Έλληνες τότε και τώρα

Πριν από λίγες ημέρες πραγματοποιήθηκαν στην Κομοτηνή τα εγκαίνια του Μουσείου Καραθεοδωρή. Το μουσείο αναδεικνύει συνολικά την προσφορά της οικογένειας Καραθεοδωρή. Η επιφανής Κωνσταντινουπολίτικη οικογένεια, με τις ρίζες της από την Βύσσα της Ανατολικής Θράκης βρήκε επιτέλους έναν χώρο να στεγάσει πολυτιμότατα αντικείμενα και στοιχεία της πολύπλευρης προσφοράς της, όχι μόνο προς τον Ελληνισμό, αλλά και προς ολόκληρο τον κόσμο.

Η επιφανέστερη μορφή της οικογένειας είναι βεβαίως ο Κωνσταντίνος Καραθεοδωρή, η προσφορά του οποίου στην ανάπτυξη του διαφορικού λογισμού είναι τεράστια, σε βαθμό μάλιστα που ο ίδιος ο Άλμπερτ Αϊνστάιν έφθασε στο σημείο να δηλώσει ότι ο ίδιος προσωπικά, «αλλά και η μαθηματική επιστήμη, η φυσική, η σοφία του αιώνα μας, χρωστάμε τα πάντα»! Δεν είναι βεβαίως καθόλου τυχαίο, ότι στο εν εξελίξει δημοψήφισμα του ΣΚΑΪ για τον μέγιστο των Ελλήνων, ο Καραθεοδωρή κατετάγη 12ος!

Ο Κωνσταντίνος Καραθεοδωρή, λοιπόν, επέστρεψε στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την Θράκη, αλλά και στην Ελλάδα γενικότερα, αφού μετά από τόσο πολλά χρόνια η ελληνική πολιτεία αναγνώρισε το έργο του. Ίσως, βεβαίως, να απαιτήθηκε γι' αυτό η παρουσία στο κυβερνητικό σχήμα ενός Θρακιώτη υπουργού, όπως ο Ευριπίδης Στυλιανίδης, ίσως και όχι. Πάντως, είναι αλήθεια, ότι ο Κομοτηναίος υπουργός αξιοποίησε στο έπακρο τις δυνατότητες που του παρέσχε η θέση του, ώστε να υλοποιήσει το όραμα του Συνδέσμου Φίλων Καραθεοδωρή και να φτάσουμε σήμερα στην ύψιστη τιμή προς το πρόσωπο του μεγάλου αυτού Έλληνα στην ιδιαίτερη πατρίδα του.

Τι ήταν όμως αυτό που οδήγησε τον κ. Υπουργό να τονίσει ότι «είμαστε μεν περήφανοι που ο Κωνσταντίνος Καραθεοδωρή ήταν Έλληνας Θρακιώτης, αλλά πρέπει να επισημάνουμε ότι πάνω απ' όλα ανήκει σε όλη την ανθρωπότητα»; Στο ίδιο μήκος κύματος και ο προλαλήσας δήμαρχος Κομοτηνής Δημήτρης Κοτσάκης, ο οποίος ανέφερε ότι ο Καραθεοδωρή ήταν «πρώτα απ' όλα ένας πολίτης του κόσμου»!

Είναι προφανές ότι το κίνητρο για μία τέτοια τοποθέτηση είναι το ίδιο με αυτό της Σίσσυ Παπαθανασίου, υπεύθυνης για το «Θεατρικό Αναλόγιο» στο Εθνικό (τρομάρα μας!) Θέατρο, η οποία σε συνέντευξή της, στην οποία δήλωσε ότι για το 2009 θα αναγνωσθούν μόνο έργα Ελλήνων σεναριογράφων, θεώρησε καλό να διευκρινίσει ότι: «Επ' ουδενί λόγω αυτό δεν σηματοδοτεί κάτι αρνητικό, εννοώ μια σοβινιστική ή εθνοκεντρική αντίληψη. Σε κανένα από τα φετινά κείμενα δεν προσδιορίζεται ο τόπος και ο χρόνος δράσης και τα πρόσωπα δεν φέρουν «εθνικά» χαρακτηριστικά, δεν «ορίζονται» δηλαδή ως Έλληνες».

Αυτή είναι η διαφορά των σημερινών Ελλήνων από αυτούς που τιμήσαμε τη μνήμη τους πριν λίγες ημέρες. Το 1821, οι κάτοικοι αυτής της χώρας είχαν συνείδηση της ελληνικότητάς τους, αυτοπροσδιορίζονταν ως Έλληνες και με αυταπάρνηση για την ίδια τους τη ζωή πολέμησαν γι' αυτό. Οι σημερινοί κάτοικοι διστάζουν ή ντρέπονται να δηλώσουν ότι είναι Έλληνες, λες και αυτό είναι μίασμα. Είναι προφανές ότι έχοντας συνείδηση της μικρότητάς τους εξωτερικεύουν τα συμπλέγματά τους με την άρνηση της ίδιας τους της καταγωγής και ταυτότητας. Ένας ιδιότυπος ρατσισμός εναντίον του ίδιου του εαυτού τους!