Χίλια χρόνια αν περάσουν, δεν πεθαίνουμε σκλάβοι

Εδώ και αιώνες η Κύπρος παλεύει για ελευθερία και αξιοπρέπεια, σε μία άνιση μάχη, ενάντια στον νόμο των πιθανοτήτων. Γνώρισε πολλούς και ισχυρούς κατακτητές, οι οποίοι, εκτός από την κατάκτηση του εδάφους, προσπάθησαν ανεπιτυχώς, να αλώσουν την Ελληνική ψυχή των κατοίκων της. Στα μαύρα χρόνια της υποδούλωσης, οι εξευτελισμοί και οι κακουχίες της σκλαβιάς, η πείνα, η εξαθλίωση, δεν έκαμψαν το εθνικό φρόνημα των κατοίκων του νησιού, και η ελληνική συνείδηση παρέμεινε αναλλοίωτη. Ο Ελληνισμός της Κύπρου, κατάφερε να επιβιώσει, και να φτάσει σε σημείο, στα μέσα του εικοστού αιώνα, να διεκδικεί το αυτονόητο: την Ένωση με την Μητέρα Ελλάδα.

Στις μέρες μας, ο αγώνας για εθνική επιβίωση, ως Έλληνες στην γη που μας γέννησε, είναι ακόμα πιο δύσκολος. Είναι γνωστό, ότι τα σχέδια για το μέλλον της Κύπρου, έχουν εκπονηθεί εδώ και δεκαετίες, από ξένα κέντρα αποφάσεων. Με επιστημονικό τρόπο, με "δέσμες ιδεών", με απαράδεκτα σχέδια λύσης, με "επιδιαιτησίες" και χρονοδιαγράμματα, πασχίζουν να πετύχουν αυτό που ήταν δια μέσου των αιώνων, ο ανέφικτος στόχος των εκάστοτε κατακτητών μας: την οριστική άλωση της Κύπρου, και τον τελικό εξανδραποδισμό του Κυπριακού Ελληνισμού. Την ίδια στιγμή, η πλειοψηφία των ηγετών μας, από την μία κακίζει τα όπου γης σχέδια των ιμπεριαλιστών, ενώ από την άλλη τα προσυπογράφει για την περίπτωση της Κύπρου.

Φαίνεται ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται. Σύμφωνα με διπλωματικές πληροφορίες, εντός του 2008, πρόκειται να αναληφθεί μια νέα μεγάλη πρωτοβουλία, ιδίου μεγέθους με αυτήν του σχεδίου Ανάν, του 2004, για οριστικό "κλείσιμο" του Κυπριακού. Αποδεικνύεται ότι, το τείχος αντίστασης που κτίσαμε με το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα δεν είναι αρκετό για να μας προστατεύσει από νέα δεινά που έρχονται. Οι εμπνευστές και συγγραφείς του σχεδίου Ανάν, δεν πρόκειται να ησυχάσουν μέχρι να πετύχουν στους στόχους τους. Έχοντας ως δεδομένη, την διαχρονικά επίσημη θέση της πλειοψηφίας της ηγεσίας, για επιδίωξη λύσης Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, είναι πέρα για πέρα ασφαλής η πρόβλεψη, ότι το συγκεκριμένο πλαίσιο λύσης, θα το βρούμε πάλι μπροστά μας στο μέλλον. Η νεκρανάσταση και επαναφορά του, θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη, ανεξάρτητα από το αν για σκοπούς παραπλάνησης, το βαπτίσουν με άλλο όνομα.

Σίγουρα, στις μέρες αγωνίας, που προηγήθηκαν του δημοψηφίσματος, όλοι θα αναρωτήθηκαν, πώς θα ήταν η ζωή μας, αν το σχέδιο Ανάν γινόταν αποδεκτό. Θα εφαρμοζόταν η λύση, όταν η Κύπρος θα ήταν έρμαιο στις ορέξεις του κατακτητή της; Μπορούμε να έχουμε τέτοιες αυταπάτες, τη στιγμή που η Τουρκία, δεν έχει καν υλοποιήσει τη δέσμευσή της για το πρωτόκολλο επέκτασης της τελωνειακής ένωσης; Σε ποια Κύπρο θα ζούσαμε; Ποιες θα ήταν οι επιπτώσεις μίας διακυβέρνησης Ταλάτ (όταν βάση σχεδίου Ανάν, θα ερχόταν η σειρά του να κυβερνήσει), στον Κυπριακό Ελληνισμό; Πιστεύω, θα ήταν εθνικά χρήσιμο, να αφήσει ο κάθε Έλληνας της Κύπρου, τη φαντασία του, να καλπάσει. Ίσως, έτσι γίνει πιο δυνατή η θέληση μέσα μας, για να πολεμήσουμε να μην πραγματοποιηθεί το εφιαλτικό αυτό σενάριο. Να μην γραφτεί τελικά, η ιστορία που ήδη έγραψαν για μας, χωρίς εμάς, στα πολυτελή γραφεία της C.I.A. και του Foreign Office.

Υπάρχουν και κάποια θετικά, που δεν αφήνουν την ελπίδα να σβήσει. Σε Κύπρο και Ελλάδα, το κομματικό κατεστημένο, άρχισε να κλονίζεται. Ακούγοντας τις θέσεις του ΛΑ.Ο.Σ. στην Βουλή των Ελλήνων, νιώσαμε ότι η Κύπρος δεν είναι πια μακριά. Η Ελλάδα (και η Κύπρος), κόντρα στην λαίλαπα της παγκοσμιοποίησης, κέρδισε ήδη την μεγάλη μάχη του βιβλίου της ΣΤ' Δημοτικού. Όλο και περισσότεροι μιλούν πλέον για εγκατάλειψη της αυτοκτονικής πορείας για επίτευξη λύσης Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. Η μεγάλη ελπίδα είναι ότι, οι ηγεσίες επιτέλους θα προσαρμοστούν αναλόγως. Εν τω μεταξύ, όπως λέει το γνωστό άσμα, "τούτη η δίψα δεν σβήνει, τούτη η μάχη δεν παύει, χίλια χρόνια αν περάσουν, δεν πεθαίνουμε σκλάβοι". Ο αγώνας συνεχίζεται!