Χρειαζόμαστε ένα 1967 ή μήπως ένα 1897;

Βρισκόμαστε σε μία ιδιαίτερη κρίσιμη για την Πατρίδα μας περίοδο. Φυσικά, το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι το οικονομικό, όπως οι περισσότεροι νομίζουν και επαναστατούν κατά των Γερμανών, των Βρυξελλών, των ντόπιων πολιτικών και ούτω καθ' εξής. Το πρόβλημα είναι διττό. Και συνίσταται από την πλήρη ηθική - με την πραγματική έννοια του ήθους και όχι αυτή της σεμνοτυφίας - κατάπτωση των Ελλήνων και την πλήρη διάλυση της όποιας έννοιας κοινωνικών δεσμών έχει υπάρξει κατά καιρούς στο ελληνικό κράτος.

Υπάρχουν κάποιοι που το συνειδητοποιούν νομίζω. Σε διάφορα μέρη της πολιτικής σκηνής, αλλά και ανάμεσα στους πολίτες. Πολλοί λίγοι είναι όμως αυτοί που το λένε. Προτιμούν να αποδίδουν στην διαφθορά, στις κακές πολιτικές των κυβερνήσεων, τα όσα βιώνουμε, προκειμένου να υπάρχει η ελπίδα στο πόπολο ότι αν κάτι αλλάξει, μπορεί να συνεχίσει η παρακμιακή περίοδος την οποία επί 40 χρόνια βιώναμε, δίχως να χρειαστεί να αλλάξει κάτι στον τρόπο με τον οποίον βιώνουν την καθημερινότητά τους.

Η απάντηση κάποιων στον «πατριωτικό χώρο» είναι ότι η χώρα έχει ανάγκη από ένα νέο ... 1967, για μία εγκαθίδρυση μίας ... στρατιωτικής δικτατορίας, η οποία με πατερναλιστικό και καλό τρόπο - όπως ισχυρίζονται ότι έκανε η πρώτη - θα αναλάβει να βγάλει την χώρα μας από όλα τα αδιέξοδα στα οποία αυτή έχει οδηγηθεί και θα κάνει τους οικονομικούς δείκτες να πάρουν την ανηφόρα.

Δυστυχώς όμως, είμαστε μακράν πλέον του σημείου που θα μπορούσε η οποιαδήποτε ηγεσία να καταφέρει να ανατρέψει με καλές προθέσεις τον κατήφορο της ελληνικής κοινωνίας, τον κατήφορο του ελληνικού λαού. Ακόμη και την περίοδο 1967-74, υπήρχαν πολλά σημάδια που έδειχναν ότι είναι πιθανότερο ο λαός να διαφθείρει μία - ακόμη και στρατιωτική - ηγεσία, παρά το αντίθετο. Η τάχιστη προσαρμογή των Ελλήνων στο μεταπολιτευτικό μπάχαλο, χωρίς ουσιαστικά καμία αντίδραση, αποδεικνύει του λόγου το αληθές.

Δυστυχώς, αυτή την στιγμή το μόνο που μας σώζει, είναι ένα 1897. Μία βαθύτατη - μη θανάσιμη - κρίση που θα αποδείξει το ετοιμοθάνατο της ελληνικής κοινωνίας. Κάτι που θα λειτουργήσει ως σοκ για τους Έλληνες και θα τους κάνει να επαναπροσδιορίσουν στόχους, αξίες και ιδανικά.

Κάποιοι πίστευαν ότι η οικονομική κρίση θα μπορούσε να ήταν αυτό το πλήγμα. Οι στρατιές όμως των ανέργων που «ιδιωτεύουν» υπό το πατρικό χαϊδολόγημα των διάφορων ΜΜΕ, αποδεικνύουν ότι επί της ουσίας ένα πολύ μικρό ποσοστό του πληθυσμού άλλαξε θεαματικά. Εντάξει, ακόμη και εάν κάποιοι «ψήφισαν αντισυστημικά», ακόμη και εάν κάποιοι βρέθηκαν σε δρόμους για να διαδηλώσουν, επί της ουσίας τίποτε δεν έχει αλλάξει. Απλά, πολλοί παίρνουν των ομματίων τους και ταξιδεύουν για πιο εύφορα χωράφια.

Γιατί ας μην ξεχνάμε ότι ήταν το 1897 που μας οδήγησε στους Βαλκανικούς και σε μία περίοδο ανθρώπων που έκαναν την χώρα μας να αγγίξει την Μεγάλη Ιδέα.