Η μνήμη των ηρώων και ο κ. Αντωνιάδης

Στις 10 Ιανουαρίου 2006 στην πρωινή εκπομπή του Μega με τους κ. Καμπουράκη και Οικονομέα έζησα μία σκηνή την οποία θέλω να μοιραστώ μαζί σας και να την σχολιάσουμε. Είμαι προσκεκλημένος μαζί με τον βουλευτή Κερκύρας της Ν.Δ. τον κ. Νίκο Γεωργιάδη και με τον επίτιμο Αρχηγό Γ.Ε.Ν. και Ναύαρχο (ε.α.) κ. Αντωνιάδη με θέμα το παραστρατιωτικό και γενικά τις προκλητικές δηλώσεις του για τις Ένοπλες Δυνάμεις. Σε κάποιο σημείο της συζητήσεώς μας και ενώ διαφωνούμε εντόνως, θέλω να θυμίσω το πόσο προκλητικός ήταν την εποχή που μετά τον φόνο του ήρωα Ηλιάκη, πάνω από το Αιγαίο από τους Τούρκους, ο κ. Ναύαρχος είχε δηλώσει ότι κακώς η Ελλάς έχει 10 μίλια εναέριο χώρο και 6 μίλια ναυτικό και ότι εάν ο πιλότος μας είχε σκοτωθεί για να αναχαιτίσει τους Τούρκους στο F.I.R., δηλ. πέραν των 6 μιλίων, τότε είχε σκοτωθεί «τσάμπα» διότι οι Τούρκοι έχουν δίκιο και εμείς άδικο!

Ξεκινώ λοιπόν την συζήτηση με την φράση: «σας υπενθυμίζω τις δηλώσεις σας Ναύαρχε μετά από τον φόνο του Ηλιάκη» και τότε, ένας πρώην Αρχηγός του Ναυτικού και νυν Επίτιμος Αρχηγός του και Ναύαρχος (ε.α.) είπε: «ποιόν Ηλιάκη;» Στα επόμενα λεπτά εγώ εξερράγην, ενώ το τηλεφωνικό κέντρο του Σταθμού «έσπασε» στην κυριολεξία από τα τηλεφωνήματα των εξοργισμένων τηλεθεατών, για την εικόνα ενός ηγέτου του Στρατεύματος ο οποίος μέσα σε λίγους μόνον μήνες είχε τελείως ξεχάσει την θυσία, ενός Έλληνα ήρωος, ο οποίος πέθανε για όλους εμάς!

Το συμπέρασμα από την συζήτηση αυτή είναι τραγικό για την πατρίδά μας και την κατάντια μας. Εάν διαβάσετε στον Θουκυδίδη τον Επιτάφιο του Περικλέους (βιβλίον Β'), θα διαπιστώσετε ότι ο Περικλής στηρίζει ολόκληρη της επιχειρηματολογία του («ανδρών επιφανών πάσα γη τάφος») στο επιχείρημα ότι οι κοινωνίες ενθυμούμενες του ήρωές τους και τιμώντας τους μετά την θυσία τους, εξασφαλίζουν την επιβίωσή τους, διότι μόνον δι' αυτού του τρόπου και οι επόμενοι θα θελήσουν να τους μιμηθούν και δια των ιδικών τους θυσιών να σώσουν όταν παραστεί ανάγκη την πατρίδα («διότι όπου μέγιστα ορίζονται βραβεία αρετής, εκεί και άριστοι πολίτες οικούν την πόλιν» Θουκυδίδου Ιστορίαι βιβλίον β' παρ. 46 μετ. Ελευθερίου Βενιζέλου).

Αντιλαμβάνεστε τώρα το αντίστροφο επιχείρημα; Αν εκεί που τα μέγιστα βραβεία αρετής (για τους θανόντες δηλ. ώστε να τους θυμόμαστε όλοι διαρκώς ως παράδειγμα προς μίμησιν) είναι η καλλίτερη εγγύηση για να έχουμε άριστους πολίτες, τότε εκεί όπου τους ήρωες τους ξεχνούν εντελώς όλοι, ακόμη και οι Ναύαρχοι μετά από μερικούς μήνες, τι είδους πολίτες έχουμε;

Τα συμπεράσματα για την κατάσταση της πατρίδος μας είναι δυστυχώς αδυσώπητα. Βιώνουμε μία απίστευτη παρακμή, η οποία δεν είναι θέμα κακής οικονομικής συγκυρίας, αλλά κάτι πολύ πιο βαθύ και ουσιαστικό. Δεν πιστεύουμε πλέον σε τίποτε! Δεν έχουμε αξίες και ιδανικά, παρά μόνον το χρήμα και την καλοπέραση. Και υποκριτικά όταν μαθαίνουμε ότι κάποιοι απέφυγαν την θητεία τους φωνάζουμε, ενώ προηγουμένως όλοι σκεφτόμαστε πώς θα μπορούσαμε να την αποφύγουμε και εμείς. Ξεχάσαμε το πιο σημαντικό απ' όλα, ότι η ανδρεία, δηλ. το αξιόμαχον είναι το κόστος της Ελευθερίας!

Να χαιρόμαστε λοιπόν αυτή την Κοινωνία και τις κατά καιρούς ηγεσίες μας, που διορίζουν τέτοιους Ναυάρχους!