Επιστροφή στις ρίζες: Τα 5 βιβλία που μας επηρέασαν περισσότερο (14)

Πολυπαραγοντικές είναι οι επιρροές για να είμαστε σήμερα αυτό που είμαστε, αεί διαμορφούμενον και - είθε - αεί τελειούμενον. Έχω επηρεαστεί (πάντα με μέτρο και μετά από προσωπική κρίση) από αρκετά συγγράμματα όλου του πολιτικο-ιδεολογικού φάσματος. Δύσκολη η επιλογή των πέντε βιβλίων που - μάλλον - με επηρέασαν περισσότερο, οπότε τα αναφέρω σημειώνοντας πως ενδεχομένως να αδικώ βιβλία, συγγραφείς και εκδοτικούς οίκους ιδιατέρως αξιόλογους. Πέραν των άλλων τα βιβλία των εκδόσεων «Πελασγός», «Ελεύθερη Σκέψις» και «Νέα Θέσις» ήταν για μένα βασικά αναγνώσματα.

Ιωάννης Συκουτρής: Ο ηρωικός τρόπος ζωής, εκδόσεις «Νέα Θέσις», 1980. Βιβλίο θεμέλιο της εθνικιστικής πίστης. Εστιάζει στον Έλληνα πατριώτη και τον ωθεί σε προσωπική εθνική στάση, άφοβη και συγκροτημένη. Στηλιτεύει τον εκφυλισμό και την παρακμή, καυτηριάζει την απαξίωση αρχών και αξιών και λειτουργεί ως οδοδείκτης: Προτείνει στον Έλληνα Άνθρωπο να εργαστεί σκληρά μέσα του ώστε να κατανοήσει ότι η προσωπική του αναγέννηση και η δική του στράτευση στον κοινό σκοπό θα οδηγήσει ξανά στην ανάδειξη της Ελληνικής Ιδέας και στην σωτηρία του Γένους. Και μία φράση του: «Είναι προνόμιο των εκλεκτών (όχι καθήκον ή πράξις φιλανθρωπίας) να συντρίβονται υπέρ των άλλων».

Κωνσταντίνος Πλεύρης: Ο Σωκράτης μπροστά στον θάνατο, εκδόσεις «Νέα Θέσις», 1984. Ένα βιβλίο που αλληγορικά μπορεί να ερμηνευθεί και ως γέφυρα μεταξύ θεωρίας και πράξεως. Διά του αναφερομένου παραδείγματος του Σωκράτους, ο οποίος αρνήθηκε να δραπετεύσει παρά τις σχετικές προς τούτο προτροπές τινών και άρα αρνούμενος να ακυρώσει τη διδασκαλία μιας ζωής, μένοντας πιστός στις ιδέες του δίδεται ξεκάθαρο μήνυμα ενότητας θεωρίας και πράξεως ασχέτως συνεπειών προς όλους τους αγωνιζομένους πατριώτες. Όπως γράφεται από τον ίδιο στον πρόλογο του βιβλίου: «Εκείνος (σ.σ. ο Σωκράτης), επραγμάτωσε τον ηρωισμόν τής φιλοσοφίας και ταυτοχρόνως έστειλε το μήνυμα τής φιλοσοφίας τού ηρωισμού».

Περικλής Γιαννόπουλος: Άπαντα, εκδόσεις «Νέα Θέσις», ανατύπωση (;) από το αντίστοιχό του, Αθήνα, 1963. Ένας πνευματικός ύμνος στον ελληνισμό και στις μεγάλες δυνατότητές του και συγχρόνως αιχμή τού δόρατος για μία ελληνική αναγέννηση, για έναν νέο ελληνικό πολιτισμό με πρωτοπορία την ελληνική νεολαία. Ένα βιβλίο που θα έπρεπε να είναι βασικό σύγγραμμα σε όλα τα πανεπιστημιακά τμήματα - και δη αυτά με κατεύθυνση τον πολιτισμό - ώστε να διευρυνθεί ο ορίζοντας φοιτητών και σπουδαστών με προοπτική τη δημιουργία ενός νέου ελληνικού πολιτισμού. Αλλά και στα σχολικά ανθολόγια κάθε βαθμίδας, όπου μαζί με κείμενα τού ανυπέρβλητου Ίωνος Δραγούμη, τού Κωστή Παλαμά και των άλλων γιγάντων τού πνεύματος να εμπνέουν τα Ελληνόπουλα στην προοπτική μιας ελληνικής πνευματικής επανάστασης. Όπως έγραφε κι ο ίδιος: «Προορισμός του Έλληνος ήτο και είναι εις τον κόσμον αυτόν εις κάθε εποχήν σήμερα και αύριον, ο εξανθρωπισμός της οικουμένης».

Νίκος Καζαντζάκης: Ασκητική, εκδόσεις «Ελένης Καζαντζάκη», Λευκωσία, 1985, Δ' επανεκτύπωση, Αθήνα. Δύσκολο να επιλέξεις απ' τα έργα του μεγίστου συγγραφέα Νίκου Καζαντζάκη. Ο «Καπετάν Μιχάλης» και ο «Βίος και Πολιτεία» του Αλέξη Ζορμπά και με ξενύχτισαν και με ταξίδεψαν. Όμως η «Ασκητική» θαρρώ με επηρέασε περισσότερο από τ' άλλα, γιατί μίλησε στην καρδιά μου για το χρέος του Έλληνα. Χρέος στο «Εγώ», στην «Ράτσα», στην «Ανθρωπότητα», στην «Γη». Το βιβλίο ξεκινά απ' την «Προετοιμασία», μιλά για την «Πορεία», δείχνει το «Όραμα» και προτάσσει την «Πράξη» πριν την «Σιγή». Ένα βιβλίο γραμμένο για ανθρώπους με ευρύτητα πνεύματος, ένα βιβλίο με πολλές ερμηνείες. Μια φράση του: «Όταν υψώνεσαι σε μια γενναία πράξη, η ράτσα σου ολάκερη υψώνεται και αντριεύει!»

Αγνώστου: Τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών, εκδόσεις «Μήνυμα», πρόλογος υπό Νίκου Ψαρουδάκη, Αθήνα. Ένα βιβλίο τού οποίου το περιεχόμενο θα μπορούσε να αμφισβητηθεί, αλλά η καθημερινή και διαρκής επαλήθευση των γραφομένων του το καθιστά και κλασικό και επίκαιρο και - τρόπον τινά - επικίνδυνο (στην υλοποίησή του ή στην δημιουργία φοβικών συνδρόμων ή τάσεων παραίτησης σε δειλούς και φυγομαχούντες τινές). Στις σελίδες του αποκαλύπτεται ένας μακροπρόθεσμος σχεδιασμός κατά τής ελευθερίας των Εθνών και μια προσπάθεια ποδηγέτησης των λαών υπέρ συγκεκριμένων συμφερόντων. Κάθε «Πρωτόκολλο» και μια ψηφίδα σε μια προσπάθεια συμπλήρωσης μιας αντιανθρώπινης ανελεύθερης (αλλά και σαφώς ανθελληνικής) Νέας Τάξης. Όπως γράφεται σε ένα πρωτόκολλο: «Τίποτα δεν θα δημοσιεύεται στο κοινό χωρίς τον έλεγχο μας». Προλαβαίνουμε... Γιατί η γνώση είναι δύναμη και πρέπει να οδηγεί σε εθνική σκέψη και δράση!