Σειρήνες της υποταγής

Τελευταία γίνεται λόγος για τις επισκέψεις των ηγετών στα κατεχόμενα για συναντήσεις με τα κόμματα, υποτίθεται, των Τουρκοκυπρίων (η πλειοψηφία των "ψηφοφόρων" στα παράνομα κόμματα - παράγωγα της κατοχής - είναι έποικοι). Υπενθυμίζουμε ότι αυτές οι συναντήσεις άρχισαν πολλά χρόνια πριν, και μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Τότε που ακόμα και οι δημοσιογράφοι δεν είχαν πιει ακόμα το απαγορευμένο για τους απλούς πολίτες, νέκταρ των επισκέψεων στα κατεχόμενα εδάφη μας. Φώναζαν κάποιοι τότε, διαμαρτυρόμενοι για τους ηγέτες που είχαν πάει για ψάρι στην Κερύνεια. Φώναζαν, ίσως γιατί είχαν αντιληφθεί ότι κάποιοι από τους ηγέτες αυτού του τόπου άνοιγαν δρόμο για την εξοικείωση και συμφιλίωση με την κατοχή.

Είναι τεκμηριωμένο ιστορικά δια μέσου των αιώνων, ότι ανάμεσα στους κατακτημένους, πάντα υπήρχαν αυτοί που δεν άντεξαν, κιότεψαν, βρίσκοντας τις εύκολες δικαιολογίες για να γίνουν γρήγορα φίλοι με τους κατακτητές. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι, σήμερα, στην περίπτωση του Ελληνισμού, αυτό συμβαίνει. Τα συμπτώματα της υποταγής που βιώνουμε στην Κύπρο, τα βλέπουμε και στην Μητέρα Πατρίδα. Πολύ θα θέλαμε να υπάρχει η πιθανότητα για πραγματική βούληση από μέρους της Τουρκίας για αυτή την συμφιλίωση μεταξύ των δύο εθνών, που ξοδεύουν μεγάλο μέρος του εθνικού τους εισοδήματος στους εξοπλισμούς. Μια αλαζονική Τουρκία όμως, φροντίζει καθημερινά να σκορπίσει τις ελπίδες των υπεραισιόδοξων, στους πέντε ανέμους. Κατέχει την Κύπρο, αρνείται να δώσει πληροφορίες για τους αγνοούμενους του 1974, καταπατεί όλα τα ανθρώπινα δικαιώματα των Ελλήνων που απέμειναν στην επικράτεια της, και επιπλέον, ασκεί επιθετική πολιτική στο Αιγαίο και στην Θράκη "ψήνοντας" νέες κατακτήσεις. Αρνείται ακόμα, άκουσον-άκουσον, να αναγνωρίσει την Κυπριακή Δημοκρατία τη στιγμή που αιτείται να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Την ίδια στιγμή, συμβαίνει κάτι που θα πρέπει να είναι πρωτόγνωρο φαινόμενο στην παγκόσμια ιστορία. Οι Έλληνες κατάντησαν, παρά τα όσα υποφέρουν από την τουρκική κατακτητική πολιτική, να είναι οι κύριοι προαγωγοί της Τουρκίας στα σαλόνια της Ευρώπης.

Έχουμε βαρεθεί να παρακολουθούμε την εξελικτική πορεία μιας κατά φαντασία "ελληνοτουρκικής φιλίας" (που ευδοκιμεί πάνω από το πτώμα της Κύπρου - όσο προσοδοφόροι κι αν θα είναι οι αγωγοί, και οι αυτοκινητόδρομοι, κύριε Πρωθυπουργέ των Ελλήνων). Έχουμε βαρεθεί, να ακούμε τους πολιτικούς να βάζουν όρους και προϋποθέσεις για την στήριξη της "ευρωπαϊκής προοπτικής της Τουρκίας", στις οποίες να μην εμμένουν. Πως να θυμούνται οι ξένοι την κατοχή της Κύπρου, όταν οι Έλληνες φαίνεται ότι την έχουν ξεχάσει; Έχουμε κουραστεί να ακούμε για την ανάγκη στήριξης του παράνομου κατοχικού καθεστώτος των Τουρκοκυπρίων. Δεν μας πείθει το ευρωπαϊκό προσωπείο που φόρεσαν στις μεθοδευμένες συγκεντρώσεις Τουρκοκύπριοι και Τούρκοι έποικοι, όταν μυρίστηκαν ότι χωρίς κόστος, χωρίς την άρση της κατοχής, (αποδεικνύεται σήμερα αυτό στην πράξη), θα πλουτίσουν. Θέλουμε επιτέλους να ακούσουμε τους ηγέτες μας να μιλούν για λευτεριά και όχι για την λεγόμενη επανένωση μέσω των τούρκικων σχεδίων λύσης του Ανάν. Ζητούμε να πολιτευτούν με αξιοπρέπεια, αποφεύγοντας να εκλιπαρούν για τα χαμόγελα του αιμοσταγή κατακτητή μας, πριν αυτός αλλάξει νοοτροπία. Φτάσαμε στα όρια μας. Δεν θα γίνουμε (ηγέτες ακούστε το καλά) τα "γιουσουφάκια" του Ερντογάν και του Ταλάτ.

Οι Έλληνες, που δεν συμφωνούν με αυτούς που κανακεύουν τον προαιώνιο εχθρό, που συνεχίζει απτόητος να συμπεριφέρεται σαν τέτοιος, οφείλουν να "εξεγερθούν". Να πάψουν να στηρίζουν με την ψήφο τους, ηγέτες που ... "αφήνονται οδοιπόροι προς τα Σούσα". Να μην στηρίζουν αυτούς που ξεχνούν την βαρβαρότητα, που δεν τους ενοχλούν τα σύμβολα της κατοχής, τα σύμβολα των σφαγέων των Ελλήνων. Να πάψουν να έχουν εμπιστοσύνη σε ανθρώπους που συναγελάζονται με εκπροσώπους του Αττίλα ξεχνώντας τα δεινά του παρελθόντος, αλλά προπαντός την τωρινή προκλητικότητα.

Καλούμε τους Έλληνες να μην υποκύπτουν στις σειρήνες της υποταγής. Συγχαίρουμε αυτούς που στέκονται ακόμα όρθιοι, αρνούμενοι να αγοράζουν σφαίρες για τον Αττίλα, αγοράζοντας εκδρομές στην Κερύνεια, στην Κωνσταντινούπολη και στην Σμύρνη. Τους αξίζει τιμή, που κόντρα στο ρεύμα της παρακμής αντιστέκονται, φυλάγοντας ακόμα Θερμοπύλες. Ας μην πτοούνται. Θα έρθει κι η ώρα της δικαίωσης. Κι αν φάνηκαν οι Εφιάλτες, κι αν ηττηθήκαμε σε κάποιες μάχες, δεν είναι λόγος να απελπιστούν. Θα έρθει κι η ώρα της δικαίωσης, φτάνει να αγωνιστούμε γι αυτήν, αρνούμενοι να ακολουθήσουμε κάποιους ολέθριους ηγέτες στις ολέθριες επιλογές τους.