Πιο γρήγορα από τη φθορά

Η επιθανάτια αγωνία και οι σπασμωδικές κινήσεις του μεταπολιτευτικού καθεστώτος θα μπορούσαν να ήταν ακόμη και απολαυστικές, αν δεν περιέκλειαν την τραγικότητα των στιγμών και την ανέλπιδα προοπτική του αύριο για τους Έλληνες της μητροπολιτικής Ελλάδος.

Η απελπισμένη προσπάθεια των τελευταίων εκφραστών του καθεστώτος, να εξυγιάνουν θεσμούς και δομές του κράτους που οι ίδιοι διέφθειραν ως το μεδούλι του, εκτός από το ότι είναι καταδικασμένη σε αποτυχία, καταδεικνύει και την εγωπαθή εμμονή τους να παραμείνουν μέσα στο παιχνίδι, όσο κι αν αυτό κοστίζει στην πατρίδα.

Σε αυτή την προσπάθειά τους πρέπει να είναι μόνοι τους. Όπως μόνοι τους έτρωγαν τον μόχθο του ελληνικού λαού, διοχετεύοντάς τον στις τσέπες τους και στις τσέπες των αφεντικών τους, όπως όταν καταλήστευαν τους κοινωνικούς πόρους, όπως όταν υποθήκευαν το εθνικό μας μέλλον και την εθνική μας κυριαρχία. Όσο αδίστακτοι ήταν οι ίδιοι όλα αυτά τα χρόνια, στην επιτέλεση του καταστροφικού τους έργου, τόσο αδίστακτα πρέπει να τους αρνηθούμε κάθε στήριξη, είτε ως μεμονωμένοι πολίτες είτε ως συλλογικότητες.

Η αγωνιώδης επίκληση εκ μέρους τους του «συμφέροντος της πατρίδας» είναι άκρως υποκριτική και προκλητική. Το μόνο συμφέρον για το οποίο ενδιαφέρονται είναι των ιδίων και του σιναφιού τους. Όλα τα άλλα είναι ψευτοδιλήμματα και μία ύπουλη προσπάθεια μετακύλισης των ευθυνών τους στον λαό, που ενίοτε διατυπώνεται ακόμη και με απροκάλυπτη χυδαιότητα («μαζί τα φάγαμε»).

Το Πατριωτικό Κίνημα στη χώρα μας, άσχετα αν δεν κατάφερε να συσπειρώσει το σύνολο των Ελλήνων πατριωτών και παραμένει περιχαρακωμένο σε χαμηλά ποσοστά λόγω της ανεξήγητης παρελκυστικής τακτικής της ηγεσίας του, οφείλει να παραμείνει μακρυά από τις παγίδες των επιθέσεων φιλίας του συστήματος. Δεν πρέπει να δεχθεί να αποτελέσει μέρος του προβλήματος, αλλά να παρουσιαστεί καθαρά ως η μοναδική εναλλακτική προοπτική διεξόδου. Με καθαρό λόγο και δίχως συνδιαλλαγές μαζί του.

Φτάνει πια η καλή προαίρεση και τα λάθη στα οποία αυτή οδήγησε. Στο μέλλον, τουλάχιστον αυτοί που δεν προέρχονται από τα σπλάχνα του μεταπολιτευτικού συστήματος, αυτοί που δεν βούτηξαν ποτέ το χέρι τους στον κρατικό κορβανά, αυτοί που έφτασαν να εκπροσωπούν τον πατριωτικό χώρο αγωνιζόμενοι από παιδιά ακόμη εναντίον αυτού ακριβώς του συστήματος που σήμερα καταρρέει, πρέπει επιτέλους να υψώσουν φωνή. Αλλιώς η απαξίωσή τους θα είναι ραγδαία και χωρίς πισωγύρισμα. Η χιονοστιβάδα της λαϊκής αγανάκτησης θα τους συμπαρασύρει εξαφανίζοντάς τους μαζί με τους φαύλους και διεφθαρμένους. Και αυτό είναι κάτι που δεν το αξίζουν ούτε οι ίδιοι, ούτε οι ιδέες που υπηρέτησαν τόσα χρόνια. Επιβάλλεται ΤΩΡΑ να κάνουν ένα άλμα, πολύ πιο γρήγορο από τη φθορά...