Χάθηκε η ντροπή

Μαθαίνουμε ότι «δραματική είναι η δημοσιονομική κατάσταση της χώρας με το κλείσιμο του πρώτου εξαμήνου, που ήταν αρκετό για να καταρρεύσει ο προϋπολογισμός ολόκληρου του έτους». Σύμφωνα μάλιστα με τα στοιχεία του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, «τα φορολογικά έσοδα και οι εισπράξεις ΦΠΑ ήταν λιγότερα από τα έσοδα του αντίστοιχου εξαμήνου του 2008, σε ποσοστό 2%, έναντι στόχου αύξησης 13%!»

Όσον αφορά στην ανικανότητα των κυβερνήσεων του συρμού των τελευταίων δεκαετιών, μεταξύ των άλλων, στο να διαχειριστούν έστω ικανοποιητικά τα οικονομικά της χώρας μας, είναι κάτι που μας έγινε αντιληπτό και ως ένα σημείο ... συνήθεια! Αυτό που δεν μπορώ πραγματικά να καταλάβω, είναι η φράση στη σχετική ανακοίνωση του οικονομικού επιτελείου, ότι «και οι δαπάνες ξέφυγαν λόγω των ευρωεκλογών, με αποτέλεσμα να είναι αυξημένες κατά 20% σε σχέση με πέρυσι»! Φαντάζομαι δηλαδή, ότι εννοούν οι «αξιόπιστοι» αυτοί κύριοι, ότι οι ευρωεκλογές ήταν κάτι αναπάντεχο (πώς λέμε σεισμός, τσουνάμι κ.λπ.), τα έξοδά τους απρόβλεπτα, με αποτέλεσμα να πέσει έξω ο προϋπολογισμός των εξόδων κατά ... 20%!

Απ' όλη, πάντως, αυτή την ιστορία, προκύπτει ότι η αφαίμαξη που υφίσταται ο ελληνικός λαός στο όνομα της λειτουργίας των πολιτικών κομμάτων, και γενικότερα του πολιτικού συστήματος, είναι τεράστια. Χωρίς ποτέ να ερωτηθούν σχετικά, οι πολίτες καλούνται να πληρώνουν ετησίως πολλά εκατομμύρια ευρώ, που καταλήγουν στην προβολή των κομματικών θέσεων και στα «έξοδα παραστάσεως» των κομματικών στελεχών. Κι όλα αυτά, ενώ η παγκόσμια οικονομική κρίση, άσχετα με το τεχνητό ή όχι ξεκίνημά της, αποτελεί σήμερα μία ζοφερή πραγματικότητα και πλήττει όλους τους εργαζομένους.

Στο σημείο αυτό, θα πρέπει να επαινεθεί η πρωτοβουλία του προέδρου του ΛΑ.Ο.Σ. Γ.Καρατζαφέρη, να καταθέσει στο ταμείο κατά της φτώχειας 2.000.000 € από την κρατική επιχορήγηση του κόμματος. Δυστυχώς, η πρωτοβουλία αυτή αποτελεί την ηχηρή εξαίρεση του κανόνα και δεν υιοθετήθηκε από κανέναν άλλο πολιτικό αρχηγό, επικρίθηκε δε ως ... λαϊκισμός!

Είναι γεγονός ότι έχει από καιρό χαθεί η ντροπή από το πολιτικό σύστημα της χώρας μας. Κι αυτό, δυστυχώς είναι κάτι που τείνει να χαρακτηρίσει πια το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας. Αντί να υπάρξει αντίδραση στον εκμαυλισμό των κοινωνικών και εθνικών αξιών, οι πολίτες μετατρέπονται σε πειθήνιους υπηκόους, που όχι μόνο δεν αντιδρούν πια, αλλά αναγάγουν σε πρότυπά τους διεφθαρμένες προσωπικότητες και πρακτικές. Η κατάσταση τείνει προς μία παγιοποίηση και σύντομα δεν θα υπάρχει δυνατότητα επιστροφής σε υγιή κοινωνικά αντανακλαστικά. Είναι φανερό πια ότι οδηγούμαστε σε μία κτηνώδη διαμόρφωση των κοινωνικών σχέσεων και αντιπαλοτήτων, τέτοια που μπορεί εύκολα (αν σκεφτούμε μάλιστα την ήδη πρωτόγνωρη μορφή βίας που βιώνουμε) να οδηγήσει ακόμη και σε εκτροπή των θεσμών. Και τότε οι ένοχοι ας μη ψάχνουν για δικαιολογίες.