Το Πολυτεχνείο του μύθου και της καπηλείας

Θυμάμαι, πριν 30 χρόνια περίπου, όταν ήμουν ακόμη μαθητής στο Α' Λύκειο Θεσσαλονίκης, με πόση συγκίνηση ορισμένοι καθηγητές μας, ιδίως κάποιοι φιλόλογοι, αναφέρονταν στα γεγονότα του Πολυτεχνείου, «με τους ηρωικούς φοιτητές, που αγωνίστηκαν για να φύγει η χούντα». Θυμάμαι ακόμη τις δακρύβρεκτες περιγραφές όσων συμμετείχαν στις εορταστικές εκδηλώσεις, όταν αναφέρονταν στη στιγμή που το τανκ γκρέμισε την πόρτα του Πολυτεχνείου «λειώνοντας όσους φοιτητές ήταν πίσω της, περνώντας από πάνω τους»! Φρικιαστικές περιγραφές, που αποτυπώνονταν στην νεανική ψυχή των μαθητών, με αισθήματα αγανακτήσεως και αποτροπιασμού για το καθεστώς. Οι ίδιες περιγραφές κυριαρχούσαν και κατά τα επόμενα έτη, ακόμη και μέχρι σήμερα. Έφτασαν και τα δικά μου παιδιά να πάνε στο Λύκειο και οι ίδιες εικόνες αποτυπώνονταν στην δική τους ψυχή.

Κι όμως. Πριν από δύο χρόνια, η εφημερίδα «Τα Νέα» κυκλοφόρησε ένα ένθετο περιοδικό, την ημέρα του εορτασμού του Πολυτεχνείου, στο οποίο μεταξύ των άλλων δημοσιευόταν μία αποκλειστική συνέντευξη του οδηγού του τανκ που εισέβαλε στο Πολυτεχνείο εκείνη τη νύχτα. Ο άνθρωπος, όπως είναι φυσικό, διατηρούσε στη μνήμη του όλες τις στιγμές εκείνες και τον συνοδεύουν πια για όλη του τη ζωή. Είπε λοιπόν, επί λέξει: «Δεν υπήρχε ούτε ένας νεκρός μέσα στο Πολυτεχνείο». Συγκεκριμένα, είπε ότι το τανκ έλειωσε ένα αυτοκίνητο που είχαν τοποθετήσει οι «φοιτητές» πίσω από την αυλόπορτα του Πολυτεχνείου και υπήρχαν πολλά ακόμη συντρίμμια, αλλά «ούτε ένας νεκρός». Κανείς, βεβαίως, δεν αμφισβητεί σήμερα, ότι καταγεγραμμένοι νεκροί υπήρξαν, αλλά ΟΛΟΙ ΕΚΤΟΣ του Πολυτεχνείου και κανείς δεν γνωρίζει ποιοί ήταν οι φυσικοί αυτουργοί του θανάτου τους.

Αναρωτιέται, όμως, κάθε νοήμων πολίτης: Προς τι όλο αυτό το ψέμα, όλα αυτά τα χρόνια; Τι εξυπηρετούσε η έντονη δραματοποίηση των γεγονότων με περιγραφές που απέχουν τόσο πολύ από την πραγματικότητα; Η απάντηση έρχεται αβίαστα. Όσοι οργάνωσαν την αναταραχή τις ημέρες εκείνες χρειάζονταν οπωσδήποτε θύματα, για να υλοποιηθούν τα σχέδιά τους. Η προσπάθεια του καθεστώτος να οδηγήσει την χώρα στην δημοκρατία, διά του εγχειρήματος της δοτής κυβερνήσεως Μαρκεζίνη, έπρεπε πάση θυσία να αποτύχει. Έτσι, ενώ κάποιοι οξυδερκείς ηγέτες της Αριστεράς, όπως ο Ηλιού, προσπαθούσαν να πείσουν τους ομοϊδεάτες τους ότι έπρεπε να στηριχθεί οπωσδήποτε η απόπειρα αυτή του Μαρκεζίνη, κάποιοι άλλοι δέχθηκαν να γίνουν τα ενεργούμενα εξωελλαδικών κέντρων αποφάσεων και να οδηγήσουν την πατρίδα μας σε μία καταστροφή.

Τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, ΔΕΝ έφεραν την Δημοκρατία, όπως βλακωδώς ισχυρίζονται κάποιοι μέχρι και σήμερα, αλλά ένα πιο σκληρό καθεστώς οδηγώντας τελικώς στην μέχρι σήμερα κατοχή της μισής σχεδόν Κύπρου μας. Μέσα από τις αποτρόπαιες περιγραφές της φαντασιακής αριστερής εξιδανίκευσης των γεγονότων του Πολυτεχνείου, αποτυπώνεται όλη η αγωνία των υποκινητών τους, για την δημιουργία μαρτύρων και ηρώων, πάνω στην οποία κάποιοι έθεσαν τις βάσεις τής μετέπειτα ενεργού παρουσίας και επιρροής τους στα δημόσια πράγματα της πατρίδας μας. Η όποια προσπάθεια απαξιώσεως του μυθεύματος πάνω στο οποίο στηρίχθηκαν, κάνει το οικοδόμημά τους να τρίζει επικίνδυνα. Ένα ψεύδος, όμως, δεν μπορεί να πείθει για πάντα.