Το πλοίο της Κύπρου βουλιάζει

"Ο Νίκος Αναστασιάδης χαιρέτησε την ανακοίνωση για την κατεδάφιση της γέφυρας στην Οδό Λήδρας". "Ο Δημήτρης Χριστόφιας θα μεταβεί στα κατεχόμενα για επαφές με τον Σογιέρ". "Η νέα Δήμαρχος της Λευκωσίας θα συναντηθεί με τον "λεγόμενο δήμαρχο" της κατεχόμενης Λευκωσίας". "Στις 22.1.2006 θα συζητηθεί στο Ευρωκοινοβουλίου το θέμα του απευθείας εμπορίου με τα κατεχόμενα". Μερικά μόνον, από τα φαιδρά που βιώνουνε στις μέρες μας, που αν δεν σταματήσουν να συμβαίνουν, το πλοίο της Ευρωπαϊκής Κύπρου θα βουλιάξει ακόμα πιο πολύ στα βαθιά νερά της Τουρκικής Κατοχής, χωρίς καμία πλέον ελπίδα να επιπλεύσει.

Κάποιων, εντός και εκτός Κύπρου, η προσπάθεια επικεντρώνεται στο να μείνει ο λαός απαθής, ενώ οδηγείται προς την καταστροφή. Σταλιά-σταλιά, με τρόπο μεθοδικό, μας ποτίζουν το δηλητήριο, για να μην προκαλούν αντιδράσεις. Διαπιστώνουμε με πόνο ψυχής, ότι έχουν ήδη πετύχει αρκετά. Οι Έλληνες της Κύπρου επιδεικνύουν μιαν απάθεια, στα όσα συμβαίνουν στην πατρίδα τους. Αντί να αντιδρούν, παραμένουν αδρανείς, αποτελώντας μέρος μιας ποδοσφαιροποιημένης κοινωνίας του τζόγου, φανατικοί της νυκτερινής διασκέδασης, των σήριαλ και των "reality" τηλεπαιγνιδιών, έχοντας ινδάλματά τους ποδοσφαιριστές, επιστημονικοφανείς "αναλυτές" ποδοσφαίρου, και τηλεοπτικές κουτσομπόλες των τερτιπιών των "σταρ". Αντί η νεολαία να πρωταγωνιστεί στον αγώνα για λευτεριά, αναλώνεται σε ανούσιες συνευρέσεις και συναυλίες στα πλαίσια της λεγόμενης επαναπροσέγγισης, έχοντας ως στόχο την "επανένωση". Η συμφιλίωση με την κατοχή, πήρε την μορφή μιας γάγγραινας που προχωράει μέρα με την ημέρα. Ο μεγάλος αυτός αντικειμενικός στόχος των Τούρκων έχει επιτευχθεί σε μέγιστο βαθμό, με την συνεισφορά, και πολλών από την δική μας πλευρά. Φτάσαμε στο σημείο να μην κάνει αίσθηση η μετάβαση κάποιων εκ των ηγετών μας στα κατεχόμενα για συναντήσεις με εκπροσώπους του παράνομου καθεστώτος, παρουσία των συμβόλων της κατοχής.

Καθώς μπήκαμε πια στο 2007, δεν μπορούμε δυστυχώς να είμαστε αισιόδοξοι. Η Τουρκία συνεχίζει να κατέχει μέρος του Κυπριακού εδάφους, ενώ η ηγεσία μας την επιβραβεύει συναινώντας, μέχρι τώρα, στην ενταξιακή της πορεία. Επιπρόσθετα, κάποιοι εκ των ηγετών μας, κατάντησαν οι καλύτεροι συνήγοροι του Ταλάτ, ο οποίος κατ' αυτούς αντιστέκεται στην Τουρκική κατοχή. Παρά ταύτα, και παρά τα όσα βιώσαμε με το σχέδιο Ανάν, στις δημοτικές εκλογές επιβεβαιώθηκε πάλι ότι οι συσχετισμοί των δυνάμεων στο πολιτικό σκηνικό, παραμένουν σχεδόν αναλλοίωτοι. Μας θυμίζουν τα φαινόμενα αυτά, την ορχήστρα στην τραγωδία του Τιτανικού, που συνέχιζε να παίζει, ενώ το πλοίο βυθιζόταν. Και το πλοίο της Κύπρου βυθίζεται, την ίδια ώρα που οι πολιτικοί συνεχίζουν να παίζουν στο ίδιο καταθλιπτικό τροπάρι, στα πλαίσια της απαράδεκτης από κάθε άποψη θεωρίας τους για "την επώδυνη λύση έντιμου εθνικού συμβιβασμού, της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας".

Ας αναλογιστεί ο καθένας τις ευθύνες του! Οι πρώτοι που θα πρέπει να το κάνουν αυτό, είναι οι πολιτικοί που καμώνονται ότι έχουν αντίθετη άποψη με τις ηγεσίες τους, αλλά παραμένουν στα κόμματά τους. Με φτηνά επιχειρήματα, συνεχίζουν να παραπλανούν. Αυτοί, πρώτα και κύρια, φέρουν ακέραια την ευθύνη για το ότι οι ενδοτικοί ηγέτες, διατηρούν το πολιτικό τους εκτόπισμα. Σε κάτι τέτοιους επιτήδειους, λαοπλάνους, χαμαιλέοντες της πολιτικής, δεν αξίζει ο παραμικρός σεβασμός, και θα πρέπει να μπουν στο περιθώριο. Έκαναν ήδη μεγάλη ζημιά στον τόπο, παρασύροντας τους πολίτες σε συνένοχη στάση.

Αλλά κι ο "κυρίαρχος λαός" έχει το δικό του μεγάλο μερίδιο ευθύνης. Θα πρέπει επιτέλους να ξυπνήσει και να άρει επιτέλους την στήριξη που παρέχει σε τέτοιες ηγεσίες, των οποίων το τελικό προϊόν ήταν το σχέδιο Ανάν. Παρά τις αντιξοότητες, η ελπίδα δεν σβήνει. Η ώρα της δικαίωσης θα έρθει μόνον όμως αν αγωνιστούμε γι αυτήν, αρνούμενοι να ακολουθήσουμε κάποιους ολέθριους ηγέτες στις ολέθριες επιλογές τους.