Περί «πιστοποιημένης» και μη Αντιπολιτεύσεως

Κι εκεί που λέγαμε ότι η παραγωγή πολιτικής σκέψεως είχε φτάσει σε ένα τέλμα με τους πολιτικούς μας ταγούς απλώς να ανακυκλώνουν όρους από χρόνια γνωστούς, συχνά μάλιστα παραποιώντας τα νοήματά τους, ήρθε ο αξιότιμος κ. Αλαβάνος και μας έδειξε τον ... δρόμο. Σε δήλωσή του την Τετάρτη 17 Οκτωβρίου, κάλεσε σε συντονισμένη επίθεση κατά της Κυβερνήσεως μαζί με τον ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ και το ΚΚΕ, δηλ. όπως διευκρίνισε, «όλες τις δυνάμεις της δημοκρατικής αντιπολιτεύσεως»!

Πως; Της ποιας; Σωστά διαβάσατε! Της δημοκρατικής αντιπολιτεύσεως. Βεβαίως! Στην Ελληνική Δημοκρατία του 2007 εφευρέθη ένας καινούργιος όρος σε παγκόσμια μάλιστα αποκλειστικότητα. Γιατί κατά τον κ. Αλαβάνο σε ένα δημοκρατικά εκλεγμένο Κοινοβούλιο δεν υπάρχει μιας μορφής αντιπολίτευση, αλλά δύο: η δημοκρατική και η μη δημοκρατική αντιπολίτευση. Ποιες είναι οι διαφορές των δύο; Ρωτήστε τον ίδιο τον δημιουργό αυτού του νέου πολιτικοκοινωνικού όρου.

Αλλά υποθέτουμε ότι η διαφορά πρέπει να εδράζεται στο ότι δεν έχουν πάρει όλοι το εκ του Συνασπισμού εκδοθέντος «Πιστοποιητικό Κοινωνικών Φρονημάτων». Βλέπετε, ο κ. Αλαβάνος και οι λοιποί σύντροφοί του έχουν το ελεύθερο να ορίζουν αυτοί από μόνοι τους τι είναι δημοκρατικό και τι όχι. Τι κι αν όλα τα κόμματα είναι εκλεγμένα από τον ελληνικό λαό; Την έγκριση του κ. Αλαβάνου την ζήτησε ο «λαουτζίκος»; Το ΟΚ το έδωσε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ; Αν όχι, ποιους πάνε και εκλέγουν; Μοιραία σου λέει ο άνθρωπος (τι να κάνει;) αναγκάζεται να συμμαχήσει μόνο με τις πιστοποιημένες, κατά ISO - ΣΥΡΙΖΑ 2007, κοινοβουλευτικές δυνάμεις.

Ας προσέχουν λοιπόν στο μέλλον οι πολίτες αυτής της χώρας, πριν ψηφίζουν να ρωτάνε ποιους αποδέχεται ο αξιότιμος κοινοβουλευτικός πολιτικο-ιδεολογικός αστυφύλαξ κ. Αλαβάνος και ποιους όχι. Γιατί όπως και να το κάνουμε κυρίες και κύριοι, άλλης ποιότητας αντιπολίτευση θα κάνεις αν έχεις την «βούλα» κι άλλη αν είσαι ... αδέσποτος!