«Παιδί της Αθήνας»

«Ακόμη κι αν μόνον ένας βουλευτής θα ψήφιζε την νέα δανειακή σύμβαση, αυτός θα ήμουν εγώ», δήλωσε πρόσφατα σε τηλεοπτική του εμφάνιση ο Άδωνις Γεωργιάδης. «Είναι, χωρίς αμφιβολία, ό,τι καλύτερο θα μπορούσαμε να πετύχουμε αυτή την στιγμή».

Είναι πράγματι θλιβερό, κάποιος εκπρόσωπος, υποτίθεται, του πατριωτικού χώρου, μέχρι πρότινος τουλάχιστον, να αυτοπεριορίζει τον ορίζοντα των οραμάτων και των φιλοδοξιών του μέσα στο στενό πλαίσιο των όρων και των διατάξεων μίας αποικιοκρατικής και προσβλητικής για την πατρίδα μας δανειακής σύμβασης. Και είναι ακόμη πιο θλιβερό το φαινόμενο ο αναγκαίος και ζητούμενος εξωστρεφής και οραματικός λόγος να διατυπώνεται από την λεγομένη πατριωτική Αριστερά, ο οποίος όμως διαπνέεται από μία ουτοπική και εξωπραγματική διεθνιστική αλληλεγγύη.

Η αδυναμία της τοποθέτησης του Ελληνισμού μέσα στο γενικότερο πλαίσιο του ανταγωνισμού των εθνών, που γεννά την πρόοδο και την ανέλιξη της ανθρωπότητας, είναι ένα χαρακτηριστικό που δεν τιμά τον πατριωτικό χώρο. Αυτό είναι κάτι που οφείλεται στην χρόνια έλλειψη παιδείας στον χώρο αυτό. Η λεγόμενη «συντηρητική κουλτούρα» δεν αυτοπροέβαλε ποτέ τα επιτεύγματα και δημιουργήματά της, οι δε εκπρόσωποί της ποτέ δεν συγκρότησαν ένα πνευματικό μπλοκ με τα δικά του ευδιάκριτα χαρακτηριστικά. Στην «καλύτερη» των περιπτώσεων, προωθούνταν μουσικά πρότυπα τύπου «Ρόμπερτ Ουίλιαμς», καθώς και πάσης φύσεως «ταρατατζούμ» μιας κακώς νοούμενης εθνικοφροσύνης. Το εθνικό ιδεώδες παρέμενε αγωνιωδώς εγκλωβισμένο μέσα στα στενά όρια ενός υποτελούς κρατιδίου, χάνοντας διαρκώς την οικουμενική προοπτική του και απομυζώντας την ικμάδα του έθνους, το οποίο συρρικνώνεται ακόμη και σήμερα, τόσο βιολογικά όσο και γεωγραφικά.

Ήταν επόμενο κάποια στιγμή ο κρατικός ορίζοντας να αποκτήσει ακόμη πιο περιορισμένα όρια και να ταυτιστεί στην συνείδηση των εκπροσώπων της διεφθαρμένης και ανέραστης «πολιτείας» με τα γεωγραφικά όρια του λεκανοπεδίου, με τάση περαιτέρω συρρικνώσεως, κάπου μεταξύ πλατείας Συντάγματος, πλατείας Κολωνακίου και Μεγάρου Μουσικής! Η εικονική πραγματικότητα αυτού του αποστειρωμένου περιβάλλοντος και των ΜΜΕ ήταν επόμενο να δημιουργήσει ασπόνδυλα στο πολιτικό σκηνικό της χώρας, χωρίς βούληση, όραμα και προτάσεις. Η εγκατάλειψη του πνεύματος του Παύλου Μελά και του Ίωνος Δραγούμη έγινε η αιτία να αρκούμαστε πλέον στα λίγα και ταπεινά, να δεχόμαστε τις έτοιμες «λύσεις» που μας επιβάλλουν ξένα κέντρα προς εξυπηρέτηση των δικών τους συμφερόντων και, το χειρότερο, να θεωρούμε αυτές τις «λύσεις» ως εθνωφελείς και λυτρωτικές!

«Παιδιά της Αθήνας» χαρακτήρισε κάποτε γνωστός στρατηγικός αναλυτής όλους αυτούς, θέλοντας να επισημάνει το περιορισμένο των σκέψεων και οραματισμών τους, την αδυναμία διατύπωσης εκ μέρους τους συγκροτημένου σχεδίου εθνικής ανέλιξης και την ηττοπάθεια και δέος που τους διακατέχει απέναντι στους «ξένους». Αδίκως, όμως, χρεώνεται μόνον η Αθήνα αυτήν την παθογένεια. Ίσως επειδή ανιχνεύει κανείς τα αίτιά της σε αυτήν, ως διοικητικό κέντρο της χώρας, άρα και υπεύθυνο για την διαπαιδαγώγηση των πολιτών της. Η εξάπλωσή της, όμως, χαρακτηρίζει πια το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας.

Είναι αδιανόητο, πράγματι, να έχει καταστραφεί το μέλλον δύο τουλάχιστον γενεών Ελλήνων, χωρίς να διαφαίνεται μία αχτίδα ελπίδας γι' αυτές, και οι εκπρόσωποι αυτών των γενεών, οι σημερινοί 20ρηδες και 30ρηδες, να μην είναι κάθε μέρα στους δρόμους, να μην διατυπώνουν απόψεις, να μην σφυρηλατούν συνειδήσεις και να μην συγκροτούν τις κοινότητες των Ελλήνων της αυριανής ελληνικής πολιτείας, που θα χτίσει την νέα Ελλάδα. Ο ρόλος ενός πατριωτικού πολιτικού φορέα, από τους ήδη υπάρχοντες, δεν είμαι σίγουρος αν μπορεί πια να αποτελέσει κύτταρο δημιουργίας των παραπάνω. Έχει χρέος, όμως, να το σχεδιάσει και να το επιδιώξει, σήμερα! Το αύριο δεν περιμένει πια...