Ο Δραγούμης, ο Γιαννόπουλος και η έλλειψη πολιτικής σκέψης

Λίγες ώρες έχουν περάσει, την στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, από την επέτειο της δολοφονίας του Ίωνα Δραγούμη. Η οποία τιμήθηκε δεόντως από ολόκληρο τον ελληνικό εθνικιστικό χώρο, είτε με εκδηλώσεις, είτε με συγγραφή κειμένων, είτε με παραθέσεις αποσπασμάτων του έργου του με διάφορους τρόπους.

Και αναρωτιέμαι τώρα εγώ: Τι γνώμη θα είχε ο ίδιος ο Ίωνας για όλα αυτά; Θα απολάμβανε το να μετατρέπεται σε «τσιτάτο»; Να τριγυρνά στο Facebook ανάμεσα σε σκυλάδικα τραγούδια και ημίγυμνες φωτογραφίες; Ή να αποτυπώνονται οι απόψεις του ξανά και ξανά, ίδιες και απαράλλακτες, εδώ και 90 τόσα χρόνια;

Πολύ αμφιβάλλω. Πολύ αμφιβάλλω γιατί το ακριβώς αντίθετο μαρτυρά η προσωπικότητά του. Νομίζω θα προτιμούσε ο ίδιος να ασχοληθούμε με τον τρόπο που σκεπτόταν περισσότερο από να μετατρέψουμε σε ευαγγέλιο το ότι είπε και να το χρησιμοποιούμε ως υποστηρικτικό στις ήδη προσχηματισμένες απόψεις μας.

Ή ακόμα χειρότερα να αποτελεί κάποιου είδους «μόδα» και να χρησιμοποιείται από ανθρώπους που ούτε καν έχουν διαβάσει γι' αυτόν, αλλά απλά έχουν δει τα τσιτάτα του να περιφέρονται δεξιά και αριστερά. Το ίδιο λίγο πολύ έχει και ο άλλος από τους τελευταίους Έλληνες που μπορεί να χρησιμοποιήσει ένας Έλληνας πατριώτης: ο Περικλής Γιαννόπουλος.

Εμένα περισσότερο με απασχολεί το γιατί ανάμεσα στον Γιαννόπουλο, τον Δραγούμη και το σήμερα δεν έχει υπάρξει άλλος τέτοιου είδους δάσκαλος. Πήξαμε στην ιστορία και στους ιστορικούς από εκεί και πέρα. Και δώστου αρχαία Ελλάδα και δώστου πραγματείες για την προπολεμική περίοδο, την μεταπολεμική περίοδο και την περίοδο της δικτατορίας και της μεταπολίτευσης.

Και από πολιτική σκέψη μηδέν. Και δεν μιλάμε για κόμμα και τακτικές. Αλλά για πραγματική πολιτική σκέψη. Για ανάδειξη λύσεων σε προβλήματα. Προσωπικά βρίσκω τον Δραγούμη πρωτοπόρο για την εποχή του. Το να παίρνομε όμως το τι έγραφε τότε και να προσπαθούμε να το ξεπατικώσουμε στο σήμερα, αποτελεί όχι μόνον προσβολή για αυτούς που περιμένουν κάτι από εμάς, αλλά και στην ίδια την προσωπικότητα του Δραγούμη. Το να μπερδεύουμε τις εποχές, το να χρησιμοποιούμε τις λύσεις που έδινε για τα προβλήματα του τότε ο Δραγούμης, ως λύσεις για τα προβλήματα του σήμερα, είναι αν μη τι άλλο τραγικό. Το ίδιο φυσικά ισχύει και για τους μη Έλληνες.

Η παράδοση και οι ρίζες βρίσκονται εκεί που βρίσκονται για να ξεκινάμε από αυτές και να εξελισσόμαστε. Το να θέλουμε απλά να σκάψουμε, να βρούμε αυτές τις ρίζες και να χώσουμε τα κεφάλια μας εκεί, μου φέρνει στο μυαλό πιο πολύ τον στρουθοκαμηλισμό.