Eυρωσύνταγμα και Θουκυδίδης

Αφού απερρίφθη η ιδέα της αναφοράς στο Ευρωσύνταγμα των χριστιανικών καταβολών της Ευρώπης, στην συνέχεια απερρίφθη και η πρόταση του πρώην προέδρου της Γαλλίας και νυν προέδρου της επιτροπής καταρτίσεως του εν λόγω Συντάγματος, Ζισκάρ ντ' Εστέν, να περιληφθεί τουλάχιστον η περικοπή από τον «Επιτάφιον» του Περικλέους που λέει ότι το πολίτευμα μας (σ.γ. αναφέρεται φυσικά στην αρχαία Αθήνα) λέγεται δημοκρατία, διότι η εξουσία βρίσκεται στα χέρια των πολλών και όχι των ολίγων («Kαι όνομα μεν διά το μή ες ολίγους αλλ' ες πλείονας οικείν δημοκρατία κέκληται.»). «Thucydide banni de la Constitution europenne» (ο Θουκυδίδης εξόριστος από το ευρωπαϊκό Σύνταγμα), γράφει στην γαλλική εφημερίδα “Le Figaro” της 16/6/04 η γνωστή αρθρογράφος Alexandrine Bouilhet και συνεχίζει γράφοντας «ότι η Eυρώπη του 21ου αιώνα δεν αναγνωρίζει πλέον τον εαυτό της στον αιώνα του Περικλή, λίκνο της σύγχρονης δημοκρατίας».

Να υποθέσουμε ότι οι ευρωπαϊστές ξέθαψαν μία από καιρό σκουριασμένη τάχα μαρξιστική θεώρηση της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, όπως πολύ σωστά παρατηρεί ο κ. Κατσιγέρας στο άρθρο του «Θουκυδίδης εξόριστος» στην «Καθημερινή» (8/7/04), και δεν θέλησαν να ταυτίσουν την σύγχρονη Ευρώπη με την αποικιοκρατική Αθήνα του 5ου π.Χ. αιώνα; Ότι είναι τόσο κοντόφθαλμοι (ή μήπως ζηλόφθονες;) που δεν θέλησαν να παραδεχτούν ότι, είτε τους αρέσει είτε όχι, η αρχαία Αθήνα έμαθε τον κόσμο τι θα πει δημοκρατία, αφού πρώτα η ίδια αποτίναξε τον ζυγό της τυραννίδος, και «κόλλησαν» στο ότι το λίκνο της δημοκρατίας ήταν όντως μία δύναμη αποικιοκρατική;

Αν πράγματι συμβαίνει αυτό, αν κατηγορούν δηλαδή την αρχαία Αθήνα σαν αποικιοκράτιδα, τότε πιστεύω ότι έχομε να κάνομε με έναν φαρισαϊσμό πρώτου μεγέθους. Όταν η ίδια η ΕΕ με άθλια αυταρχικότητα «τιμωρεί» ένα μικρό κράτος που πρόσφατα έγινε μάλιστα και μέλος της, την Κύπρο, επειδή τόλμησε να αντιταχθεί στις εντολές των Βρυξελλών (και της Ουάσιγκτον) και να μην αποδεχτεί την διάλυση της κρατικής του οντότητας λέγοντας «ΝΑΙ» στο εξάμβλωμα Ανάν, προσπαθώντας (η ΕΕ) να έλθει σε απευθείας συναλλαγή με το από τους Τούρκους κατεχόμενό του τμήμα εδώ και 29 χρόνια παρακάμπτοντας την νόμιμη αλλά «ατίθαση» κυβέρνηση της Λευκωσίας και αναβαθμίζοντας με τον τρόπο αυτόν το «ψευδοκράτος» του ανδρείκελου Ντενκτάς σχεδόν αναγνωρίζοντάς το de facto και βάζοντας αρχή και για την de jure αναγνώρισή του, όταν με αυτόν τον τρόπο συμπεριφέρεται σε ένα κράτος-μέλος της, σε τι διαφέρει από την αποικιοκράτιδα Αθήνα που σκληρά τιμώρησε τους απείθαρχους Μήλιους όταν αυτοί θέλησαν να ανεξαρτητοποιηθούν απ' αυτήν ; Είναι ή δεν είναι αυτό ένας άθλιος εκβιασμός και μία επανάληψη της Ιστορίας ντυμένης απλώς με έναν πονηρό μακιαβελλικό μανδύα;

Τούτων δοθέντων, διερωτάται κανείς τι είδους κράτος θα είναι η ΕΕ. Κράτος με ταυτότητα υπό αναζήτηση, αφού απορρίπτει και τον Χριστιανισμό και την αρχαιοελληνική της δημοκρατία; Κράτος των ολίγων ισχυρών, οι οποίοι θα προστάζουν και θα τιμωρούν την ανυπακοή των πολλών αδυνάμων, άρα κράτος μη-δημοκρατικό, πολλών ταχυτήτων και περισσοτέρων κλιμάκων εξουσίας, κράτος, τέλος, χωρισμένο σε αφέντες και υποτακτικούς; Οψόμεθα.