Το εβραϊκό μοντέλο

Και οι εθνικοποιήσεις συνεχίζονται. Στο διεθνή οικονομικό περίγυρο, βεβαίως, γιατί στην Ελλάδα συνεχίζονται οι ιδιωτικοποιήσεις. Συνεχίζεται δηλαδή το ξεπούλημα του εθνικού μας πλούτου (λιμάνια, ενέργεια, Ολυμπιακή κ.λπ.). Ουραγός, πάντοτε η χώρα μας, των διεθνών εξελίξεων. Καθυστερημένα, ακολουθεί τα πρότυπα άλλων κρατών, άλλων οικονομιών, χωρίς συγκεκριμένο σχέδιο ανάπτυξης, αλλά με μοναδικό σκοπό την εξυπηρέτηση των εντολέων των εκάστοτε «κυβερνώντων».

Πριν από αρκετά χρόνια, συμμετείχα, με την ιδιότητά μου ως εκδότης του περιοδικού «Ενδοχώρα», σε δημόσια συζήτηση στην Αλεξανδρούπολη, που διοργάνωσε η Νομαρχία Έβρου σχετικά με τις προοπτικές που διανοίγονταν με το άνοιγμα των συνόρων των πρώην ανατολικών κρατών και των αρχαίων δρόμων του εμπορίου που αξιοποιούσε κάποτε ο Ελληνισμός. Η θέση μου, τότε, ήταν ότι η Ελλάς θα έπρεπε να στηρίξει την όποια αναπτυξιακή προοπτική της στις χώρες του Ευξείνου Πόντου και της Χερσονήσου του Αίμου, πρωτίστως στο ανθρώπινο δυναμικό των ελληνικών κοινοτήτων που διαβιούν επί αιώνες στις περιοχές αυτές. Ο διαχρονικός αυτός παράγων, γνώστης των τοπικών πολιτικών, οικονομικών και κοινωνικών συνθηκών, αλλά και φορέας ενός σταθερού και αμφίδρομου αναπτυξιακού προσανατολισμού με τη μητροπολιτική πατρίδα, εγγυάτο το ρόλο του συνδέσμου και μεσολαβητή για την υγιή και ασφαλή διείσδυση της χώρας μας στις περιοχές αυτές. Τότε, είχε γίνει προσπάθεια η πρότασή μας να απαξιωθεί με ειρωνικούς χαρακτηρισμούς και αφορισμούς. Κάποιος «εκσυγχρονιστής» την χαρακτήρισε και ως ... σωβινιστική!

Έκτοτε, οι όποιοι Έλληνες επιχειρηματίες τόλμησαν να επενδύσουν στις περιοχές αυτές, το έκαναν χωρίς ουσιαστική κρατική στήριξη και αφημένοι στο έλεος των τοπικών εξελίξεων (το παράδειγμα της καταστροφής δεκάδων ελληνικών επιχειρήσεων στο χάος της Αλβανίας των πυραμίδων είναι χαρακτηριστικό). Δρόμοι άνοιξαν και ανοίγουν και σήμερα, όχι όμως για μία σχεδιασμένη και μελετημένη επενδυτική προσπάθεια που θα προσέδιδε εθνικά οφέλη. Οι δρόμοι αυτοί χρησιμοποιήθηκαν για να διευκολύνουν ευκαιριατζήδες Ελλαδίτες επιχειρηματίες που μετέφεραν τις επιχειρήσεις τους εκεί αναζητώντας φτηνά μεροκάματα και αυξάνοντας δραματικά την ανεργία στη Μακεδονία και τη Θράκη, αλλά και οδηγώντας τους κατοίκους των περιοχών αυτών της πατρίδας μας να ψωνίζουν τα τυριά και τα λάδια τους από τη Βουλγαρία και τα Σκόπια και να αφανίζουν το οικογενειακό εισόδημά τους στα καζίνα των χωρών αυτών.

Αρκετά χρόνια μετά, νοιώθω δικαιωμένος, διαβάζοντας στον «Κόσμο του Επενδυτή», σε μία εφημερίδα δηλαδή που κάθε άλλο παρά «σωβινιστικές» και κρατικιστικές απόψεις εκφράζει, τα εξής: «Προϋπόθεση για να συγκροτηθεί ένα συνεκτικό πρόγραμμα για μια νέου τύπου ανάπτυξη, είναι να υπάρξει συνένωση των δυνάμεων του Ελληνισμού απανταχού της Γής. Να συγκροτηθεί η ομογένεια και ως οικονομικό και επιστημονικό δίκτυο, που μπορεί να συμβάλει στην ενίσχυση του έθνους των Ελλήνων. Καλό ίσως θα ήταν να αξιοποιηθεί το “εβραϊκό μοντέλο”. Με δεδομένο τον έμφυτο κοσμοπολιτισμό των Ελλήνων, ένα τέτοιο μοντέλο μόνο καλά θα μπορούσε να δώσει» (27-28/9/2008).

Έπρεπε λοιπόν να περάσουν περίπου 17 χρόνια για να κατανοήσουν κάποιοι οικονομικοί «εγκέφαλοι» ότι η δύναμη της όποιας αναπτυξιακής προοπτικής της χώρας μας δεν βρίσκεται στην άκριτη υιοθέτηση ξένων προτύπων και μοντέλων, αλλά στην ίδια την ψυχή του έθνους μας, στους ανθρώπους του, στις ελληνικές κοινότητες της ομογένειας και στην αξιοποίησή τους από το εθνικό κέντρο, τόσο στην κρατική όσο και στην ιδιωτική του εκδοχή.

17 χρόνια χαμένα για την προοπτική αυτή. Το παρήγορο είναι ότι έστω και τώρα δείχνει να γίνεται αντιληπτό το λάθος και το εθνικό υστέρημα στον τομέα αυτόν. Ίσως να μην είναι πολύ αργά.