν την ιδιαιτερότητά του μακρυά από ξένα πρότυπα και στερεότυπα. Ο εθνικισμός του Περικλή Γιαννόπουλου και του Ίωνα Δραγούμη, του Ιωάννη Συκουτρή και του Δημητρίου Βεζανή, διακρίνεται για την ελληνοκεντρική θεώρηση και τροπή του. Είναι ο εθνικισμός που βαπτίζεται στα νάματα της ιερής αποστολής του Ελληνισμού, «του εξανθρωπισμού της οικουμένης».

Κι όσο κι αν κάποιοι πάτησαν πάνω σε αυτό το αγνό πρότυπο για να εξυπηρετήσουν τελικά τους ιδιοτελείς σκοπούς και επιδιώξεις τους, υπάρχουν και θα υπάρχουν για πάντα οι γνήσιοι εκπρόσωποί του, που επιμένουν να μάχονται μακρυά από πρόσωπα, σκοπιμότητες και μικροφιλοδοξίες. Στον αγώνα αυτών των ανθρώπων χρειάζεται η ολόψυχη συμπαράσταση και συμπαράταξη. Γιατί πρόκειται για αγώνα ιδεών και όχι για πολιτικάντικη σπέκουλα. Κι όσο ο αγώνας αυτός κρατά, τόσο βρίσκει κανείς δικαίωση στις αγωνίες και τους πόθους του. Τόσο σφυρηλατεί την αξιοπρέπεια και την θέλησή του. Κι όσο ο αγώνας αυτός διεξάγεται μέσα από δυνάμεις και φορείς που επιτρέπουν και προωθούν τον πατριωτικό παρεμβατισμό στην πολιτική και στην κοινωνία, μέσα από τις κωδικοποιημένες αξίες του ελληνικού εθνικισμού, τόσο πιο αναγκαία προβάλλει η στήριξή του απ' όλους μας.