Οι «επαναστάτες» που στηρίζουν το σύστημα

Ο Γουσταύος Λεμπόν στο βιβλίο του «Η ψυχολογία των επαναστάσεων», αναφέρει ότι κάθε επανάσταση, για να μπορέσει να εδραιωθεί και να πετύχει τους σκοπούς της, κάποια στιγμή είναι αναγκασμένη να στηριχτεί, πέρα από τους θεωρητικούς εκφραστές των ιδεών της, και σε ό,τι πιο βρώμικο, ανυπόληπτο και εγκληματικό περιλαμβάνει η κοινωνία της εποχής της. Τα εγκληματικά αυτά στοιχεία είναι απαραίτητα, για να ξεπεραστούν οι αντιστάσεις της κοινωνίας, που κάποιες στιγμές φτάνουν στο σημείο να εμποδίζουν την εξέλιξη της επανάστασης. Τότε, εφαρμόζονται «ριζικές λύσεις», που συνήθως είναι η φυσική εξόντωση όσων αντιδρούν. Αυτά συνέβησαν τόσο στην Γαλλική όσο και στην μπολσεβικική, αλλά και σε όλες τις άλλες επαναστάσεις που έζησε η ανθρωπότητα.

Αυτά φαίνεται ότι σκέφτονται και ... αναπολούν κάποιοι «επαναστάτες του γλυκού νερού» της εποχής μας, που από την θαλπωρή και την ασφάλεια των βορείων προαστίων και άλλων αριστοκρατικών συνοικιών της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, φαντασιώνονται έναν ... νέον κόσμο, πολυπολιτισμικό και αταξικό, ανεθνικό και αθεϊστικό. Κι όποιοι δεν συμφωνούν με τις ιδεοληψίες τους, καταδικάζονται στο πυρ το εξώτερον! Στόχος τους, οι πνευματικοί τροφοδότες των εθνικών αξιών και ιδανικών. Οι εκδότες βιβλίων εθνοκεντρικού περιεχομένου και εντύπων του εθνικού χώρου.

Οι δύο μήνες που πέρασαν στιγματίστηκαν από τις εγκληματικές εμπρηστικές επιθέσεις σε 5 πατριωτικά βιβλιοπωλεία της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, αλλά και εναντίον των γραφείων της εφημερίδας «Στόχος». Οι ενέργειες αυτές δεν ήταν απλά συμβολικές. Σκοπό είχαν την πλήρη καταστροφή των επιχειρήσεων που επλήγησαν και την δημιουργία οικονομικού αδιεξόδου στους ιδιοκτήτες τους. Σε ορισμένες μάλιστα περιπτώσεις υπήρξαν και τραυματισμοί ανθρώπων.

Δεν τρέφουμε βεβαίως ψευδαισθήσεις ότι τα καθάρματα αυτά θα συλληφθούν. Το ιδιότυπο δημοκρατικό καθεστώς, στο οποίο ζούμε, έχει ανάγκη την ύπαρξή τους, για να δικαιολογεί την αυτοτοποθέτησή του στην πλευρά του «καλού».

Αν όμως οι φυσικοί αυτουργοί μένουν στην ανωνυμία, κάθε άλλο παρά ανώνυμοι είναι οι ηθικοί αυτουργοί των εγκληματικών αυτών ενεργειών. Τους διαβάζουμε καθημερινά στις αρθρογραφίες τους στις μεγάλες εφημερίδες, τους ακούμε στα τηλεπαράθυρα και τους απολαμβάνουμε στις κομματικές ανακοινώσεις τους, όταν μιλούν για επιβεβλημένη βία εναντίον του εθνικισμού ή για αναγκαία ποσοστά βίας για την επιβολή της μετάβασης σε μία νέα κοινωνία. Αν, βεβαίως, κάποτε η εξάπλωση αυτής της βίας που επιδιώκουν, φτάσει στο σημείο να στραφεί ακόμη και εναντίον τους, τότε θα είναι οι πρώτοι που θα απαιτήσουν τη στήριξη των θεσμών της Πολιτείας, τους οποίους όμως είχαν από καιρό φροντίσει να απαξιώσουν!

Τους απολαύσαμε πριν μερικά χρόνια, όλους αυτούς τους καραγκιόζηδες των «επαναστατικών» οργανώσεων, όσο μας επέτρεψαν τουλάχιστον οι περιορισμοί στην κάλυψη των δικών τους, να αλληλοκαρφώνονται και να ξεπουλούν τα «ιδανικά» τους, σύμφωνα και με τις οδηγίες των ακριβοπληρωμένων δικηγόρων τους.

Στην ουσία δεν διαφέρουν σε τίποτε από κάποιους θεσμικούς εκπροσώπους, που πλιατσικολογούν ασύστολα τον μόχθο του λαού, δεκαετίες τώρα, εκμεταλλευόμενοι τις υψηλές τους θέσεις στην πολιτική, στη δικαιοσύνη, στη δημοσιογραφία κ.α. Όταν εκπέσουν κι αυτοί των θέσεών τους, είτε πηδώντας από μπαλκόνια είτε εκπαραθυρωνόμενοι από τους αρχηγούς τους, συμπεριφέρονται κατ' αντιστοιχία σαν τους Κουφοντίνες της κάστας τους, γινόμενοι ο περίγελος των μέχρι τότε υποστηρικτών τους.