Για τ' όνομα του Θεού, βοηθήστε την Τουρκία

Δεν είμαστε αισιόδοξοι για τις επικείμενες εξελίξεις που έχουν σχέση με την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας, εξελίξεις βέβαια που αφορούν άμεσα την πορεία του Κυπριακού. Δυστυχώς, η πρόβλεψη όλων είναι ότι για μια ακόμα φορά, οι ελληνικές "σκληρές" προειδοποιήσεις προς πάσα κατεύθυνση, θα μείνουν γράμμα κενό. Έχουμε πικρές αναμνήσεις από παρόμοια "κομβικά σημεία" του παρελθόντος. Ελπίζουμε πάντως να έχουμε λάθος, και επιτέλους τα δύο κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Κύπρος και Ελλάδα, να επιδείξουν αποφασιστικότητα στην διαφύλαξη ζωτικών Εθνικών συμφερόντων, φωνάζοντας επιτέλους στην αλαζονική Τουρκία: "Ως εδώ, και μη παρέκει!"

Τα λέμε αυτά γιατί είναι φανερό προς τα που οδεύουν τα πράγματα. "Για τ' όνομα του Θεού, βοηθήστε την Τουρκία!", λένε οι ατζέντηδες της, στην πορεία της προς την Ε.Ε. Ανάμεσά τους δυστυχώς κι οι Έλληνες, που κατάντησαν οι πιο φανατικοί θιασώτες της απατηλής θεωρίας του Εξευρωπαϊσμού του Τουρκικού θηρίου. Γίνεται αντιληπτό ότι ακόμα κι οι πιο απαιτητικοί εκ των Ευρωπαίων εταίρων μας, δεν προβλέπεται ότι θα αντέξουν μέχρι τέλους. Πέραν των κατά καιρούς βαρύγδουπων δηλώσεων, η ουσία είναι ότι η Φιλανδική Προεδρία κτυπά τα ρέστα της, σε μια προσπάθεια να βρεθεί (για άλλη μια φορά εις βάρος μας), ο πολυπόθητος συμβιβασμός. Διερωτόμαστε: Αν για την δέσμευση της για το άνοιγμα των λιμανιών της σε Κυπριακά πλοία, η Τουρκία ζητά τέτοια ανταλλάγματα, τι θα ζητούσε για την εφαρμογή μιας λύσης του Κυπριακού με βάση το σχέδιο Ανάν; Δυστυχώς λοιπόν, στην κρίσιμη ώρα των αποφάσεων, θα πιεστούμε πάλι από όλους (δυστυχώς κι από την Μητέρα Πατρίδα), και πιθανώς θα αναφωνήσουμε πάλι το τετριμμένο: "Δεχθήκαμε, για λόγους ευρύτερων Εθνικών συμφερόντων".

Θα επαναλάβουμε για πολλοστή φορά: Δεν ενταχθήκαμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ούτε για οικονομικούς λόγους, ούτε για λόγους γοήτρου (για να κομπάζουμε ότι ανήκουμε στην ελίτ της Ευρώπης). Αυτοί που μας γέμισαν τα μυαλά με προσδοκίες λόγω της δυναμικής που θα αποκτούσε το Κυπριακό λόγω της ένταξης, θα μας καταντήσουν φανατικούς αντί-ευρωπαϊστές, αν όπως διαφαίνεται, η ευρωπαϊκή ιδιότητα καταστεί αχίλλειος πτέρνα για την Κύπρο. Μια ένταξη, που με δική μας ανοχή βοηθά στο να εμπεδωθεί διεθνώς ότι το Κυπριακό είναι απλώς θέμα ... απομόνωσης των Τουρκοκυπρίων. Υπάρχει δηλαδή κίνδυνος (αν δεν αλλάξουμε μυαλά) να μας μείνουν μόνο κάποιοι ευρωπαϊκοί κανονισμοί που αναβαθμίζουν το κατοχικό ψευδοκράτος (βλέπε π.χ. εμπόριο μέσω της πράσινης γραμμής), και τα οικονομικά βάρη που επωμιστήκαμε λόγω ένταξης. Αυτό κυρίως γιατί οι ηγέτες μας συνεχίζουν πεισματικά (και αντιπαραγωγικά), να βασίζουν την πολιτική τους σε δύο ξεπερασμένες αντιλήψεις:

α) Στο ότι η Τουρκία κυνηγά το όνειρο της πλήρους ένταξης στην Ε.Ε., και ότι θα πρέπει να την βοηθήσουμε επειδή μέσω αυτής της πορείας του εξευρωπαϊσμού θα εξημερωθεί το θηρίο, και θα εξυπηρετηθούν τα εθνικά συμφέροντα (ελπίζουμε να μην καταλήξουμε στην ειδική σχέση, αυτή δηλαδή που πραγματικά επιδιώκει η Τουρκία, και εν τω μεταξύ να έχουμε εθνικά ξεβρακωθεί).

β) Στο επίσημα διακηρυγμένα πρώτο Εθνικό ζήτημα της Κύπρου, οι ηγέτες μας συνεχίζουν να επιδιώκουν λύση Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. Η επίσημη "επικύρωση" των τετελεσμένων της εισβολής συνεχίζεται από τους ηγέτες μας, παρά την ένταξη μας στην Ε.Ε., παρά τις Ευρωπαϊκές προτροπές για λύση με βάση το Ευρωπαϊκό κεκτημένο Το ερώτημα είναι, τι να πουν οι ξένοι, όταν εμείς οι ίδιοι σκάβουμε τον λάκκο μας;

Δεν επιτρέπεται οι Έλληνες ευρωπαίοι πολίτες να παρακολουθούν απαθείς τις εξελίξεις, δεχόμενοι τα πάντα αδιαμαρτύρητα. Θα πρέπει να υπάρχει εθνική εγρήγορση, και να ασκηθούν πιέσεις προς τους ταγούς μας. Θα πρέπει αυτοί που κρατούν τα ηνία να συνειδητοποιήσουν ότι δεν έχουν πια την λαϊκή στήριξη για να σκύβουν το κεφάλι ικανοποιώντας τις επιθυμίες των εχθρών του έθνους. Τέρμα στο δόγμα του ενδοτισμού και της υποχωρητικότητας. Επιβάλλεται όσο ποτέ άλλοτε η συνολική, εκ βαθέων, αναθεώρηση της εθνικής στρατηγικής.