Τέλος εποχής

Μετά τα αποτελέσματα των πρόσφατων βουλευτικών εκλογών, προβάλλει ακόμη πιο επιτακτική η ανάγκη για το άνοιγμα μιας συζήτησης για το μέλλον και την ιδιοπροσωπεία του ελληνικού εθνικιστικού κινήματος στα χρόνια που έρχονται. Την συζήτηση αυτή ουσιαστικά την ανοίξαμε από αυτήν εδώ την στήλη, εδώ και μερικές εβδομάδες, αφού ήταν από καιρό φανερό πια ότι, μετά από μακροχρόνιες διεργασίες που παγίωναν καταστάσεις στον εθνικιστικό χώρο, μία εποχή έφτανε στο τέλος της. Ένα τέλος, μάλιστα, που διαμόρφωσε στερεότυπα εν πολλοίς ξένα και αναντίστοιχα με την ελληνική κοσμοαντίληψη, άρα χωρίς στέρεες βάσεις και θεμέλια στην ελληνική ψυχή και στο ελληνικό πνεύμα. Τα στερεότυπα αυτά είναι επόμενο να διανύσουν μία βραχύχρονη ζωή, εδραιωμένη σε παροδικές καταστάσεις και συγκυρίες, που με το πέρασμά τους θα τις παρασύρουν στο χαμό τους.

Δυστυχώς, σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις, κυριάρχησε ο αυτοσκοπός της όποιας καταξίωσης, περιορισμένος μέσα στα στενά γεωγραφικά όρια του «χώρου», πέραν της οποίας εξέλιπε ο ευρύτερος ορίζοντας της καταξίωσης των ιδεών μας στο σύνολο της ελληνικής κοινωνίας. Το φετίχ κυριάρχησε της σκέψης, ο εγωισμός της συνεργασίας και η εσωστρέφεια της αλληλεγγύης. Το αποτέλεσμα των εκλογών της περασμένης Κυριακής κατέδειξε ότι δεν υπάρχει χώρος πια στο πολιτικό σκηνικό για ιδεολογικά υβρίδια, ενώ οι μετεκλογικές συμπεριφορές σύντομα θα γελοιοποιήσουν και θα απαξιώσουν τις όποιες «καθαρές» ιδεολογικές θέσεις.

Η φυσιογνωμία του ελληνικού εθνικιστικού κινήματος των επομένων ετών δεν θα πρέπει και δεν μπορεί να προσλάβει χαρακτηριστικά από την σημερινή πραγματικότητα που αυτό βιώνει. Αυτά ανήκουν σε έναν κόσμο που χάνεται, είτε λόγω της ανεπάρκειας και των ξεπουλημάτων κάποιων ηγετίσκων του, είτε λόγω της αυτοκτονικής συμπεριφοράς κάποιων άλλων. Οι «κουρασμένοι» θα προσπαθήσουν να διατηρήσουν τα όποια κεκτημένα τους, αμβλύνοντας ακόμη περισσότερο τις ιδεολογικές αντιστάσεις τους και αποδεχόμενοι πρόσθετες προσβολές και απαξιώσεις, ενώ οι «εξεγερμένοι» θα βιώσουν τις εφήμερες επιτυχίες τους εναντίον των ανεμόμυλων του πολιτικού σκηνικού της χώρας μας, που σύντομα θα τους παρασύρει στην δίνη της αυτοκαταστροφής του.

Η πρόκληση για τους Έλληνες εθνικιστές δεν είναι πια μία βουλευτική έδρα. Εκεί δοκιμάστηκαν και απέτυχαν, όπως θα αποτύχουν και όσοι άλλοι θα δοκιμαστούν, για διαφορετικούς ίσως λόγους. Η πρόκληση του αύριο δεν είναι άλλη από την συγκρότηση ενός σφριγηλού πατριωτικού κινήματος με σαφή εθνικιστική κωδικοποίηση των ιδεών του, με νοοτροπία ηγεμονική, προσαρμοσμένη στο πνεύμα των πρωτοπόρων πνευματικών μορφών του ελληνικού εθνικισμού. Ένα εθνικιστικό κίνημα που θα έχει ορίζοντά του όχι τα στενά όρια του μίζερου ελλαδικού κρατιδίου, αλλά θα απευθύνεται σε όλους τους Έλληνες του κόσμου, δηλαδή σε όλους όσοι εμμένουν να ζουν και να δημιουργούν κατά τον ελληνικό τρόπο ζωής, ασχέτως αν έχουν απωλέσει κάποιο από τα χαρακτηριστικά της εθνικής τους ταυτότητας. Ένα τέτοιο κίνημα θα επαναπροσδιορίσει στις πραγματικές διαστάσεις της την ελληνική Μεγάλη Ιδέα και θα ανατάξει τον Ελληνισμό στην πρωτοπορία των ιστορικών εθνών, αναδεικνύοντας τον προορισμό του: τον εξανθρωπισμό της Οικουμένης.

Ένας τέτοιος σχεδιασμός, όμως, δεν μπορεί να στηριχθεί σε συμβιβασμένα ανθρωπάκια που ξεπουλούν ιδέες για μία υπουργική έδρα, ούτε και μασκαράδες που σφυρηλατούν την αυτοεκτίμησή τους με ξένα πρότυπα. Απαιτεί πάνω από όλα Έλληνες! Και αυτό είναι κάτι που το κερδίζεις!