Μία μικρή κίνηση

Τα τρομοκρατικά χτυπήματα στις Βρυξέλλες έγιναν για άλλη μία φορά αφορμή να αξιοποιηθεί το φαινόμενο της μετανάστευσης από τα ΜΜΕ, με τρόπο τέτοιο ώστε να επικεντρώσουμε το ενδιαφέρον μας σε λάθος σημείο.

Το έχουμε ξαναγράψει από αυτήν εδώ τη στήλη και θα το γράφουμε συνεχώς, μέχρι να γίνει συνείδηση σε όλους: Η μεγάλη απειλή δεν είναι ο παρανοϊκός που ανατινάζεται σε κεντρικό σημείο μιας ευρωπαϊκής πολιτείας, παρασέρνοντας στον θάνατο μερικές δεκάδες ανθρώπους μαζί του. Ούτε ο νοητικά βλαμμένος που ανατινάζει ένα αεροπλάνο σκοτώνοντας εκατοντάδες αθώους.

Το εξτρεμιστικό Ισλάμ είναι τόσο επικίνδυνο όσο κάθε τρομοκρατική εκδοχή οποιασδήποτε ιδεολογίας, θρησκείας ή πολιτικού κινήματος. Δηλαδή η δράση του επηρεάζει τοπικά και χρονικά, ίσως με δραματικό και εντυπωσιακό τρόπο, τις ανθρώπινες κοινωνίες. Δεν τις απειλεί, όμως, με διάλυση και αποσύνθεση.

Η πραγματική απειλή προέρχεται από το «ειρηνικό» Ισλάμ. Από τα εκατομμύρια, δηλαδή, των μεταναστών που εγκαθίστανται στις ευρωπαϊκές κοινωνίες και τις απειλούν με εξαφάνιση. Αυτά τα εκατομμύρια είναι που θα απαιτήσουν (ή που απαιτούν ήδη) τα δικά τους σχολεία, τους δικούς τους τόπους λατρείας, τον «σεβασμό» της ιδιαιτερότητάς τους (σχεδόν πάντοτε με την καταπίεση των δικαιωμάτων της πλειοψηφίας). Κι όλα αυτά, φυσικά, μέχρι να γίνουν, αργά ή γρήγορα, πλειοψηφία στις παρηκμασμένες κοινωνίες της Δύσης, οπότε οι απαιτήσεις θα γίνουν επιβολή.

Οι ευρωπαϊκές κοινωνίες δείχνουν να αντιλαμβάνονται πού οδήγησε η άφρων πολιτική τους επί του μεταναστευτικού. Έστω και υπό το καθεστώς και το κλίμα του φόβου που εδραιώθηκε στην καθημερινότητά τους, δείχνουν να αντιδρούν, προσπαθώντας να ξορκίσουν το κακό ορθώνοντας τείχη στα κρατικά σύνορά τους. Οποία πλάνη! Τα πραγματικά τείχη φρόντισαν να τα γκρεμίσουν οι ίδιες πολλά χρόνια πριν.

Δεν αναφέρομαι μόνο στις ανοησίες των πολυπολιτισμικών προτύπων που κυριάρχησαν κυρίως μετά τον Μάη του ‘68 στις δυτικοευρωπαϊκές κοινωνίες. Σίγουρα έπαιξαν τον ρόλο τους αυτές οι αριστερής προελεύσεως και νοοτροπίας ιδεοληψίες, αλλά η διάλυση της πρώην Γιουγκοσλαβίας, το ξεδόντιασμα της Σερβίας, η καταστροφή των χριστιανικών κοινοτήτων στην Αίγυπτο και τη Συρία, αλλά και η διάλυση της ελλαδικής οικονομίας, που έθεσε άλλες προτεραιότητες στον ελληνικό λαό, διαδραμάτισαν καταλυτικό ρόλο στις εξελίξεις.

Η αποδυνάμωση και σε μεγάλο βαθμό καταστροφή του ορθόδοξου αυτού τόξου, που ξεκινούσε από την Αγία Πετρούπολη και κατέληγε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, ήταν ουσιαστικά η κατάργηση ενός ισχυρού τείχους αντίστασης. Μίας αντίστασης όχι μόνο γεωπολιτικής σημασίας, αλλά και πολιτισμικής. Με τα ρήγματα που δημιουργήθηκαν, η εισβολή του μουσουλμανικού στοιχείου της Μέσης Ανατολής διευκολύνθηκε και μάλιστα μεταφέροντας ένα ακατέργαστο Ισλάμ, που διέφθειρε και αλλοτρίωσε ακόμη και τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς που ζούσαν επί αιώνες στην περιοχή της Χερσονήσου του Αίμου.

Στο μήκος αυτού του τόξου, οι μουσουλμανικές μειονότητες ήταν κατά κανόνα προσαρμοσμένες στον τρόπο ζωής των εθνικών κοινωνιών στις οποίες αυτές ζούσαν. Η περιοχή αυτή, λειτουργούσε ως ένας χώρος συνάντησης διαφορετικοτήτων, που όσες επιρροές και αν κατά καιρούς δεχόταν από την Ανατολή, είχε τη δυνατότητα να τις αποδυναμώνει και να τις προσαρμόζει στο εθνικό αξιακό σύστημα των λαών της περιοχής.

Το χωνευτήρι αυτό, πλέον, έπαψε υφιστάμενο. Η εισβολή ενός Ισλάμ εντελώς ξένου με τα ευρωπαϊκά ήθη και την καθημερινότητα των λαών της Ευρώπης, εύκολα και βίαια συναντά πλέον το αντίστοιχο Ισλάμ που μπήκε από την πίσω πόρτα στην Ευρώπη, μέσω των διεθνιστικών πολυπολιτισμικών φληναφημάτων, και ετοιμάζεται για την μεγάλη επίθεση.

Ίσως η ρωσική αντίδραση στη Συρία, έστω και αργοπορημένη, θα πρέπει πια να ιδωθεί όχι απλώς ως μία γεωπολιτική επιλογή της ρωσικής ηγεσίας, αλλά ως μία προσπάθεια υπεράσπισης της συνείδησης και των αξιών όλων των λαών της Ευρώπης. Ακόμη κι αν δεν είναι συνειδητή, πάνω σε αυτό το σκεπτικό πρέπει να υποστηριχθεί.

Μία ρωσική παροιμία λέει ότι αν έχεις περάσει τα 50 χρόνια και ξυπνάς το πρωί χωρίς να πονάς πουθενά, τότε έχεις πεθάνει. Εμείς οι Έλληνες, με τα χιλιάδες χρόνια ιστορικής πορείας μας, δεν δικαιούμαστε να αδιαφορούμε για όσα θα έπρεπε να μας πονάνε ως έθνος. Δεν μας επιτρέπεται να μένουμε αδρανείς σε όσα συμβαίνουν γύρω μας. Οφείλουμε να υπερασπιστούμε τις αξίες μας και το μέλλον μας.

Δεν είναι κακό να προσδοκούμε κάποιο θαύμα που θα δώσει λύση στα προβλήματά μας. Αυτός, όμως, που θα το κάνει το θαύμα, που θα αναστήσει την πατρίδα και θα την οδηγήσει σε μία νέα πορεία, ζητά από εμάς μία μικρή κίνηση. Να μετατοπίσουμε, απλώς, την ταφόπλακά της. Μία μικρή καθοριστική κίνηση, για να δείξουμε ότι είμαστε άξιοι αυτού του θαύματος.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο φύλλο Απριλίου 2016 της εφημερίδας «Ελεύθερος Κόσμος».