Front National: επιστροφή ή κύκνειο άσμα;

Στον πρώτο γύρο των τοπικών εκλογές που πραγματοποιήθηκαν στην Γαλλία την περασμένη Κυριακή, το Front National (Εθνικό Μέτωπο) του Ζαν Μαρί Λεπέν, άγγιξε το ποσοστό του 12%, ανακτώντας το χαμένο έδαφος από τις τελευταίες ευρωεκλογές, όταν είχε καταποντισθεί στο 6%, κινδυνεύοντας να μην εκλέξει ευρωβουλευτές. Την ίδια στιγμή, το UMP (Ένωση για ένα Λαϊκό Κίνημα) του Νικολά Σαρκοζί είδε τα ποσοστά του να καταποντίζονται στο 26%.

Η εξέλιξη αυτή, που βάζει τους σοσιαλιστές και τους οικολόγους του Ντανιέλ Κον Μπεντίντ στην κορφή της κούρσας για την εξουσία, κρίνεται μάλλον δικαιολογημένη, αφού η οικονομική κρίση μαστίζει και την Γαλλία, με την ανεργία να ξεπερνά το 10%, ενώ και οι κοινωνικές συγκρούσεις εντείνονται. Ο Γάλλος πρόεδρος χάνει όλο και περισσότερο την εμπιστοσύνη του γαλλικού λαού, ο οποίος των είχε εμπιστευθεί το 2007, δίνοντάς του τότε ένα ποσοστό πάνω από 31%, πιστεύοντας ότι η σκληρή ατζέντα που διεκήρυσσε τότε ο Σαρκοζί, μιμούμενος το Εθνικό Μέτωπο, θα εφαρμοζόταν.

Το πιο ενδιαφέρον, ωστόσο, δεν είναι η αναμενόμενη ασυνέπεια του UMP ως προς μία ατζέντα που ούτως ή άλλως δεν ήταν η δική του, αλλά η ταχεία επιστροφή του Front National στην παραδοσιακή του πολιτική μετά από μία αποτυχημένη απόπειρα να φλερτάρει με την πολιτική ορθότητα, εμπνευσμένη από την κόρη του Γάλλου ηγέτη Μαρίν Λεπέν.

Η τελευταία, στις ευρωεκλογές του Ιουνίου του 2009, ως επικεφαλής της καμπάνιας του κόμματος είχε θέσει ως αιχμή της προεκλογικής καμπάνιας μία αφρικανικής καταγωγής κοπέλα, η οποία εμφανιζόταν σε όλα τα φυλλάδια και τις αφίσες. Αυτό, όπως ήταν αναμενόμενο, ενόχλησε αρκετούς από τους ψηφοφόρους του κόμματος, οι οποίοι έβλεπαν στις αφίσες του κόμματος προτιμήσεώς τους, την απενοχοποίηση όλων εκείνων που θεωρούν υπευθύνους για την μείωση της ποιότητος ζωής τους, προσωποποιημένη. Ήταν σαφές, ότι η επρόκειτο για μία άκομψη προσπάθεια αποχαρακτηρισμού και συμβιβασμού με το κατεστημένο.

Το μάθημα για το κόμμα του Λεπέν ήταν σκληρό. Θα τολμούσαμε να πούμε ότι δύσκολα κάποιο άλλο πατριωτικό ευρωπαϊκό κόμμα θα το άντεχε. Δεν ήταν όμως μόνο ένα μάθημα γι' αυτόν και το κόμμα του. Θα μπορούσε κανείς να πει, ότι ήταν ένα μάθημα που απευθυνόταν σ' όλα τα αναπτυσσόμενα πατριωτικά κινήματα και μέτωπα της Ευρώπης. Στο δίλημμα «Εναρμόνιση με το σύστημα ή καθημερινές ιδεολογικές μάχες», ο γαλλικός λαός επέλεξε εν τέλει το δεύτερο, δείχνοντας ότι αυτό σε ψήφους μεταφράζεται σε διπλασιασμό.

Στις νέες αφίσες του FN η μελαψή «Γαλλιδούλα» φόρεσε εν ριπή οφθαλμού την μαύρη μπούρκα της και o γαλλικός χάρτης ντύθηκε με την αλγερινή σημαία πλαισιωμένος από μιναρέδες. Η συνταγή της Μαρίν Λεπέν πήγε περίπατο και το φλερτ με το σύστημα αντικαταστάθηκε και πάλι από το δύσκολο αλλά γοητευτικό φλερτ με την εξουσία και την ιδεολογική δικαίωση. Όπως και να 'χει, το τελευταίο προσφέρει πολύ μεγαλύτερες συγκινήσεις, όσο επίπονο και σκληρό κι αν είναι.

Τον ερχόμενο Μάιο, το Συνέδριο του Front National αναμένεται να γράψει ιστορία. Αναμένεται να σημάνει το τέλος μίας εποχής. Μίας εποχής που ξεκίνησε με την ίδρυση του Εθνικού Μετώπου το 1972 και διέγραψε μία σταθερά ανοδική πορεία 40 σχεδόν ετών, με αποκορύφωμα την διεκδίκηση της γαλλικής προεδρίας στον δεύτερο γύρο των εκλογών του 2002. Της εποχής του Ζαν Μαρί Λεπέν.

Ο τελευταίος, πιστεύει ακράδαντα ότι το κίνημα που έφτιαξε είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το όνομά του και γι' αυτό έχει αποφασίσει να παραδώσει τα ηνία του κόμματος στην κόρη του Μαρίν. Την απόφασή του αυτή ενισχύει και το γεγονός ότι καμία από τις προσωπικότητες που ανέδειξε όλα αυτά τα χρόνια ο ανηφορικός δρόμος του Front National δεν δείχνει να έχει τις ικανότητες να σηκώσει το βάρος μίας τέτοιας παρακαταθήκης. Αυτό, αναμένεται να ξεσηκώσει νέες αντιδράσεις, την στιγμή μάλιστα που η Μαρίν Λεπέν βαρύνεται με την ταπεινωτική ήττα του 2009. Μένει να δούμε κατά πόσο ένα όνομα από μόνο του, όποιο κι αν είναι αυτό μπορεί να ανταπεξέλθει στις τεράστιες προκλήσεις τις εποχής μας. Εμείς, οι Έλληνες, που ξέρουμε απ' αυτά, θα λέγαμε πως σίγουρα όχι.