Όταν η απειλή πολέμου βαπτίζεται ανθρωπισμός

Πρόσφατα είχα μια συζήτηση με έναν δημοτικό σύμβουλο του κόμματος της κ. Μέρκελ, στο δήμο όπου κατοικώ τον τελευταίο καιρό. Το θέμα της ήταν το συνέδριο του Λαϊκού Ευρωπαϊκού Κόμματος που έλαβε χώρα στην πριν λίγες μέρες στην Μαδρίτη και στο οποίο ο Γερμανός φίλος μου ήταν παρών. Το μεταναστευτικό κυριάρχησε σε αυτό το συνέδριο και όπως ήταν αναμενόμενο για μένα, το ενδιαφέρον του φίλου δημοτικού συμβούλου δεν αφορούσε στην παρουσία και στις θέσεις της Νέας Δημοκρατίας, παρά μόνο για το γεγονός ότι έχει φίλο Έλληνα. Ρωτούσε μάλιστα πολλούς Έλληνες αν με ξέρουν!

Και αν με την Νέα Δημοκρατία δεν ασχολήθηκε καθόλου ο Γερμανός συντηρητικός (όπως αυτοπροσδιορίζεται πολιτικά) φίλος μου, άρχισε τους ύμνους για την στάση και τις θέσεις του Ούγγρου πρωθυπουργού, Βίκτορ Ορμπάν. Ο οποίος, παρεμπιπτόντως, είναι μία από τις πιο δυνατές φωνές στην Ευρώπη ενάντια στην λαίλαπα της λαθρομετανάστευσης που απειλεί την Ευρωπαϊκή ήπειρο και που ο Ούγγρος πρωθυπουργός την χαρακτήρισε ως πολεμική ενέργεια κατά της Ευρώπης. Θα ήταν γελοίο λοιπόν να ασχοληθεί ο οποιοσδήποτε σε αυτό το συνέδριο με κάποιον όπως ο αρχηγός της ΝΔ κ. Μεϊμαράκης, ο οποίος το μόνο που είδε είναι ένα «ανθρωπιστικό πρόβλημα». Μια δηλαδή γλυκανάλατη, αριστερίστικη προσέγγιση του προβλήματος με απόλυτη απουσία ρεαλιστικής του αντιμετώπισης.

Τόνοι μελάνης έχουν χυθεί για το ζήτημα, οι λαοί της Ευρώπης είναι αγανακτισμένοι με την λαθροεισβολή που βαπτίζεται «προσφυγικό ζήτημα» και οι κυβερνήσεις των χωρών της Ευρώπης αντιδρούν στην προοπτική ισλαμοποίησής της, φυλάσσοντας περισσότερο τα σύνορά τους. Τα εθνικά και συντηρητικά κινήματα που έχουν αντίστοιχες θέσεις αναπτύσσονται ραγδαίως, συμμετέχοντας ακόμα και στην κυβέρνηση (βλ. πρόσφατες εκλογές στην Πολωνία όπου η Αριστερά σβήστηκε από το εκλογικό χάρτη όπως και τα παραδείγματα της Αυστρίας, της Γαλλίας, του Βελγίου κ.λπ.). Ακόμη και η αδιαμφισβήτητη, μέχρι πρότινος, δημοτικότητα της φράου Μέρκελ έχει πληγεί τον τελευταίο καιρό, με αφορμή την χαλαρή της στάση στο θέμα. Ήδη οι φωνές στην Γερμανία εναντίον της έχουν αυξηθεί, ακόμη και από την μεριά ψηφοφόρων της.

Και ερχόμαστε στα δικά μας, που ως πύλη εισόδου λαθρομεταναστών θα περίμενε κανείς να συμβεί κάτι ανάλογο αλλά σε πολύ πιο έντονο βαθμό. Όμως, στην Ελλάδα της κυρά Τασίας και του Τσίπρα, η γαλήνη και η ασφάλεια του ελληνικού λαού θυσιάζεται στον βωμό ενός αόριστου και ασαφούς ανθρωπισμού, ο οποίος καταφανέστατα δεν είναι ανθρωπισμός υπέρ των Ελλήνων. Και ενώ θα περίμενε κανείς ότι αυτό θα αποτελούσε το καλύτερο πολιτικό όπλο της αντιπολιτεύσεως που υποτίθεται ότι εκφράζει συντηρητικές πολιτικές πάνω στο ζήτημα, έρχεται η δήλωση του κ. Μεϊμαράκη μετά το συνέδριο της Μαδρίτης να βάλει τα πράγματα στην θέση του αναδεικνύοντας την «ανθρωπιστική» φύση του προβλήματος. Ταυτιζόμενος δηλαδή 100% με την φιλοσοφία της αριστερής κυβέρνησης στο ζήτημα.

Για το πόσο σημαντικό είναι το ζήτημα και το πόσο απούσα είναι η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση στην Ελλάδα από κάθε σοβαρό διάλογο για να βρεθεί λύση, αρκεί να αναφέρω δύο αριθμούς: Η Ελλάδα των 11 εκατομμυρίων συμφώνησε να δεχθεί 50.000 μετανάστες και η Γερμανία των 80 εκατομμυρίων 31.443! Τόσο «υπερήφανη» πολιτική ασκεί ο Αλέξης Τσίπρας.

Ο επίλογος της συζητήσεως με τον Γερμανό φίλο μου, ενάντια ακόμα και στην πολιτική του ίδιου του κόμματός του, αποστομωτική: «Φίλε Νίκο για να λυθεί ρεαλιστικά το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης χρειαζόμαστε περισσότερο εθνικισμό στα κράτη όλης της Ευρώπης». «Εμείς οι Έλληνες περισσότερο από τον καθένα» ήταν η απάντησή μου.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο φύλλο Νοεμβρίου 2015 της εφημερίδας «Ελεύθερος Κόσμος».