Βρετανικές εκλογές: Νέα ήττα των Συντηρητικών, άνοδος του Βρετανικού Εθνικού Κόμματος (BNP)

Η νύχτα της 6ης Μαΐου 2005 ήταν σίγουρα ενδιαφέρουσα για την Μεγάλη Βρετανία. Μετά από 4 εβδομάδες σκληρής προεκλογικής εκστρατείας, οι Εργατικοί του Τόνυ Μπλαιρ κέρδισαν για 3η συνεχόμενη φορά τους Συντηρητικούς. Πιο συγκεκριμένα το Εργατικό Κόμμα συγκέντρωσε 356 έδρες έναντι 197 του Συντηρητικού Κόμματος του Μάικλ Χάουαρντ και 62 των Φιλελεύθερων Δημοκρατών του Πωλ Κένεντυ. Ο Μάικλ Χάουαρντ απέτυχε να διαφοροποιηθεί επαρκώς από τις πολιτικές του Τόνυ Μπλαιρ σε μετανάστευση, Ιράκ και Ευρωπαϊκή Ένωση και πλήρωσε το τίμημα. Ήδη ανακοίνωσε πως θα αποσυρθεί από την προεδρία των Συντηρητικών.

Το κόμμα των Βρετανών εθνικιστών, το Βρετανικό Εθνικό Κόμμα (British National Party), αύξησε τον αριθμό των ψήφων του και κυριάρχησε έναντι των αντίπαλων κομμάτων στον πατριωτικό χώρο. Το BNP διεκδίκησε 119 έδρες, συγκέντρωσε 194,685 ψήφους και το συνολικό ποσοστό αυξήθηκε σε 0,74% από 0,19% στις εκλογές του 2001. Σε 65 έδρες το BNP συγκέντρωσε μεγαλύτερο ποσοστό από το Κόμμα Ανεξαρτησίας (UK Independence Party), ενώ μόλις σε 11 μικρότερο. Παράλληλα το νεοϊδρυθέν κόμμα Veritas του τηλεοπτικού αστέρα Ρόμπερτ Κίλροϋ-Σιλκ ηττήθηκε από το BNP σε όλες τις έδρες που διεκδίκησε, εκτός από μία, την οποία διεκδικούσε ο ίδιος ο Κίλροϋ-Σιλκ. Επιπλέον σε 25 έδρες το BNP συγκέντρωσε μεγαλύτερο ποσοστό από τους Πράσινους, ενώ μόλις σε 6 μικρότερο. Με άλλα λόγια το BNP, αν και μικρό σε απόλυτους αριθμούς, με βάση τα αποτελέσματα στις έδρες που διεκδίκησε, είναι το 4ο κόμμα στην Βρετανία και το ταχύτερα αναπτυσσόμενο!

Μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, ο αρχηγός του BNP Νικ Γκρίφιν δήλωσε στον τηλεοπτικό σταθμό Sky News: «Είναι μία πολύ αξιοπρεπής βάση για εμάς για να προχωρήσουμε τον επόμενο χρόνο και να εκλέξουμε δημοτικούς συμβούλους». Κατά την διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας ο Γκρίφιν φορούσε αλεξίσφαιρο γιλέκο, αφού είχε δεχθεί θανατικές απειλές από «Βρετανούς» ισλαμιστές. Δύο μήνες πριν τις εκλογές, η αστυνομία, κατόπιν διαταγής της κυβέρνησης των Εργατικών, συνέλαβε (!!!) τον Γκρίφιν με την κατηγορία της «υποκίνησης φυλετικού μίσους», εξαιτίας δηλώσεών του για την οπισθοδρομικότητα του Ισλάμ. Σε λίγες ώρες οι κατηγορίες κατέρρευσαν και ο Γκρίφιν ήταν πάλι ελεύθερος, αν και υπό την συνεχή παρακολούθηση της αστυνομίας.

Χαρακτηριστικό του δηλητηριασμένου πολιτικού κλίματος ήταν το περιστατικό στην Γλασκόβη. Οι αντίπαλοι υποψήφιοι, με επικεφαλής τον «Βρετανό» μουσουλμάνο Μοχάμεντ Σαρουάρ, αρνήθηκαν, για πρώτη φορά στην ιστορία, να σταθούν δίπλα (!!!) στον υποψήφιο του BNP Γουόλτερ Χάμιλτον στην καθιερωμένη μετεκλογική τελετή. Την ίδια ώρα, υπό τα απαθή βλέματα της αστυνομίας, οι «αγανακτισμένοι αντιρατσιστές» εμπόδιζαν τον Χάμιλτον να ανέβει στην σκηνή. Απηυδισμένος ο Χάμιλτον δήλωσε: «Εμείς εφαρμόζουμε την δημοκρατία. Ρωτήστε αυτούς για την «δημοκρατία» τους». Η κυριαρχία του «πολυπολιτισμού» στην Βρετανία έχει φθάσει σε τέτοιο σημείο, που η δημοκρατία αποτελεί κενό γράμμα του νόμου.

Την ίδια ώρα ο σοσιαλιστής Τζορτζ Γκάλογουεϊ, αρχηγός του κόμματος Αξιοπρέπεια (Respect), εκλεγόταν στο Μπέθναλ Γκριν, μία περιφέρεια στο ανατολικό Λονδίνο με πλειοψηφία μουσουλμάνων (με καταγωγή από το Πακιστάν, το Μπαγκλαντές και την Νιγηρία), νικώντας την μαύρη Ούνα Κινγκ, υποψήφια των Εργατικών και υπόδειγμα πολίτη της «πολυπολιτιστικής» Βρετανίας. Ο λόγος ήταν ένας και μοναδικός: ο Γκάλογουεϊ είναι κατά του πολέμου στο Ιράκ, ενώ η Κινγκ υπέρ. Κατά την διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας, η ζωή της Κινγκ κινδύνευσε, όταν δέχθηκε επίθεση από «Βρετανούς» ισλαμιστές. Το περιστατικό αποκάλυψε το ψεύδος και τον κίνδυνο του «πολυπολιτισμού»: η μουσουλμανική κοινότητα, όταν αποτελεί συμπαγή εθνική ομάδα σε μία περιοχή, επιλέγει υποψηφίους που προωθούν αποκλειστικά τα δικά της συμφέροντα και όχι της βρετανικής κοινωνίας.

Η παρακμή του UK Independence Party και του Veritas, η κατεύθυνση των Συντηρητικών προς τα αριστερά και η εγκατάλειψη της βρετανικής εργατικής τάξης από τους Εργατικούς και τους Φιλελεύθερους Δημοκράτες σημαίνει ότι το BNP προωθείται στο κέντρο της σκηνής ως ο πολιτικός εκφραστής των ιθαγενών Βρετανών. Επόμενος σταθμός οι δημοτικές εκλογές του 2006!