Γιατί Πρόεδρε Παπούλια;

Παρακολουθώντας τα όσα διαδραματίστηκαν κατά τη διάρκεια της παρουσίας του Προέδρου της Μητέρας Πατρίδας στην Κύπρο, δεν μπορούμε παρά να θλιβόμαστε. Υπό ομαλές συνθήκες θα έπρεπε να είμαστε μάρτυρες μιας ενθουσιώδης υποδοχής στην οποία θα συμμετείχε σύσσωμος ο Κυπριακός Ελληνισμός. Δεν ζούμε όμως υπό ομαλές συνθήκες. Ζούμε στην εποχή, στην οποία παρά τις "επικοινωνιακές ενέσεις", οι σχέσεις Ελλάδος-Κύπρου κάθε άλλο παρά σχέσεις στοργής είναι. Δεν είναι πρόθεση μας να υποβαθμίσουμε τη σημασία της επίσκεψης, ούτε να πλήξουμε το υποτιθέμενο αρραγές μέτωπο Ελλάδας-Κύπρου. Απλά θα θέλαμε να δώσουμε μια πιο ρεαλιστική εικόνα, πέρα από τα όσα καταγράφει ο δημοσιογραφικός φακός, πιστεύοντας ότι έτσι εξυπηρετούνται καλύτερα τα εθνικά συμφέροντα.

Θα προτιμούσαμε να υπάρχει και αρραγές μέτωπο, θα προτιμούσαμε να υπάρχει και ενιαίο αμυντικό δόγμα (του οποίου η ληξιαρχική πράξη είναι η μη συμμετοχή έστω και μιας ελληνικής διμοιρίας στην άσκηση Νικηφόρος), θα προτιμούσαμε πολλά πράγματα. Δεν γίναμε λοιπόν μάρτυρες ενός "εθνικού παραληρήματος". Στις πλείστες τελετές οι πλείστοι που παρευρέθηκαν δεν ήταν άλλοι από τους κατά τόπους μαθητές, που αν έλειπαν, η επίσκεψη Κάρολου Παπούλια θα έμοιαζε με αυτήν κάποιου χαμηλόβαθμου υπαλλήλου της Ελληνικής διπλωματίας. Μας λυπεί αφάνταστα αυτή η διαπίστωση, όπως θα έπρεπε να λυπεί τον κάθε Έλληνα της Κύπρου, που δικαίως προσβλέπει στην στήριξη, παντός είδους, από την Μητέρα Πατρίδα. Δεν είναι πάντως δύσκολο να βρεθεί η αιτία για την νωθρή υποδοχή στον Κάρολο Παπούλια.

Από ανέκαθεν, από Κυπριακά χείλη, βγαίνει άκρατη η απογοήτευση για την στάση της Ελλάδας στο Κυπριακό. Είναι ηλίου φαεινότερο ότι οι πιο μεγάλες πιέσεις στην Κυπριακή ηγεσία ασκούνται από την Ελλάδα. Είναι αρκετό να αναφέρουμε το τελευταίο, με τον Κώστα Καραμανλή να προκαταλαμβάνει τους πάντες πολύ πριν από το ορόσημο της 3ης Οκτωβρίου, αποκλείοντας το βέτο στην έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας. Τι άλλο πρόσφατο να θυμίσουμε (για να μην σκαλίσουμε πιο βαθιά); Μήπως την υποχωρητικότητα της προηγούμενης κυβέρνησης στις του ΠΑΣΟΚ, που μας έφερε στο σχέδιο Ανάν (σε πλήρη σύμπνοια βεβαίως με την Κυπριακή ηγεσία); Μήπως το γεγονός ότι σύσσωμη σχεδόν η πολιτική ηγεσία της Ελλάδος συναινούσε στην αποδοχή του σχεδίου Ανάν, ανεξάρτητα από την άποψή της συντριπτικής πλειοψηφίας του Ελληνικού λαού που είχε αντίθετη άποψη;

Δεν έλειψαν τα μεγάλα λόγια στις τελετές, στις οποίες τιμήθηκε ο υψηλός επισκέπτης. Ο Κάρολος Παπούλιας φάνηκε να ενοχλείται από το τοίχος του διαχωρισμού της Λευκωσίας. Κάλεσε ειδικά τους Γερμανούς να κοπιάσουν να το δουν. Μίλησε για τις υποχρεώσεις τις Τουρκίας, ξεχνώντας ότι την 3η Οκτωβρίου η πρώτη θετική ψήφος που είχαν οι Τούρκοι για δεδομένη, ήταν αυτή της Ελλάδος. Ξέχασε ότι σε πλήρη αντίθεση με τις θριαμβολογίες για τα αμφισβητήσιμα νομικίστικα που "κερδίσαμε" στην "αντιδήλωση" και στο "διαπραγματευτικό πλαίσιο", η Τουρκία πήρε πράσινο φως για να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση ενώ κατέχει μέρος της Κύπρου, ενώ την ίδια στιγμή συνεχίζει την ίδια επιθετική πολιτική έναντι της Ελλάδος. Ξέχασε ο Κάρολος Παπούλιας ότι μετά την 3η Οκτωβρίου οι παρανομίες της Τουρκίας γίνονται ουσιαστικά εισαγωγή στην Ευρώπη, χωρίς να εμποδίζουν την τουρκική ένταξη. Δίκαια πανηγυρίζουν οι Τούρκοι, λέμε εμείς. Δεν μπορούσε να υπάρχει μεγαλύτερη επιβράβευση της τουρκικής επιθετικότητας από την E.E.

Δεν υπήρχε μαζική συμμετοχή στην υποδοχή του Προέδρου της Ελλάδος. Μάλλον επειδή οι Κύπριοι νιώθουν ότι πάλι θα τους πουν ότι η Κύπρος είναι μακριά. Νιώθουμε ότι πάλι θα βρουν τρόπο οι ξένοι να κρατήσουν το "ελληνικό χέρι βοήθειας" μακριά. Ξέρουμε ότι τα ξένα μαγειρεία βρίσκουν τους τρόπους. Αναμοχλεύουν τώρα το Σκοπιανό, υπάρχουν οι γκρίζες πια ζώνες στο Αιγαίο, υπάρχει τελευταία η απειλή της Μεγάλης Αλβανίας, στο βάθος η Ελληνική μειονότητα στην Τουρκία, και η σχολή της Χάλκης...

Δεν παρευρέθηκα στα πανηγύρια της υποδοχής του Προέδρου. Ίσως δεν θα άντεχα, και χαλούσα την παράσταση. Ίσως φώναζα με όλη μου τη δύναμη: Γιατί Πρόεδρε Παπούλια, δεν στέκεται επιτέλους η Ελλάδα στα πόδια της; Γιατί εγκαταλείπεται πάλι η Κύπρος;