Προϋποθέσεις συναίνεσης

«Η ιδεολογία και ο πολιτισμός του φαινομένου ταυτίζεται με το έμβλημά του σε όλη την διάρκεια της μεταπολίτευσης: ένας λαός που έχει το ένα χέρι με υψωμένη γροθιά και το άλλο στην ζητιανιά. Η υψωμένη γροθιά εξέφραζε το μεταδικτατορικό σφρίγος της κοινωνίας, που ξοδεύτηκε όμως άδοξα με την παραγωγική απενεργοποίηση της χώρας και την αναζήτηση δανείων από τις διεθνείς αγορές  και πόρων από την Ευρωπαϊκή Ένωση από το άλλο χέρι. Υπεύθυνη του φαινομένου αυτού είναι όλη η πολιτική τάξη της χώρας με κεντρική ευθύνη και του ίδιου του ΠΑΣΟΚ. Στην αντίληψη αυτή προσχώρησαν και όλες οι πολιτικές δυνάμεις. Τόσο η ιστορικά πάντα λαϊκίστικη ελληνική Δεξιά, όσο και η απροσάρμοστη και παρωχημένη ελληνική Αριστερά. Αν υπήρξαν πολιτικές διαφωνίες μεταξύ τους, αφορούσαν μόνο στην πλειοδοσία των παροχών και σε ανούσιες διαδικασίες».

Αυτά και πολλά ακόμη είπε στην πρόσφατη ομιλία του στο ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρετανία» ο πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ Αλέκος Παπαδόπουλος. Πολύ θα ήθελα να αντιμετωπίσω καλοπροαίρετα τα όσα, αναμφισβήτητα ορθά στο σύνολό τους, αναφέρει το «άφθαρτο» αυτό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, που επιστρατεύτηκε από τις συνταξιοδοτημένες εφεδρείες του, προκειμένου να εξωραΐσει με το κύρος του τα μέτρα τα οποία έλαβε η «σοσιαλιστική» κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου.

Δυστυχώς, όμως, για τον ίδιο αλλά και για όσους τον επέλεξαν, η θλιβερή εικόνα ενός εκπροσώπου του ιδίου αυτού διεφθαρμένου συστήματος, που αναγιγνώσκει στο κεντρικότερο ξενοδοχείο της Αθήνας (σύμβολο της μεγαλοαστικής διεθνούς και εγχώριας καθεστηκυίας τάξεως) ένα προφανώς καθ' υπαγόρευση κείμενο, το οποίο μάλιστα μάλλον δεν είχε μάθει και πολύ καλά, προσωπικώς τουλάχιστον δεν με πείθει. Το διεφθαρμένο μεταπολιτευτικό σύστημα προσπαθεί αγωνιωδώς να μας πείσει ότι έχει την δυνατότητα αυτοκαθάρσεώς του. Ατύχησε!

Η ανατροπή του δεν χρειάζεται πια ούτε καν την δική μας βοήθεια. Αυτοσυντελείται! Αυτό που πρέπει να μας προβληματίζει είναι αν το ελληνικό Πατριωτικό Κίνημα είναι έτοιμο να αποτελέσει την διάδοχο κατάστασή του. Διότι, δυστυχώς, οι μέχρι σήμερα, τακτικιστικές έστω, επιλογές του δεν δείχνουν να συνηγορούν σε κάτι τέτοιο. Η υπευθυνότητα απέναντι στις δύσκολες στιγμές που διέρχεται η πατρίδα μας δεν είναι δυνατόν να εκληφθεί ως τέτοια, από την στιγμή που αυτοί που επιζητούν την κοινωνική, αλλά και την πολιτική συναίνεση δεν πείθουν για την ειλικρίνειά τους, δεν ορρωδούν ενώπιον της γενικής κατακραυγής του λαού για την εγκληματική τους ανικανότητα, δεν μετουσιώνουν την υποκριτική αυτοκριτική τους σε αυτοτιμωρία και εξακολουθούν να ψεύδονται ενώπιον των πολιτών σε μία απέλπιδα προσπάθειά τους να τους μετακυλήσουν τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις τους.

Φτάνει πια! Από δω και στο εξής απαιτούμε δίπλα σε κάθε νέα εξαγγελία «μέτρων», δίπλα σε κάθε μεγαλόστομη ρητορική, δίπλα σε κάθε προσπάθεια κοινωνικού κλονισμού, δίπλα σε κάθε υποβάθμιση της ποιότητας της κοινωνικής και εθνικής ζωής μας, να υπάρχει ένα όνομα, ένα αξίωμα, μία φωτογραφία και, επιτέλους, μία δικαστική καταδίκη! Μόνον τότε ο λαός θα πειστεί να συνηγορήσει στην αναγκαιότητα για μία ειλικρινή συλλογική προσπάθεια αναγέννησης και τότε θα συνδράμει ολόψυχα στην υλοποίησή της.