Τυχεροί που ... ζούμε ακόμη!

Σύμφωνα με καταγγελίες, στις πρόσφατες πυρκαγιές της Αττικής, συνεργεία πυροσβεστών και εθελοντών, που προσπαθούσαν να δημιουργήσουν αντιπυρικές ζώνες, εμποδίστηκαν από υπαλλήλους της Δασικής Υπηρεσίας! Αυτό το γεγονός μού έφερε στο νου κάποιες άλλες περιπτώσεις «λειτουργίας» του ελληνικού «κράτους»:

• Η συντριπτική πλειονότητα των εμβολίων κατά της νέας γρίπης θα παραληφθούν προς τα τέλη Ιανουαρίου του 2010, δηλαδή σε μία εποχή κατά την οποία αναμένεται να έχει ήδη πραγματοποιηθεί η επέλαση της ίωσης και να έχει ήδη νοσήσει το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού!
• Αφού καταλήφθηκε στην κυριολεξία το κέντρο των Αθηνών, αλλά και των άλλων μεγάλων πόλεων της πατρίδας μας, από λαθρομετανάστες που εγκληματούν ασύστολα και κάνουν σκέτο μαρτύριο τη διαμονή των Ελλήνων κατοίκων στις γειτονιές τους, και αφού κατέστρεψαν το σύνολο του οικονομικού ιστού και ματαίωσαν τις όποιες αναπτυξιακές προοπτικές των περιοχών αυτών, η κυβέρνηση αποφάσισε να «λάβει μέτρα»!
• Δαπανηρότατες αγορές πολεμικού υλικού, για το οποίο οι φορολογούμενοι Έλληνες πληρώνουν αγόγγυστα με την ελπίδα της διασφάλισης της εθνικής μας ακεραιότητας, απαξιώνονται λόγω ελαττωματικών ανταλλακτικών!
• Σε μία εποχή που η χώρα μας είναι ενταγμένη σε όλους τους σοβαρούς διεθνείς οικονομικούς και στρατιωτικούς οργανισμούς και φυσιολογικά θα έπρεπε να έχει διασφαλισμένη στον ύψιστο βαθμό την εδαφική της ακεραιότητα και την εθνική της κυριαρχία, αμφότερα διακυβεύονται με τραγικό τρόπο, ως αποτέλεσμα της διεθνούς ανυποληψίας στην οποία βρίσκεται σήμερα, λόγω της δειλής εξωτερικής πολιτικής της και της αμφιταλαντευόμενης στάσης της, που έχουν ρίξει την αξιοπιστία της στο ναδίρ. Αποτέλεσμα είναι σήμερα η πατρίδα μας να είναι πλέον χωρίς συμπαραστάτες και να απειλείται όχι μόνον από την υπεροπτική Τουρκία, αλλά ακόμη και από ... την Αλβανία και τα Σκόπια!

Αν σκεφτεί κανείς όλα αυτά και τα συνδυάσει με τις πτυχές της λοιπής καθημερινότητάς του (λ.χ. η άθλια κατάσταση στα δημόσια νοσοκομεία, η ασυδοσία των τραπεζών, τα ναρκωτικά στα σχολεία και στις γειτονιές, η υποβαθμισμένη έως ανύπαρκτη ασφάλεια στους χώρους εργασίας κ.λπ.), διαπιστώνει με τρόμο ότι η δραστηριότητα του λεγομένου δημοσίου τομέα επηρεάζει πολυποίκιλα και καθοριστικά τη ζωή του. Και τότε πραγματικά αισθανόμαστε πολύ τυχεροί που ... ζούμε ακόμη!