Εγκληματικότητα, Αστυνομία και Δικαιοσύνη

Αν και η επικαιρότητα απαιτεί να ασχολούνται όλοι ή με τον θάνατο του Γιάννη Βαρθολομαίου ή με την Eurovision, εγώ νομίζω ότι από τις ειδήσεις των τελευταίων ημερών, άλλη είναι εκείνη στην οποία οφείλουμε να στρέψουμε όλοι την προσοχή μας, στην άσκηση ποινικής διώξεως για ανθρωποκτονία εκ προθέσεως καθ' υπέρβαση των ορίων αμύνης, στον αστυνομικό της Αντιτρομοκρατικής ο οποίος με τον συνάδελφό του κατεδίωξαν και τελικώς πυροβόλησε και σκότωσε τον έναν από τους δύο ληστές στο Μαρούσι.

Τα γεγονότα έχουν ως εξής: Σε ένα μαγαζί της αλυσίδας Everest στο Μαρούσι, πίνουν τον καφέ τους δύο αστυνομικοί όταν δύο ένοπλοι κουκουλοφόροι επιτίθενται στην ταμία του καταστήματος και της κλέβουν 200 ευρώ. Οι αστυνομικοί αρχικά δεν αντιλαμβάνονται τίποτε, όμως όταν οι κουκουλοφόροι αποχωρούν, η ταμίας αρχίζει να φωνάζει «Ληστεία» και τότε οι δύο αστυνομικοί σπεύδουν να καταδιώξουν τους ληστές. Κατά την καταδίωξη ο ένας αστυνομικός είναι εκτεθειμένος διότι κυνηγάει τους ληστές και ο άλλος καλύπτει τον συνάδελφό του. Οι ληστές καταλαβαίνουν ότι θα τους συλλάβουν και τότε ο ένας γυρίζει και στρέφει το όπλο του εναντίον του ακάλυπτου αστυνομικού. Ο συνάδελφός του πυροβολεί και σκοτώνει τον ληστή, ο δε άλλος ληστής στην αναμπουμπούλα παίρνει το όπλο του νεκρού φίλου του και το σκάει.

Από το βίντεο του καταστήματος επιβεβαιώνεται ότι οι ληστές οπλοφορούσαν, η σκηνή της ληστείας είναι ολόκληρη καταγεγραμμένη. Από τις καταθέσεις των μαρτύρων επιβεβαιώνεται ότι ο ληστής έστρεψε το όπλο του κατά του αστυνομικού που τον κυνηγούσε. Από το ποινικό μητρώο του θανόντος επιβεβαιώνεται ότι ήταν σεσημασμένος για πολλαπλές κλοπές, για κατοχή και χρήση ναρκωτικών. Απ΄ όλα αυτά εύκολα συνάγεται το συμπέρασμα ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με μία τυπική περίπτωση αστυνομικής καταδιώξεως ληστών και τίποτε άλλο, προσωπικής φύσεως μεταξύ του αστυνομικού και του θανόντος δεν μπορεί να συμβαίνει. Πράγματι είναι λυπηρό το ότι ένας άνθρωπος πέθανε, αλλά κάθε λογικός άνθρωπος πιστεύω καταλαβαίνει ότι στην θέση του αστυνομικού που πυροβόλησε ο καθένας μας θα έκανε το ίδιο. Εκεί έχεις να κάνεις με αποφάσεις δευτερολέπτου, αν δεν πυροβολήσεις πρώτος, τότε θα πυροβολήσει ο άλλος και θα θρηνούσαμε όχι έναν νεκρό ληστή, αλλά έναν νεκρό αστυνομικό.

Όλοι θα σκεφτόμασταν το ίδιο πράγμα; Όχι! Τουλάχιστον ένας εισαγγελεύς αποφάσισε να ταλαιπωρήσει έναν αστυνομικό, ο οποίος θα μπορούσε να συνεχίσει αμέριμνος να πίνει τον καφέ του και να μην προχωρήσει στην καταδίωξη, ή θα μπορούσε να διστάσει να πυροβολήσει και τώρα να θρηνούσαμε έναν αστυνομικό νεκρό, ασκώντας του δίωξη για φόνο εκ προθέσεως!

Θα πείτε, ότι δεν πειράζει διότι στην ακροαματική διαδικασία, ο αστυνομικός θα αθωωθεί, όμως δυστυχώς πειράζει και παραπειράζει. Πώς απαιτούμε ως κοινωνία από τους αστυνομικούς να κάνουν την δουλειά τους και πώς τους κατηγορούμε όταν αδρανούν, όταν αντί να επιβραβεύουμε την δράση, ταλαιπωρούμε αυτούς τους ανθρώπους που στο κάτω-κάτω της γραφής εκείνη την ώρα διακινδύνευσαν και την δική τους ζωή, αφού κατεδίωκαν ενόπλους;

Ένα μεγάλο Εύγε έπρεπε να δώσει ο εισαγγελεύς στον αστυνομικό, αλλά απ΄ ό,τι φαίνεται δυστυχώς η «θολοκουλτούρα» έχει καταλάβει και τις εισαγγελικές έδρες! Αυτή η δίωξη είναι ένα αίσχος που βαρύνει την Ελληνική Δικαιοσύνη!