Η γιορτή της πτώσεως

Την Δευτέρα που μας πέρασε παρακολούθησα τους εορτασμούς για την πτώση του τείχους του Βερολίνου ανελλιπώς από τις 4 το απόγευμα έως αργά το βράδυ, εναλλάσσοντας διάφορα ευρωπαϊκά κανάλια, μεταξύ των οποίων τα δύο κρατικά γερμανικά ARD και ZDF, την Deutsche Welle, το ρωσικό αγγλόφωνο Russia Today, το ελβετικό SF, το BBC και το CNN.

Αφού παρατηρήσω ότι καθ' όλη την διάρκεια της επτάωρης αναμεταδόσεως από τα γερμανικά κανάλια δεν έπεσε ούτε μία διαφήμιση και αφού εκφράσω την λύπη μου που η ελληνική κρατική τηλεόραση υποβάθμισε την συγκεκριμένη επέτειο, θα ήθελα να παρατηρήσω ότι τόσο οι Άγγλοι, οι Αμερικάνοι και οι Ρώσοι, όσο και οι ίδιοι οι Γερμανοί, είχαν ο καθένας από την σκοπιά του πολλά να πουν είτε κάνοντας αντικειμενικές εκτιμήσεις της κοσμοϊστορικής σημασίας του εορταζομένου γεγονότος είτε εκθειάζοντας τον ρόλο των ομοεθνών τους πολιτικών, οι οποίοι είχαν πρωτοστατήσει τότε στις πολιτικές εξελίξεις. Εξελίξεις που πλαισίωσαν την συγκεκριμένη συγκυρία, χωρίς όμως οι ίδιες να την κατευθύνουν και να την ελέγξουν.

Τιμώμενα πρόσωπα ήταν οι Λεχ Βαλέσα, Χανς Ντίτριχ Γκένσερ, Μίκλος Νέμεθ και Μιχαήλ Γκορμπατσώφ, καθώς και κάποιοι καλλιτέχνες από την Νότιο Κορέα και άλλες διχοτομημένες χώρες, για τους οποίους οι λέξεις «πτώση τείχους» και «επανένωση» έχουν μεγάλη σημασία, μεταξύ αυτών και κάποιοι Κύπριοι. Στους επισήμους προσκεκλημένους του εορτασμού ήταν οι ηγέτες των τεσσάρων μεγάλων δυνάμεων, ΗΠΑ, Αγγλίας, Γαλλίας και Ρωσίας, καθώς και οι εκπρόσωποι των κρατών μελών της Ε.Ε., ενώ στο βήμα εκλήθησαν μόνον οι πρώτοι, των οποίων οι τοποθετήσεις ήταν μικρές και λιτές, με εξαίρεση εκείνην της Χίλαρι Κλίντον, η οποία μίλησε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον, προλογίζοντας απλά το μαγνητοσκοπημένο μήνυμα του Προέδρου των ΗΠΑ, Μπάρακ Ομπάμα. Οικοδεσπότες της βραδιάς ήταν ο δήμαρχος Βερολίνου και η καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ. Με δυσκολία διακρίναμε στην τελευταία σειρά καθισμάτων τον Έλληνα πρωθυπουργό, ο οποίος μάλλον παραφωνία αποτελούσε για τους οικοδεσπότες Γερμανούς, αφού είναι Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς.

Το περιεχόμενο των ομιλιών ελάχιστη σημασία έχει. Ήταν μάλλον γλυκανάλατες γενικότητες με μικρές δόσεις νεοταξικής κακομοιριάς και πολιτικής ορθότητας, το ίδιο ισχύει και για κάποιες πτυχές της μεγαλοπρεπούς κατά τα άλλα εκδηλώσεως. Το βέβαιο είναι ότι κανείς δεν θα τις θυμάται μετά από μερικές ημέρες. Αντιθέτως δεν θα πάψει ποτέ να επαναλαμβάνεται το γεγονός ότι από τις 9 Νοεμβρίου του 1989 το Βερολίνο είναι η πιο ευτυχισμένη πόλη του κόσμου.

Κεντρικό δρώμενο του εορτασμού ήταν ένα τεράστιο ντόμινο, αποτελούμενο από χίλιους γιγαντιαίους λίθους, ύψους 2,5 μέτρων, οι οποίοι ήταν παραταγμένοι σε μία απόσταση μήκους 1,5 χιλιομέτρου, διασχίζοντας το ιστορικό κέντρο του Βερολίνου πάνω στα ελάχιστα ίχνη που το τείχος έχει αφήσει πίσω του μέχρι το Ράιχσταγκ. Οι ογκόλιθοι αυτοί έφεραν ποικίλα σχέδια και έργα τέχνης από μαθητές γερμανικών σχολείων, ενώ αρκετοί από αυτούς είχαν σταλεί από το ινστιτούτο Γκαίτε σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη, όπου υπάρχουν διχοτομημένες χώρες και έθνη και είχαν φιλοτεχνηθεί από ντόπιους καλλιτέχνες. Τα ντόμινο έπεσαν τμηματικά. Τα πρώτα έριξαν ο Λεχ Βαλέσα και ο Μίκλος Νέμεθ, τα επόμενα οι καλλιτέχνες διχοτομημένων χωρών, ακολούθησαν ο Μιχαήλ Γκορμπατσώφ με τον Χανς Ντίτριχ Γκένσερ και την τελευταία παρτίδα έριξαν μαθητές από όλα τα σχολεία της Γερμανίας.

Ψάξαμε πολύ για να ενημερωθούμε για τους τρεις ογκόλιθους που φιλοτέχνησαν Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι καλλιτέχνες. Μάθαμε ότι κυμάνθηκαν στα τετριμμένα με ένα τεράστιο σήμα της ειρήνης και κάτι περιστέρια. Το θλιβερό, ωστόσο, ήταν κάποιο έργο Ελληνοκυπρίου, το οποίο απεικόνιζε μία χριστιανική εκκλησία με ... μιναρέ. Ο ραγιαδισμός στο μεγαλείο του.

Αναμφισβήτητα, πρόκειται για το σημαντικότερο γεγονός της μεταπολεμικής παγκοσμίου ιστορίας. Ήταν μία αλλαγή σχεδόν αναίμακτη, αποτέλεσμα του σθένους, του πατριωτισμού και της αντοχής ενός πολυδοκιμασμένου έθνους. Τι κι αν προχθές κάποιοι προσπάθησαν να κάνουν ατυχείς παραλληλισμούς με το απαρτχάιντ (ο δήμαρχος Βερολίνου αναφέρθηκε στον Νέλσον Μαντέλα και στο «τείχος» που αυτός κάποτε γκρέμισε) ή με τους χωρισμένους «αδελφούς» Τουρκοκυπρίους και Ελληνοκυπρίους, η ουσία είναι ότι με την πτώση του τείχους δεν επανενώθηκε ένα κράτος, αλλά ένα έθνος.

Την Δευτέρα που πέρασε γιόρτασαν τα ευρωπαϊκά έθνη την νίκη απέναντι στον διεθνιστικό ολοκληρωτισμό. Την ώρα που κάποιες θλιβερές φιγούρες στην Ελλάδα προσπαθούσαν να βρουν άλλοθι για την διεθνή καταδίκη και απαξίωσή τους στο σκοπευτήριο της Καισαριανής, η Ευρώπη γιόρταζε την ελευθερία των εθνών της και Ρωσία και Γερμανία έριχναν ταφόπλακα σ' ένα ξεπερασμένο παρελθόν. Η πτώση του τείχους του Βερολίνου έγινε για να μας θυμίζει ότι τα έθνη είναι εδώ και σε πείσμα όσων οραματίζονται άχρωμους πολυπολιτισμικούς αχταρμάδες και έχουν δρομολογήσει την αποεθνοποίηση των δυτικών κοινωνιών.

Την περασμένη Δευτέρα ξεκίνησε μία πολύμηνη γιορτή που θα ολοκληρωθεί με την 20η επέτειο της ενώσεως των δύο Γερμανιών τον Οκτώβριο του 2010. Στο διάστημα αυτό θα έχουμε την ευκαιρία να γίνουμε μάρτυρες και άλλων εορτασμών που θα θυμίζουν κάθε τόσο στην κ. Παπαρήγα ότι αυτή και οι συνοδοιπόροι της είναι αμετανόητοι ιδεολογικοί βρικόλακες, απόβλητα της ιστορικής συντριβής του πιο αιματηρού και απάνθρωπου καθεστώτος που υπήρξε ποτέ. Εμείς, είμαστε εδώ για να της το θυμίζουμε και θα το πράττουμε στο διάστημα αυτό με κάθε ευκαιρία.