Τα πάθη των εμπόρων και ο δρόμος για την σωτηρία

Εδώ και πάνω από 2 δεκαετίες, ο εμπορικός κόσμος έχει τεθεί στο περιθώριο των προτεραιοτήτων των εκάστοτε κυβερνήσεων, παρά το γεγονός ότι το εμπόριο, ειδικά το μικρομεσαίο, αποτελεί τον πνεύμονα της οικονομίας της χώρας μας. Η ρήση «το εμπόριο νοσεί, αλλά δεν πεθαίνει» έχει εκληφθεί ως δεδομένο από τις αρμόδιες αρχές της Ελλάδος, με αποτέλεσμα την παγίωση της νοσηρής εικόνας που παρουσιάζει ο μικρομεσαίος κλάδος. Οι περισσότεροι έμποροι εργάζονται όσο δεν κοιμούνται, με ελάχιστη ανταποδοτικότητα του κόπου και του ρίσκου που απαιτεί όλο και περισσότερο το επάγγελμά τους.

Οι έμποροι είναι δέκτες κάθε δεινού που βασανίζει την κοινωνία μας και δεν χαίρουν κανενός προνομίου αλλά ούτε και σεβασμού. Συχνά δε αποτελούν και τα εξιλαστήρια θύματα για την οργή που η κακοδιαχείριση των οικονομικών της Ελλάδος γεννά στους Έλληνες πολίτες (βλ. συνέπειες της νομισματικής ενώσεως, ανατιμήσεις, μέτρα για την οικονομία κλπ.). Αν και ζωογόνος παράγοντας της οικονομίας, οι έμποροι δεν ερωτώνται ποτέ και για τίποτε, παρ' ότι πληρώνουν και με το παραπάνω για τις ιδεοληψίες, την ασχετοσύνη αλλά και την ασυδοσία των εκάστοτε κρατούντων. Τίποτε μέχρι τώρα δεν μπόρεσε να ωφελήσει, έστω και στο ελάχιστο τον κλάδο αυτό.

Τα μεγάλα έργα, τα οποία είτε με βιασύνη είτε με μεγάλη καθυστέρηση - πάντως όχι σωστά μελετημένα και τοποθετημένα στον χώρο και τον χρόνο - πραγματοποιήθηκαν με σκοπό την αξιοποίηση της «ολυμπιακής κοσμογονίας» του περασμένου θέρους, οδήγησαν κατά την διάρκειά τους πολλούς εκ των εμπόρων στην απώλεια της πελατείας τους, την υπερχρέωση ή και την χρεοκοπία, ενώ το ολυμπιακό «θαύμα» της Αθήνας αφού εξυπηρέτησε τις τσέπες των ολίγων, εγκαταλείφθηκε στην τύχη του με τους Έλληνες πολίτες και πολύ περισσότερο τους εμπόρους να πληρώνουν τα σπασμένα.

Οι μεγάλες υποσχέσεις και η ανικανότητα κάποιων αλλά και τα μακριά χέρια κάποιων άλλων βγάζουν τον κόσμο στους δρόμους και ακόμη δεν είδαμε τίποτε. Και ποιοι φυσικά θα είναι εκείνοι που θα εισπράξουν την οργή του κοσμάκη; Μήπως οι Υπουργοί που θα πίνουν το καφεδάκι τους στα ηχομονωμένα γραφεία τους. Όχι φυσικά. Θα είναι οι έμποροι που μάταια θα περιμένουν τους ηρωικούς πελάτες τους να σπάσουν μπλόκα και να διακινδυνεύσουν τη ζωή τους διερχόμενοι μέσα από πορείες μαινομένων συνδικαλιστών, οδοφράγματα και διμοιρίες της Αστυνομίας.

Το παράνομο εμπόριο έφυγε από την Ερμού, όχι όμως και από την ελληνική αγορά. Μετακινήθηκε στην Πανεπιστημίου, στις παρυφές των λαϊκών αγορών, στα πάρκα και άλλους μικρότερους πεζοδρόμους. Και φυσικά, ποιος πληρώνει το τίμημα του «ανθρωπισμού» κάποιων Υπουργών, νομαρχών, δημάρχων και αστυνομικών; Αυτοί που θα έπρεπε να τυγχάνουν των προτεραιοτήτων όλων των ανωτέρων αρχών και αρχόντων. Οι έμποροι!

Οι φορείς της τοπικής αυτοδιοικήσεως εισπράττουν με άνεση τα υψηλά τέλη που επιβάλλουν χωρίς την παραμικρή ανταποδοτικότητα, μέσω των λογαριασμών της Δ.Ε.Η. Οι βιτρίνες δεν προστατεύονται από τα όργανα του Δήμου, παρ' ότι αποτελούν τον βασικό πόρο εσόδων του, με συνέπεια η αποτελεσματική λειτουργία τους να εξαρτάται από την ανύπαρκτη νομοτέλεια και καλή θέληση οδηγών δικύκλων και αυτοκινήτων, ακόμη και κατά τις ώρες λειτουργίας των επιχειρήσεων. Οι μικροί επιχειρηματίες, φυσικά, αγωνίζονται να είναι συνεπείς στις υποχρεώσεις τους, φοβούμενοι την διακοπή του ηλεκτρικού ρεύματος και ως εκ τούτου της λειτουργίας των αμοίρων επιχειρήσεών τους χωρίς την δυνατότητα να απαιτήσουν και να διεκδικήσουν τα αυτονόητα, αυτά για τα οποία πληρώνουν.

Το κράτος επιδεικνύει υπερβάλλοντα ζήλο στην προστασία των καταναλωτών ως ιδιωτών, δεν λαμβάνει όμως υπόψιν του τους μεγαλύτερους καταναλωτές αγαθών αυτής της χώρας που είναι οι εμπορικές επιχειρήσεις. Υγιείς επιχειρήσεις, πολλές εκ των οποίων ιστορικές, αναγκάζονται να κλείσουν ή να μεταφερθούν λόγω των ασύδοτων απαιτήσεων κάποιων εύρωστων ή και ανοήτων ιδιοκτητών, οι οποίοι προτιμούν να έχουν το ακίνητό τους ξενοίκιαστο από το να εισπράττουν τα «ψίχουλα», για τα οποία οι έμποροι κοπιάζουν καθημερινά.

Ο αθέμιτος ανταγωνισμός ισοπεδώνει κάθε νόμο και κανόνα αυτής της χώρας. Τα «μικρά» πρόστιμα που επιβάλλονται σε μεγάλες αλυσίδες εταιρειών είναι εξίσου … μεγάλα με αυτά που εισπράττονται από ατομικές επιχειρήσεις. Το κινεζικό θαύμα μετατρέπει την ελληνική παραγωγή σε τετελεσμένο κεφάλαιο του ελληνικού εμπορίου και δίχως φραγμούς και έλεγχο άρχισε να ανεμπόδιστα να παρελαύνει ακόμη και στο απόλυτο κέντρο της πόλεώς μας. Οποιαδήποτε μέτρα λαμβάνονται για την τήρηση κάποιων ισορροπιών είναι εικονικά. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το νέο νομοσχέδιο που προωθείται για τα μεγαλοκαταστήματα, το οποίο θέτει φραγμούς στην λειτουργία τους σε ό,τι αφορά την επαρχία, αλλά για την Αθήνα σχεδόν κανέναν.

Το μεγάλο ανέκδοτο, τέλος, της εποχής μας λέγεται Κ.Π.Σ. και Ανταγωνιστικότητα.

Όλα αυτά δεν είναι αυτό που εμείς αντιλαμβανόμαστε ως ελεύθερη οικονομία. Είναι ελεύθερη ασυδοσία, είναι εξόντωση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, είναι καταστροφή, όχι μόνο για εμάς, αλλά και για την οικονομία της χώρας. Αυτοί, που χωρίς να συζητήσουν ή να ρωτήσουν κανέναν παρέδωσαν δίχως όρους το αναπόσπαστο κομμάτι της εθνικής μας κυριαρχίας που λέγεται εθνική οικονομία στα διευθυντήρια των Βρυξελλών και της Φρανκφούρτης, έχουν βαλθεί να μετατρέψουν τον Έλληνα έμπορο σε ντίλερ και σερβιτόρο.

Οι έμποροι από την πλευρά τους πρέπει να κινητοποιηθούν. Πρέπει να αντιληφθούν ότι ο συνδικαλισμός δεν είναι μόνον εχθρός τους, αλλά και όπλο τους. Πρέπει να δραστηριοποιηθούν στους κατά τόπους εμπορικούς συλλόγους και να αναλάβουν ενεργό ρόλο στις πιέσεις που ασκούνται κατά καιρούς στους κυβερνώντες. Πρέπει, μ' άλλα λόγια, να βγουν κι εκείνοι στο δρόμο για να μην …μείνουν στο δρόμο. Πρέπει ν' αγωνισθούν για πράγματα αυτονόητα και να μην αρκούνται στην κριτική. Να αγωνισθούν:

1. Για την ανάκτηση του κύρους τους, μέσα από την καθημερινή πίεση απέναντι στους κυβερνώντες όποιοι και αν είναι αυτοί. Ο εμπορικός κόσμος της χώρας πρέπει να είναι ελεύθερος και απαγκιστρωμένος από κομματικά μικροσυμφέροντα, αλλά και ιδεοληψίες ασύμβατες με το υγιές εμπόριο.

2. Για την εξασφάλιση ποιότητος ζωής, όχι μόνον για τον εαυτό τους που διανύουμε το μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής τους στις πόλεις που εργάζονται, αλλά και για οποιονδήποτε άλλον επιλέγει να κυκλοφορεί στις περιφέρειες που στεγάζονται. Η αστυνόμευση των δρόμων, η διευκόλυνση των πεζών και η δυνατότητα ανεμπόδιστης προσέλευσης σε οποιαδήποτε αγορά είναι μονόδρομος. Τα πλούσια έργα που κατασκευάστηκαν δεν είναι παρακαταθήκη ούτε του ΠΑΣΟΚ, ούτε της Ν.Δ., ούτε κανενός άλλου φορέα ή προσώπου. Είναι προϊόν του κόπου του ελληνικού λαού και σε μεγάλο ποσοστό της αντοχής και της υπομονής τους.

3. Για την οριοθέτηση τοπικά, αλλά και χρονικά, των κινητοποιήσεων και διαδηλώσεων στο κέντρο της πόλεως. Οι κινητοποιήσεις των συνδικαλιστών πρέπει να στοχεύουν στην κυβέρνηση και όχι στους εργαζομένους είτε λέγονται έμποροι, είτε υπάλληλοι. Ο σεβασμός στα αιτήματα και τον αγώνα άλλων επαγγελματικών τάξεων μπορεί να είναι μόνο αμοιβαίος. Οι έμποροι ούτε υποσχέθηκαν, ούτε οφείλουν κάτι στους συμβασιούχους, τους συνταξιούχους, τους μαθητάς, τους αναρχικούς και όλους αυτούς που παρελαύνουν στα αστικά κέντρα σε καθημερινή βάση. Η διεκδίκηση αυτής της οριοθετήσεως μπορεί να τεκμηριωθεί και νομικά.

4. Για την καταπολέμηση του παρανόμου εμπορίου. Δεν νοείται ένα κράτος που απομυζά τόσα εκατομμύρια να μην μπορεί να διασφαλίσει με τα υπέρογκα ποσά που διατίθενται στην αστυνόμευση τον υγιή ανταγωνισμό και την τάξη στους κεντρικούς δρόμους και πεζοδρόμια της πρωτευούσης και δη σε ώρες αιχμής.

5. Για την ανταποδοτικότητα των εισφορών τους στους Ο.Τ.Α. Οι δήμοι πρέπει να εκδίδουν ανεξαρτήτους λογαριασμούς. Είναι απαράδεκτο, τόσο οι έμποροι όσο και οι απλοί ιδιώτες, στις περιπτώσεις μη καταβολής των δημοτικών τελών στους δήμους που σχεδόν τίποτε δεν τους προσφέρουν, να εκβιάζονται με στέρηση του απαραιτήτου αγαθού της ενεργείας, όταν μάλιστα αυτό καταλαμβάνει συνήθως ένα μικρό μόνο ποσοστό των τιμολογίων της Δ.Ε.Η.

6. Για την διασφάλιση της επαγγελματικής στέγης των εμπόρων και την οριοθέτηση των αυξήσεων στα μισθώματά τους, άμα τη λήξη των μισθωτηρίων συμβολαίων και για την προστασία ιστορικών επιχειρήσεων, όπως π.χ. προστατεύθηκαν κατά καιρούς «ιστορικά αθλητικά σωματεία» που εδώ και δεκαετίες έχουν περιέλεθει στα χέρια αργόσχολων και νονών της νύχτας.

7. Για την θέσπιση υψηλών ποινών και προστίμων στις εταιρείες που διαπράττουν αθέμιτο ανταγωνισμό, αναλόγων προς το μέγεθος και κατά συνέπειαν το όφελος που έχουν από αυτόν.

8. Για την σωστή κατανομή των Κοινοτικών Πακέτων και την ορθολογιστική οργάνωση της απορροφήσεώς τους από τον εμπορικό κόσμο, που τόσο τα έχει ανάγκη.

Πολλά άλλα θα μπορούσε να αναφέρει κανείς και θα επανέλθουμε σίγουρα. Το βέβαιο είναι, ότι όπως ως πολίτες έτσι και ως επαγγελματίες πρέπει να προασπιζόμαστε τα συμφέροντά και την αξιοπρέπειά μας και να μην γινόμαστε παθητικοί αποδέκτες κάθε εξελίξεως. Το εμπόριο στην Ελλάδα έχει ιστορία και αποτελεί ένα από τα χαρακτηριστικά επαγγέλματα του μέσου Έλληνα ανά τους αιώνες. Η τύχη του συνδέεται άρρηκτα με την τύχη του Ελληνικού Έθνους, καθώς η Νέα Τάξη στα πλαίσια του εθνικού μας ευνουχισμού θέλει τους Έλληνες υπαλλήλους και υπηρέτες χωρίς την δημιουργικότητα και το επιχειρηματικό μυαλό που μέχρι σήμερα τους διέκριναν.