Το Μακεδονικό, το πολιτικό κατεστημένο και το Πατριωτικό Κίνημα

"Είμαστε Μακεδόνες", ισχυρίζονται ξεδιάντροπα οι βόρειοι γείτονές μας. "Θα υπερασπιστούμε με κάθε μέσο την συνταγματική μας ονομασία" συνεχίζουν θρασύτατα. Και εμείς τους ακούμε! Και σερνόμαστε σε συνομιλίες μαζί τους, "για μία αμοιβαία αποδεκτή ονομασία". Αδύναμα, δειλά, κουρασμένα, δυσφορώντας, το δωσιλογικό πολιτικό κατεστημένο και οι εκπρόσωποί του πασχίζουν όχι έστω για κάποια αξιοπρεπή υποχώρηση, αλλά για το πώς θα χρεωθούν όσο γίνεται λιγότερο μερίδιο ευθύνης από την επικείμενη οδυνηρή εθνική ήττα.

Και ο λαός απορεί: Δεν βρίσκεται ούτε ένας να υψώσει το ανάστημά του και να πει το αυτονόητο; "Ποιοί Μακεδόνες ρε λαμόγια; 800.000 Αλβανοί, 500.000 Βούλγαροι, 100.000 Σέρβοι, 100.000 Τσιγγάνοι, 250.000 Έλληνες και καμιά 300.000 μουσουλμάνοι ποικίλων εθνοτήτων, είναι δυνατόν να ονομάζονται ... Μακεδόνες; Καθίστε φρόνιμα, γιατί μπορώ ανά πάσα στιγμή να σας διαλύσω εις τα εξ ων συνετέθητε". Κι όμως. Ούτε ένας!

Όταν μία Τουρκία μας απειλεί θρασύτατα με πόλεμο αν επεκτείνουμε τα χωρικά μας ύδατα σε 12, όπως έχουμε κάθε δικαίωμα να κάνουμε με βάση το διεθνές δίκαιο, ποια πρέπει, αλήθεια, να είναι η στάση μας απέναντι σε ένα κρατικό συνονθύλευμα 2 εκατομμυρίων πεινασμένων κατσαπλιάδων, που τολμούν να οφθαλμοπορνεύονται στην θέα του ενδόξου μεγαλείου των προγόνων μας;

Είχε από πολύν καιρό προβάλει η αναγκαιότητα της σφυρηλάτησης ενός γνησίου Πατριωτικού Κινήματος στην χώρα μας, κάτι το οποίο είναι πια μία πραγματικότητα. Και μόνη η ύπαρξή του αποτελεί μοχλό πίεσης στον δωσιλογισμό και την υποχωρητικότητα.

Τώρα έφτασε η ώρα, ώστε η γροθιά στο κατεστημένο και στον δικομματισμό να μετουσιωθεί σε γροθιά στην εθελοδουλία, τον αυταρχισμό και την περιφρόνηση. Το μήνυμα πρέπει να δοθεί προς όλες τις κατευθύνσεις: Δεν είστε πια μόνοι! Δεν παίζετε στο πολιτικό σκηνικό χωρίς αντίπαλο. Οι Έλληνες πατριώτες είναι εδώ! Νέμεση για τους ενόχους!