Η μόνη δικαιοσύνη είναι το σπαθί

Δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία οι δηλώσεις του Νίμιτς για τον μέγιστο των Ελλήνων, τον Μεγαλέξανδρο. Ήταν το αποτέλεσμα της διαρκούς υποχωρητικής πρακτικής που ακολουθεί η χώρα μας στο Σκοπιανό (και όχι μόνο) τις τελευταίες δεκαετίες. Ο κάθε Νίμιτς μπορεί να λέει ό,τι θέλει. Καταδεικνύει απλώς την αγραμματοσύνη, την αμάθεια και την κακή του προαίρεση. Το πρόβλημα δεν είναι τι λέει ο Νίμιτς. Το πρόβλημα είναι τι λέμε εμείς! Τι στάση κρατούμε εμείς!

Η στάση της "μικράς πλην εντίμου Ελλάδος" δεν είχε ποτέ στο παρελθόν θετικά αποτελέσματα στα εθνικά μας θέματα. Γιατί να έχει τώρα; Η διαρκής υποχωρητικότητα έγινε προϊόν εκμεταλλεύσεως από τους δυνατούς κάθε εποχής. Γιατί να αποδώσει θετικά τώρα; Ο σεβασμός των κανόνων μίας πολιτισμένης συζήτησης, εξελήφθη ως αδυναμία από γείτονες βαρβάρους και άξεστους, που ποτέ δεν είχαν μέσα στο αξιακό τους σύστημα τον διάλογο. Γιατί να αλλάξει τώρα η στάση τους;

Ο Περικλής Γιαννόπουλος φωνάζει ακόμη, έναν αιώνα μετά τον θάνατό του: "Η μόνη δικαιοσύνη είναι το σπαθί!" Κι αν αυτό φοβίζει τους δειλούς και ανίκανους, ας τους τονίσει επιτέλους κάποιος, ότι το σπαθί μπορεί να έχει πολλές μορφές. Μπορεί να είναι αιματοβαμμένο σε μάχες χωρίς οίκτο. Μπορεί όμως να είναι και αξιοπρεπής διπλωματία, στηριγμένη όχι μόνο στα αυτονόητα δίκαιά μας, αλλά και στην αξιοποίηση των συγκριτικών μας πλεονεκτημάτων ως χώρα, ως λαός και ως έθνος.

Στην μπάντα οι κουρασμένοι, οι ηττοπαθείς και οι ενδοτικοί. Οι καιροί απαιτούν δυναμισμό, πνεύμα επιβολής και πρακτική νίκης. Ο λαός το κατάλαβε και έδωσε ήδη το πρώτο μήνυμα. Το πολιτικό σκηνικό άλλαξε στη χώρα μας στις τελευταίες εκλογές. Κι όποιος δεν το κατάλαβε ακόμη, κακό του κεφαλιού του...