Ούτε με ΝΔ, ούτε με τους «εχρισμένους»

Τις τελευταίες ημέρες, υπάρχει μία έντονη φημολογία για την ύπαρξη συζητήσεων περί προσχώρησης πρώην βουλευτών και στελεχών του ΛΑ.Ο.Σ. στην Νέα Δημοκρατία ή και συνεργασία σε επίσημο κομματικό επίπεδο. Οι λόγοι που προβάλλονται ως δικαιολογία αυτού του φημολογούμενου «παντρέματος» είναι η αντιμετώπιση της Αριστεράς, η εμπόδιση του Τσίπρα, η αποφυγή της εξόδου από το ευρώ και λοιπά μπλα ... μπλα ... μπλα. Πριν αναφέρουμε την θέση μας, τόσο την προσωπική όσο και της εφημερίδας, σχετικά με αυτά τα «αντιαριστερά μέτωπα», θα θέλαμε να ξεκαθαρίσουμε πρώτα κάτι άλλο.

Στις τελευταίες εκλογές ο γράφων επέλεξε να θέσει υποψηφιότητα με το κόμμα του Γ. Καρατζαφέρη, παρόλο που στο παρελθόν υπήρχαν πολιτικές διαφωνίες μαζί του. Ο βασικός λόγος αυτής της επιλογής ήταν το γεγονός ότι την περίοδο αυτή θεωρούμε ότι το ΛΑ.Ο.Σ. ήταν η πιο ρεαλιστική επιλογή για την έκφραση των ιδεών μας. Σε ότι αφορά το μεταναστευτικό, σε ότι αφορά την επέλαση των τοκογλύφων και κυρίως για την δημιουργία μίας εθνικής και λαϊκής αντιπολίτευσης στον δικομματισμό που θα έχει μία προοπτική και δεν θα είναι ένα κλειστό club διαμαρτυρίας και εκτόνωσης. Ο στόχος μας αυτός στο κομμάτι που αφορά την προπαγάνδιση των ιδεών μας επετεύχθη και μέσα από την παρουσία μας στα ΜΜΕ και από την έκθεσή μας στην κοινωνία των γειτονιών της Αθήνας.

Παρόλη την μη-είσοδο του ΛΑ.Ο.Σ. στην Βουλή, θεωρούμε ότι και πάλι θα ήταν δυνατή η δημιουργία από αυτόν ενός εθνικού αντιπολιτευτικού πόλου, αρκεί να έπραττε κάποιες δομικές αλλαγές σε ζητήματα τακτικής και εσωτερικής οργάνωσης. Αν αντίθετα επιλεγεί η συνεργασία με την ΝΔ, το μόνο που θα σωθεί ενδεχομένως, είναι το προσωπικό πολιτικό μέλλον ελαχίστων στελεχών του. Πέρα όμως από το πρακτικό του ζητήματος μίας τέτοιας συνεργασίας, οι κύριοι λόγοι της διαφωνίας μας είναι πρωτίστως πολιτικοί και ιδεολογικοί.

Η ΝΔ είναι το κόμμα που γέννησε την Μεταπολίτευση και όλα τα παράγωγα αυτής: την διαφθορά, το κομματικό κράτος, την αποεθνοποίηση και απο-ιεροποίηση της κοινωνίας, την διάλυση της παιδείας αλλά και της υγιούς οικονομικής παραγωγής. Γιγάντωσε την Αριστερά, νομιμοποιώντας την και αφήνοντας την να ελέγξει τους χώρους της παιδείας, των media, της τέχνης και του πνεύματος. Είναι συνένοχη με το ΠΑΣΟΚ για τις οικονομικές πολιτικές που οδήγησαν στα Μνημόνια. Κυρίως όμως είναι η παράταξη η οποία γεννήθηκε πάνω στα ερείπια της κυπριακής τραγωδίας, για την οποία φυλάκισε τους αθώους απριλιανούς αξιωματικούς.

Πέρα όμως από τα όποια ιδεολογικά θέματα και στην πολιτική η ΝΔ απέδειξε την ανικανότητα της παίρνοντας ένα ποσοστό σαν και αυτό που της έδωσε ο λαός την 6η Μαΐου. Τώρα θέλει να επιστρέψει για να σώσει την χώρα, προβάλλοντας τον αριστερό κίνδυνο που η ίδια δημιούργησε. Για να επιβάλλει και αυτή τις θελήσεις των τοκογλύφων. Τις ίδιες θελήσεις, με άλλο προσωπείο και ρητορική θα επιβάλλει και ο Τσίπρας αν γίνει πρωθυπουργός. Θα φέρει μαζί του και την Ρεπούση ίσως, που η ΝΔ μας την έκανε γνωστή, θα αποπερατώσει το τζαμί που η ΝΔ ψήφισε να γίνει, θα επιβάλλει τον διαχωρισμό Εκκλησίας-κράτους, ενώ η ΝΔ δεν τόλμησε να επαναφέρει το θρήσκευμα στις ταυτότητες. Θα νομιμοποιήσει η Αριστερά περισσότερους μετανάστες, λένε, ξεχνώντας όμως να μας πουν ποιός τους έφερε εδώ για να μας «γονιμοποιήσουν».

Όμως μην φοβάστε! Υπάρχει σωτηρία και από την ανίκανη ΝΔ και από την επικίνδυνη Αριστερά. Μας την παρουσίασε ο νέος «παράγοντας» του εθνικού χώρου, ο Γ.Γ. της Χρυσής Αυγής, Νίκος Μιχαλολιάκος. Κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας, με τον Sir Βασίλειο Μαρκεζίνη πρωθυπουργό. Τον «Sir» που ανακάλυψε το συγκρότημα Λαμπράκη και γιγάντωσε το συγκρότημα Λιβάνη ως έναν χάρτινο super ήρωα, αντίδοτο διά πάσα νόσο και κάθε μαλακία. Την χρυσή εφεδρεία που ανέμενε τόσα χρόνια στας Αγγλίας, στα σκοτεινά μασονικά περιστύλια της εβραιοκρατούμενης αγγλικής ελίτ και εχρίσθη, εκτός από εθνικός σωτήρας, ιππότης, από αυτήν που έστειλε στην κρεμάλα τον Καραολή και τον Δημητρίου.

Έτσι λοιπόν, ο χώρος έχει να επιλέξει είτε την συνεργασία με την ΝΔ για να «σωθεί ο τόπος από την Αριστερά», είτε τις «εθνικά περήφανες επιλογές» όπως αυτή του κεχρισμένου Μαρκεζίνη. Σε αυτό πάντως το δίλημμα εμείς στον «ΕΚ» απαντάμε με μία φράση ξενική. Αυτή των ιρλανδών πατριωτών του IRA, που ονόμασαν το πολιτικό σκέλος τους «Sinn Fein», δηλαδή «Εμείς, μόνοι μας».