Ιστορική απαίτηση η διενέργεια δημοψηφίσματος για την Ευρωπαϊκή Συνθήκη

Η πολιτική ρητορική της παγκοσμιοποίησης εξαπλώνεται σε όλο τον πλανήτη. Συγκροτεί ένα σώμα υποστηρικτών από πολλές και φαινομενικά ετερόκλητες κοινωνικές ομάδες: γκάνγκστερ του διεθνούς καπιταλισμού, τυχοδιωκτικές συσπειρώσεις μειονοτήτων, εκφραστές της διεθνιστικής Αριστεράς, φιλελεύθεροι που η ιδεολογική τους πρόταση οδηγεί στον πλήρη εξατομισμό... Και ασφαλώς «σύγχρονοι πολιτικοί – τεχνοκράτες» που μιλούν για κοινωνική εξέλιξη, χωρίς να αντιλαμβάνονται ούτε τις στοιχειώδεις έννοιες.

Πρόκειται για μία επίθεση που κύριο στόχο έχει την κατάργηση του έθνους - κράτους, την κατάλυση του αξιακού συστήματος και την ισοπέδωση των εθνικών πολιτισμών. Σ' αυτήν την επιδίωξη καθοριστικό μεσοστάδιο είναι η δημιουργία ενός πολυεθνικού κρατικού μορφώματος στην Ευρώπη. Ήδη μεγάλο κομμάτι των αποφάσεων και των εξουσιών του κυρίαρχου κράτους έχει εκχωρηθεί έμμεσα ή άμεσα στην γραφειοκρατία των Βρυξελλών. Η νομισματική πολιτική, επίσης ασκείται χωρίς την παραμικρή ή ελάχιστη ελληνική επιρροή. Ένα απρόσωπο σύστημα με κριτήριο και στόχευση την κερδοφορίας θα διαμορφώνει τις τύχες μας.

Η συνθήκη που προωθείται στα ευρωπαϊκά έθνη, το διαβόητο Ευρωπαϊκό Σύνταγμα, εξασφαλίζει αυτήν ακριβώς την θεσμική ρύθμιση που θα οδηγήσει στην πλήρη μετατόπιση δικαιωμάτων και εξουσιών. Ο πολιτικός κόσμος της χώρας στη συντριπτική του πλειοψηφία διακατέχεται από το σύνδρομο του «ευρωπαϊσμού» που διαλαμβάνει ως αναγκαία κάθε εξέλιξη που στρέφεται κατά της δικής της κυριαρχίας και οδηγεί στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.

Έτσι και αυτή η υπόθεση που για την πατρίδα μας και τον λαό μας έχει ζωτική σημασία για αυτούς δεν είναι παρά μία ακόμη ευκαιρία να αποδείξουν με την κοινοβουλευτική επικύρωση, την πλήρη συμμόρφωση τους στα ευρωπαϊκά υπερεθνικά κέντρα αποφάσεων. Η άποψη ότι και εμείς συμμετέχουμε και συνδιαμορφώνουμε την πολιτική και τις αποφάσεις είναι εξωφρενική τόσο για λόγους αναλογιών όσο και για λόγους μηχανισμών. Αδυνατώντας τις περισσότερες φορές να ματαιώσουμε την απόφαση ενός δημοτικού συμβουλίου, είναι δυνατόν να ελπίζουμε ότι θα αλλάξουμε την πολιτική της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας;

Το έθνος - κράτος παραμένει το μοναδικό πλαίσιο υπεράσπισης των εθνικών δικαίων, κατοχύρωσης των κοινωνικών και εργασιακών δικαιωμάτων, διαφύλαξης των ιδιαιτεροτήτων του πολιτισμού, των παραδόσεων και της ελευθερίας. Αξιώνουμε μια ανοικτή διαδικασία συζήτησης και ψήφισης της συνθήκης. Απαιτούμε δημοψήφισμα. Είναι ακατανόητο στο όνομα των δικαιωμάτων και της ελευθερίας του ατόμου, μία συνθήκη κεφαλαιώδους σημασίας να επιβάλλεται χωρίς την έγκριση της κοινωνίας. Η Ελλάδα, ευρισκόμενη ήδη στην θέση του ουραγού, κινδυνεύει να μεταβληθεί σε μία ασήμαντη περιφερειακή διοίκηση έτοιμη να δεχτεί τα πάντα.

Οι οπαδοί της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας που επιδιώκουν να πείσουν ότι η επιλογή τους είναι μοναδική και αναγκαστική προκειμένου να εξασφαλιστεί η ευρύτερη ευημερία, φαίνεται ότι αμφισβητούνται πλέον από αριθμούς και συνθήκες. Μία σκληρή και αδιάψευστη καθημερινότητα πείθει ότι οι μονόδρομες επιλογές εξυπηρετούν μόνο τους παγκόσμιους τραπεζίτες.

Η αποδοχή της συνθήκης χωρίς την πραγματοποίηση δημοψηφίσματος θα είναι αυθαίρετη και καταφανώς αντίθετη με τις αρχές εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας, και θα μπορεί στο μέλλον βάσιμα να αμφισβητηθεί η εγκυρότητά της.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο τεύχος 11 (Μάιος 2008) του περιοδικού Patria.