Εχθρός μας ο εαυτός μας

«Ελληνική Φυλή, ο μεγαλύτερος εχθρός σου είναι ο εαυτός σου».
Περικλής Γιαννόπουλος «Έκκλησις προς το πανελλήνιον κοινόν», έκδοση «Νέα Θέσις»

Είμαι από αυτούς που πιστεύουν σε μια «Επανάσταση» σε όλους τους τομείς της εθνικής μας ζωής. Είμαι επίσης από αυτούς που πιστεύουν, ότι οι πολιτικές διαδικασίες καθορίζουν τις οικονομικές, όπως και όλες τις διαδικασίες που μας αφορούν: εθνικά και κοινωνικά θέματα, Παιδεία, Πολιτισμός. Άρα η «Επανάσταση» θα πρέπει να είναι, κατ' αρχήν, πολιτική.

Μια καλή, προς αυτή την κατεύθυνση, αρχή θα ήταν, οι πολιτικές δυνάμεις που ευθύνονται για την σημερινή οδυνηρή, για τον λαό και την Πατρίδα, κατάσταση, να κάνουν από μόνες τους την αυτοκριτική τους και να αυτοκαθαρθούν μια και δεν έχουν πλέον αντιστοίχιση στην ελληνική κοινωνία. Να συμμετέχουν επίσης κι άλλες πολιτικές δυνάμεις στην διακυβέρνηση της χώρας, μια και η αποτυχία του δικομματισμού είναι προφανέστατη. Και σαφέστατα πιστεύω ότι δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Για παράδειγμα εγώ δεν τα έφαγα μαζί με τον Πάγκαλο (όπως και πολλοί συμπατριώτες μου). Αν κάποιοι το έκαναν, αυτοί είναι υπεύθυνοι.

Όταν μιλώ δηλαδή για «Επανάσταση», δεν εννοώ σε καμμία περίπτωση, το πολιτικό και κοινωνικό χάος που ευαγγελίζεται η Αριστερά. Η οποία, προφανέστατα, ονειρεύεται και σε πολλές περιπτώσεις δημιουργεί κοινωνικές αναταραχές, για να μπορέσει να εκπληρώσει τους εκλογικούς της στόχους και να καταλάβει με κάθε τρόπο την εξουσία, πετυχαίνοντας το σκοπό της, που είναι μια αταξική και αντεθνική κοινωνία. Ένα πολυπολιτισμικό χωνευτήρι ανθρώπων, όπου θα αποθεώνεται το άτομο κι όχι το εθνικό σύνολο. Μια κοινωνία όπου οι έννοιες Έθνος, καταγωγή, ήθη και έθιμα, εθνική και κοινωνική ασφάλεια και ειρήνη, δεν θα παίζουν κανένα ρόλο, γιατί απλά δεν θα περιγράφουν τίποτα.

Ούτε βέβαια εννοώ τους διάφορους «αγανακτισμένους», οι οποίοι προέρχονται από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους. Και οι οποίοι, αυθόρμητα ή μη, συμμετέχουν σε δυναμικές εκδηλώσεις, με κύριο χαρακτηριστικό την «αγανάκτηση». Ένα ανομοιογενές ιδεολογικά σύνολο, που το μόνο που προτείνει είναι η απαξίωση των πολιτικών και του πολιτικού συστήματος και ορισμένες αόριστες κουβέντες για «λαϊκές συνελεύσεις», «συμμετοχικές δημοκρατίες» και τα ρέστα.

Όλα αυτά βέβαια, τα θυμήθηκε το συγκεκριμένο «κίνημα», αφού επί χρόνια απολάμβανε τους καρπούς από τις πολιτικές του πολιτικού συστήματος και των πολιτικών, τους οποίους τώρα κατηγορεί. Τότε, βέβαια, δεν ήταν «αγανακτισμένο» γιατί απλούστατα, άλλοι ήταν οι θιγόμενοι. Και δεν αναφέρομαι σε οικονομικά θιγομένους, γιατί ο αληθινός Επαναστάτης δεν επαναστατεί μόνο για την «τσεπούλα» του. Τραγικά, για τους Έλληνες, παραδείγματα: Στις πρόσφατες διαδηλώσεις για την Οικονομία, εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων έλαβαν μέρος. Στις διαδηλώσεις για την προδοσία των Ιμίων είχαν άλλες δουλειές να κάνουν. Τον καιρό της εισβολής λαθρομεταναστών στην Ελλάδα, χειροκροτούσαν αυτούς που ευθύνονταν για το έγκλημα. Ο αληθινός Επαναστάτης δρα και αγωνίζεται για ιδέες ακατάλυτες στο πέρασμα των αιώνων. Αληθινές και πάντα επίκαιρες. Και η μόνη αλήθεια που γνωρίζω είναι η αλήθεια του Έθνους.

Τα δύο αυτά «κινήματα» και η ανάλγητη, αναξιόπιστη και επικίνδυνη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, ευθύνονται για τα ντροπιαστικά και εξευτελιστικά για τους Έλληνες γεγονότα, την ημέρα της εθνικής μας επετείου. Η κορυφαία στιγμή του 20ου αιώνος, για το Ελληνικό Έθνος, εξευτελίστηκε και αμαυρώθηκε από τους Νεοέλληνες. Και δεν θα μου φανεί παράξενο στο μέλλον, να καταργούνται παρελάσεις με το πρόσχημα των επεισοδίων. Οι αρνητές των παρελάσεων και της απόδοσης τιμής στους ήρωες του Έθνους, βρήκαν ένα πολύ καλό επιχείρημα από τα προχθεσινά γεγονότα.

Αλλά το πρόβλημα δεν είναι μόνο αυτό. Το πρόβλημα για μένα είναι, ότι η νέα γενιά γαλουχείται με επικίνδυνες για το μέλλον της ιδέες:

• Να μη σέβεται την ιερότητα των εθνικών εορτών και των παρελάσεων.
• Να μη σέβεται τους θεσμούς (δεν αναφέρομαι στα πρόσωπα που τους εκπροσωπούν).
• Να απαξιώνει τους πάντες, με αποτέλεσμα να μην ασχολείται με διαδικασίες που την αφορούν άμεσα. Παρατηρείστε την αποχή στις τελευταίες περιφερειακές εκλογές.

Ο κάθε λαός έχει ένα πανίσχυρο «όπλο» στα χέρια του. Κι έχει αγωνιστεί για πάρα πολλά χρόνια να το αποκτήσει. Κι αυτό λέγεται συμμετοχή στα κοινά, είτε ως πολιτευόμενος, είτε ως ψηφοφόρος. Ο ελληνικός λαός, δυστυχώς, χρησιμοποίησε λανθασμένα αυτό το «όπλο» στρέφοντάς το, τελικά, κατά του εαυτού του. Αν θέλει ο ελληνικός λαός να πάει μπροστά και να ξεφύγει από την άθλια κατάσταση που έχει περιέλθει, θα πρέπει να μάθει να το χρησιμοποιεί. Και τότε το πολιτικό σύστημα θα αυτοκαθαρθεί.

Θα πρέπει ο ελληνικός λαός να κάνει την αυτοκριτική του και να σταματήσει να σκέφτεται ότι πάντα του φταίνε οι άλλοι. Δεν μπορεί να ψηφίζει επί 37 ολόκληρα χρόνια, με ποσοστά 85% και πάνω, συγκεκριμένα πολιτικά κόμματα και πολιτικούς και να είναι ανεύθυνος! Δεν μπορεί να συνδιαλέγεται επί 37 ολόκληρα χρόνια με το πολιτικό σύστημα, βλέποντάς το ως μέσο επαγγελματικής αποκατάστασης και σήμερα να βρίζει και να μουντζώνει τους πάντες!

Κύριοι Έλληνες, είμαστε συνυπεύθυνοι γι' αυτήν την κατάσταση και καλό θα είναι να το παραδεχτούμε. Όσο πιο γρήγορα το κάνουμε, τόσο πιο γρήγορα θα βρούμε το δρόμο μας. Ο οποίος είναι ένας και μόνο: O εξανθρωπισμός της Οικουμένης κατά τον Περικλή Γιαννόπουλο. Με μούντζες, βρισίδια και απαξίωση των πάντων, το μόνο που θα επιτύχουμε είναι να μη γίνουμε ποτέ αυτό που, ελπίζω, ότι θέλουμε, απαξιώνοντας τον εαυτό μας: Μια ευνομούμενη και υγιής πολιτεία Ελλήνων.