40 χρόνια

Τις μέρες αυτές δεν κλείνουμε μόνο σαράντα χρόνια από την έναρξη των ταραχών του Μαΐου του 1968. Σαν σήμερα, πριν ακριβώς σαράντα χρόνια, την ώρα που ο «Κόκκινος Ντάνι» έβαζε τα θεμέλια για την επικράτηση των ανήθικων ιδεοληψιών του, μία μεγάλη προσωπικότητα της βρετανικής πολιτικής ιστορίας, ο Ίνοχ Πάουελ, 55 ετών τότε και πιθανότερος ηγέτης των συντηρητικών, έβγαζε έναν λόγο στο Μπέρμινχαμ που έμελλε να αποτελέσει ένα από τα πιο προφητικά κείμενα της μεταπολεμικής ιστορίας της Ευρώπης.

Ο «λόγος για τους ποταμούς του αίματος» - λέγεται έτσι επειδή αναφερόταν σε κάποια κείμενα του Ρωμαίου ποιητή Βιργιλίου, που προφήτευαν «πολέμους, τρομερούς πολέμους και τον ποταμό Τίβερη της Ρώμης να αναβλύζει αίμα» - προειδοποιούσε για τον μαζικό εποικισμό της Βρετανίας από μετανάστες που θα αλλοίωνε δημογραφικά ολόκληρες περιοχές. «Είναι σαν να βλέπεις ένα έθνος που φτιάχνει την νεκρική πυρά για την ίδια του την κηδεία» έλεγε για την Αγγλία ο Πάουελ, συμπληρώνοντας ότι «μέχρι το έτος 2000 θα υπήρχαν πέντε με επτά εκατομμύρια μετανάστες με τους απογόνους τους στην Βρετανία και θα αποτελούσαν περί το ένα δέκατο του πληθυσμού». Ισχυριζόταν ότι αν η Βρετανία ήθελε να επιβιώσει, τότε ήταν επείγον να σταματήσει «χωρίς καθυστέρηση» την εισροή και να ωθήσει τους ξένους στο να επαναπατρισθούν. Ως αποτέλεσμα αυτής της ομιλίας του ο Ίνοχ Πάουελ χαρακτηρίστηκε «ρατσιστής», εκδιώχθηκε από το συντηρητικό κόμμα και έζησε πολιτικά εξοστρακισμένος, μέχρι τον θάνατό του, το 1998.

Τον περασμένο Νοέμβριο, ένας συντηρητικός υποψήφιος βουλευτής αναγκάστηκε με την σειρά του σε παραίτηση όταν σ' ένα άρθρο του έγραψε ότι «ο Ίνοχ Πάουελ είχε δίκιο». Και είχε όντως δίκιο, όπως διαβάζουμε και στην Ουάσινγκτον Ποστ της 14ης Απριλίου. Σύμφωνα με μία αναφορά της Βουλής των Λόρδων που δόθηκε στην δημοσιότητα τον περασμένο μήνα, τα στοιχεία σχετικά με τον αριθμό των μεταναστών στην Βρετανία κρίνονται «επικίνδυνα ανεπαρκή». Η βρετανική κυβέρνηση εκτιμά ότι περίπου μισό εκατομμύριο μεταναστών κατοικοεδρεύουν στην Βρετανία σε καθεστώς παρανόμου διαμονής, την στιγμή που οι μετανάστες με τόπο γεννήσεως εκτός Βρετανίας αντιστοιχούν στο 10% του πληθυσμού. Μόνο την τελευταία δεκαετία ένα εκατομμύριο μετανάστες έχουν εγκατασταθεί νομίμως στην γηραιά Αλβιόνα.

Το πιο θλιβερό όμως είναι ότι η κατάσταση αυτή ωθεί όλο και περισσοτέρους Βρετανούς πολίτες στο να εγκαταλείψουν την χώρα, επιδεινώνοντας ακόμη περισσότερο το δημογραφικό της ισοζύγιο. Παρατηρείται, λοιπόν ότι αυτήν την στιγμή, τόσο στην Βρετανία όσο και στην υπόλοιπη Δυτική Ευρώπη, οι «ντόπιοι» που εγκαταλείπουν τις χώρες τους είναι περισσότεροι από τους ξένους που μεταναστεύουν σ' αυτές, με κύρια αιτία την εξάντληση των δυνατοτήτων των δημοσίων υπηρεσιών, λόγω της μαζικής εισροής μεταναστών στην χώρα. Με λίγα λόγια, οι Ευρωπαίοι εγκαταλείπουν τις χώρες τους, επειδή δεν νιώθουν σ' αυτές σαν στο σπίτι τους.

Επιστρέφοντας στον Μάη του '68, σήμερα είναι περισσότερο από εμφανές ότι η γενιά εκείνη, της ειρήνης, της δημοκρατίας, του έρωτα, των λουλουδιών και της αγάπης αποτελεί την σημερινή ελίτ του ευρωπαϊκού μορφώματος. Ο «Κόκκινος Ντάνι», αφού δούλεψε σε παιδικό σταθμό και έβγαλε τα σεξουαλικά απωθημένα του πάνω σε πεντάχρονα νήπια, ασχολήθηκε με την πολιτική. Τόσο αυτός όμως, όσο και η παρέα του, στον δρόμο ξέχασαν την αγάπη, τον έρωτα και τα λουλούδια και αρέσκονται πια στο αιματοκύλισμα, είτε βομβαρδίζοντας αμάχους με «έξυπνες βόμβες», είτε στέλνοντας νέους στρατιώτες στα πολεμικά μέτωπα που ανοίγουν οι «ιμπεριαλιστικές» Η.Π.Α. είτε συμβάλλοντας στον κατακερματισμό των Βαλκανίων και στην δημιουργία συρράξεων και πολέμων, είτε δημιουργώντας τις απαραίτητες συνθήκες για να αιματοκυλισθούν τα ευρωπαϊκά έθνη.

Όσο λοιπόν ετοιμάζονται οι λαμπροί εορτασμοί του γαλλικού Μάη - στην Ελλάδα αρχίσαμε ήδη - κάποιοι εργάζονται σκληρά για να δικαιώσουν ακόμη περισσότερο τον ξεχασμένο Ίνοχ Πάουελ, δέκα χρόνια μετά τον θάνατό του και να κοκκινίσουν όλα τα ευρωπαϊκά ποτάμια. Αυτό θα επιτευχθεί με την κύρωση της Συνθήκης της Λισσαβώνας από τα κράτη μέλη της Ε.Ε. Για όσους δεν γνωρίζουν, η μεταρρυθμιστική Συνθήκη της Λισσαβώνας, που υπεγράφη από τους ηγέτες των κρατών μελών στις 13 Δεκεμβρίου του περασμένου έτους αντικαθιστά το σχέδιο συντάγματος που απορρίφθηκε με δημοψήφισμα από τους Γάλλους και τους Ολλανδούς το 2005. Το νέο κείμενο θα τεθεί σε ισχύ από την 1η Ιανουαρίου 2009.

Το «νέο σύνταγμα» εμπεριέχει πολλούς κινδύνους. Ένας από τους μεγαλύτερους είναι στο πεδίο της μεταναστεύσεως ή, πιο σωστά, της «αναγκαστικής μεταναστεύσεως» όπως γίνεται αντιληπτή η μετανάστευση μέσα από το κείμενο αυτό. Αυτό σημαίνει ότι αν η Συνθήκη της Λισσαβώνας κυρωθεί απ' όλα τα κράτη, τότε κάθε κράτος θα εκχωρήσει την κυριαρχία επί των συνόρων του στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Δεν θα μπορεί ουσιαστικά πλέον να αποφασίζει για το ποιος δικαιούται και ποιος όχι να περάσει τα σύνορα, καθ' ότι ένας «πανευρωπαϊκός νόμος» θα επιβάλλει τους κανονισμούς αυτούς στα έθνη κράτη. Αυτομάτως, όλοι οι πολίτες αλλά και εν γένει κάτοικοι της Ε.Ε. θα μπορούν να ζουν και να ταξιδεύουν σε όποια χώρα της Ευρωπαϊκής Ενώσεως επιθυμούν και θα μπορούν να επωφεληθούν κάθε κοινωνικού - τοπικού - εργατικού προνομίου χαίρουν οι κάτοικοι του κράτους, στο οποίο θα εγκατασταθούν ή θα διέλθουν, ενώ, εν τέλει, θα έχουν και ισότιμα δικαιώματα ψήφου σε όλες τις εκλογές, τοπικές, εθνικές και ευρωπαϊκές. Ειδικά για τους μη Ευρωπαίους μετανάστες, η Ευρωπαϊκή Ένωση προτείνει την έκδοση μίας «Μπλε Κάρτας», κατά τα πρότυπα της αμερικανικής «Πράσινης Κάρτας» που θα απονέμει ουσιαστικά όλα τα παραπάνω προνόμια και σ' αυτούς.

Από τα κράτη της Ε.Ε. μόνο η Ιρλανδία προβλέπει δημοψήφισμα για την κύρωση της Συνθήκης της Λισσαβώνας. Αυτό προκαλεί ιδιαίτερη ανησυχία στις Βρυξέλλες, οι οποίες φοβούνται την επανάληψη του προηγουμένου της Γαλλίας και της Ολλανδίας που είχαν απορρίψει το ευρωσύνταγμα, οδηγώντας το ουσιαστικά στα σκουπίδια.

Διαβάσαμε, λοιπόν, προχθές στο διαδικτυακό ειδησεογραφικό πρακτορείο Ίδας ότι ένα διαρρεύσαν ηλεκτρονικό μήνυμα, απεσταλμένο στην βρετανική κυβέρνηση από την Ελίζαμπεθ Γκριν, μία ανώτατη διπλωματικό του Ηνωμένου Βασιλείου στο Δουβλίνο, ύστερα από ενημέρωση που έλαβε από τον Νταν Μάλχολ, έναν κορυφαίο αξιωματούχο του Ιρλανδικού Υπουργείου Εξωτερικών, αποδεικνύει ότι οι Ιρλανδοί υπουργοί σχεδιάζουν μία καμπάνια εσκεμμένης παραπληροφόρησης για να εξασφαλίσουν την αποδοχή της Συνθήκης της Λισσαβώνας στο δημοψήφισμα που θα γίνει, σύμφωνα με το σύνταγμα της Ιρλανδίας.

Ο Υπουργός Εξωτερικών Ντέρμοτ Άχερν έλαβε προσωπικά τις διαβεβαιώσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ότι «θα κρατήσει χαμηλούς τους τόνους ή και θα καθυστερήσει» οποιαδήποτε ανακοίνωση των Βρυξελλών «θα μπορούσε να δημιουργήσει πρόβλημα». Το διαρρεύσαν κείμενο ανέφερε ότι η ιρλανδική κυβέρνηση σχεδιάζει να αποτρέψει την ανάλυση των λεπτομερειών της συνθήκης, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι «στόχος είναι η εκστρατεία μας να εστιάσει στα γενικά οφέλη της συνθήκης για την Ε.Ε. παρά στην ουσία της ίδιας της συνθήκης». Το σημείωμα παραπέμπει σε σχέδια εμπαιγμού των ψηφοφόρων σε σχέση με την ημερομηνία του δημοψηφίσματος: «Οι Ιρλανδοί έχουν επιλέξει την 29η Μαΐου για το δημοψήφισμα, αλλά θα καθυστερήσουν να το ανακοινώσουν για να ταλαιπωρήσουν τους υποστηρικτές του ΟΧΙ»...

Επιπλέον, στο ανωτέρω σημείωμα αναφέρεται ότι κατά την διάρκεια ενός ταξιδίου του στο Δουβλίνο, η Αντιπρόεδρος της Κομισιόν, Μάργκοτ Βάλστρεμ «είπε στον Ντέρμοτ Άχερν ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επιθυμεί να κρατήσει χαμηλούς τόνους ή και να καθυστερήσει σε οποιαδήποτε ανακοίνωση θα μπορούσε να δυσχεράνει την αποδοχή της συνθήκης».

Το ζήτημα του κατακλυσμού της Ευρώπης από αλλοδαπούς με θεμελιακές αντιθέσεις σε σχέση με την παραδόσεις και τις αξίες της εξακολουθεί σήμερα να είναι ταμπού όσο και πριν 40 χρόνια. Μία ευρεία γκάμα «αντιρατσιστικής» νομοθεσίας έχει ψηφισθεί στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες για να εξασφαλίσει την διατήρηση αυτής της καταστάσεως. Στη χώρα μας, αν και δεν έχουν ψηφισθεί ή τουλάχιστον ενεργοποιηθεί αντίστοιχοι νόμοι, δυστυχώς, τα αντανακλαστικά μας είναι ανύπαρκτα. Λείπει ίσως κάποιος σαν τον Νικολά Σαρκοζί, ο οποίος τόλμησε μέσα στην ίδια την γενέτειρα του κινήματος που μας διαφεντεύει τα τελευταία σαράντα χρόνια να πει τα πράγματα με το όνομά τους. Ότι δηλαδή όλα τα δεινά της σημερινής κοινωνίας, από την εγκληματικότητα έως την κρίση στην παιδεία και τον «τζογαδόρικο καπιταλισμό» πηγάζουν από αυτήν ακριβώς την συγκυρία: Τον Μάη του '68, την πηγή του κόκκινου Τίβερη που ανεβάζει επικίνδυνα την στάθμη του, έτοιμος να μας καταπνίξει.