Οι πατριώτες έμποροι πρέπει να αξιοποιήσουν την συνδικαλιστική τους εκπροσώπηση

Με την αλλαγή της κυβερνήσεως προ δεκατεσσάρων μηνών, πολλοί ήταν εκείνοι που πίστεψαν ότι κάτι θα άλλαζε στην αντιμετώπιση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Δεν ήταν λίγοι εκείνοι που ήλπισαν ότι την περίοδο της πασοκικής κλεπτοκρατίας θα διεδέχετο μία εποχή αναγεννήσεως, μία εποχή που θα αναζωογονούσε το ασθενές εμπόριο και την φυτοζωούσα παραγωγή. Μάταια!

Χωρίς καμμία διάθεση στείρας κομματικής κριτικής, μπορούμε αναμφισβήτητα να διαπιστώσουμε τουλάχιστον ότι τίποτε δεν έχει αλλάξει. Τουναντίον, εξακολουθούμε να βλέπουμε εκατομμύρια Ευρώ των κοινοτικών πακέτων να ίπτανται πάνω από τα κεφάλια μας, μέσα από τις μεγαλόσχημες καμπάνιες των Υπουργείων περί «ανταγωνιστικότητος», περί «εκσυγχρονισμού των μικρομεσαίων επιχειρήσεων» κ.λ.π., εξαγγελίες που δήθεν αφορούν τον Έλληνα έμπορο, αλλά - όλως τυχαίως - δεν τον συμπεριλαμβάνουν.

Οι δε οιωνοί, ιδίως οι εξ' ανατολών, δεν είναι καθόλου καλοί. Η Κίνα εξασφάλισε την συμμετοχή της στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου και από τις αρχές του περασμένου έτους απηλλάγη και από τις «ενοχλητικές» ποσοστώσεις, κάτι που την καθιστά πλέον αδιαμφισβήτητο ηγεμόνα της παγκοσμίου παραγωγής. Με απλά μαθηματικά μπορεί κανείς να προβλέψει αυτό που έχει ήδη αρχίσει να συμβαίνει: Θάνατος της εθνικής παραγωγής - ειδικά σε μία χώρα σαν την Ελλάδα που δεν παράγει παρά ελάχιστα αγαθά, κλείσιμο των μικρομεσαίων επιχειρήσεων που δεν θα μπορέσουν ή δεν θα θελήσουν να παρακολουθήσουν αυτήν την εξέλιξη και απόλυση εκατομμυρίων ανθρώπων που θα εργάζονται σ' αυτές.

Πιο συγκεκριμένα, στην Ευρώπη, μόνο το 2004, έκλεισαν 11.500 επιχειρήσεις σχετιζόμενες με την κλωστοϋφαντουργία, με συνέπεια 165.000 άνθρωποι να μείνουν άνεργοι. Κι όλ' αυτά προ ποσοστώσεων, διότι οι ενδείξεις που προκύπτουν από τους δύο πρώτους μήνες του 2005 είναι ακόμη πιο ανησυχητικές. Η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι οικονομικές αυθεντίες της, μαζί και οι κυβερνήσεις σαν την δική μας, που επιδεικνύουν ανεπανάληπτη υπακοή ή μάλλον δουλοπρέπεια στις διάφορες ντιρεκτίβες, βρέθηκαν προ εκπλήξεως. Το επιχείρημα της πτώσεως των τιμών κατέρρευσε μέσα σε μερικές ημέρες. Ενώ οι εισαγωγές από την Κίνα αυξήθηκαν συνολικά στην Ε.Ε. κατά 73% σε σχέση με το πρώτο δίμηνο του 2004 (σε κλωστοϋφαντουργικά προϊόντα οι αυξήσεις άγγιζαν το 530% μέχρι και το 1940%) οι τιμές των εισαγομένων έπεσαν το πολύ μέχρι το 57%, ενώ οι τιμές της λιανικής είχαν πτώση μόνον κατά 0,5%.(Πηγή: Euratex - 08.04.2005)

Όπως προανεφέρθη, η ελληνική κυβέρνηση επιδεικνύει αδράνεια για το ζήτημα αυτό, αποδεικνύοντας, όχι μόνον ότι αδιαφορεί για τον τομέα της ελληνικής παραγωγής, βιοτεχνίας και του εμπορίου αλλά και για την ίδια την οικονομία αυτής της χώρας. Όποια πρωτοβουλία έχει υπάρξει για την αντιμετώπιση αυτού του ζητήματος, προέρχεται αποκλειστικά και μόνον από όργανα σχετιζόμενα με τους πληττομένους φορείς και κυρίως την Euratex, την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Κλωστοϋφαντουργίας, η οποία έσπευσε να κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου στις Βρυξέλλες, με αποτέλεσμα την πρόσφατη εξαγγελία μέτρων από τον αρμόδιο επίτροπο κ. Μάντελσον.

Κι αν μια απλή ομοσπονδία μπορεί να θορυβήσει τα διευθυντήρια των Βρυξελλών, γιατί να μην μπορούσε μία ολόκληρη κυβέρνηση; Είναι προφανές ότι η κυβέρνηση θα… μπορούσε αλλά δεν το θέλησε. Αυτό έρχεται να επιβεβαιώσει το επερχόμενο πολυνομοσχέδιο, το οποίο αποσκοπεί ουσιαστικά στην τελική εξόντωση του εμπορικού κόσμου της χώρας μας, με διατάξεις που θα της επιτρέπουν να εξυπηρετήσει με άνεση τα διάφορα συμφέροντα που μόνο το καλό της Ελλάδος δεν εξυπηρετούν.

Είναι δε τόσο δόλιος ο τρόπος, με τον οποίο η κυβέρνηση προσπαθεί να περάσει τις διάφορες διατάξεις που ουσιαστικά στερεί από τους εμπορικούς συλλόγους τον μεγάλων αστικών κέντρων Αθηνών και Θεσσαλονίκης να γνωμοδοτούν για ζητήματα όπως το ωράριο, όπου ουσιαστικά οι Νομαρχίες απλά κύρωναν τις αποφάσεις τους. Παρουσιάζει δε αυτήν την κίνηση ως εξαίρεση για το σύνολο της χώρας, καθώς συνεχίζει να εκχωρεί αυτήν την δυνατότητα στους εμπορικούς συνδικαλιστικούς φορείς της επαρχίας, οι οποίοι όμως δεν αφορούν ούτε στο 50% της συνολικής εμπορικής κινήσεως της Ελλάδος. Ως εκ τούτου, σύντομα, σε πρωτεύουσα και συμπρωτεύουσα θα δούμε τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις να καλούνται να ανταγωνισθούν μεγάλα εμπορικά σχήματα, τα οποία θα λειτουργούν ακόμη και τις Κυριακές με ωράρια που και ο τελευταίος έμπορος δεν θα μπορούσε να διανοηθεί όχι μόνον για το προσωπικό της εταιρείας του αλλά και για τον ίδιο του τον εαυτό ή τα μέλη της οικογενείας του.

Την ίδια στιγμή η κυβέρνηση ολιγωρεί στην επέκταση του παρανόμου πλανοδίου εμπορίου, θεωρώντας ότι το θέμα έληξε, μόνο και μόνο, επειδή η κ. Μπακογιάννη έδιωξε - χάριν Ολυμπιακών - τους παρανόμους Αφρικανούς και Ασιάτες μικροπωλητές από την Ερμού, παραβλέποντας ότι η χώρα έχει μετατραπεί σε ένα απέραντο γιουσουρούμ. Ο αθέμιτος ανταγωνισμός των μεγαλυτέρων εμπορικών επιχειρήσεων οργιάζει, καθ' ότι τα πρόστιμα είναι πολύ μικρότερα από το όφελος που αυτές αποκομίζουν, ενώ η φορολογία, και συνέπειες της οικονομικής κρίσεως, έχουν μειώσει στο ελάχιστο την αγοραστική δύναμη του ελληνικού καταναλωτικού κοινού. Λόγος για τουρισμό δεν μπορεί να γίνεται, ειδικά στα αστικά κέντρα, ενώ ειδικά οι επιχειρήσεις που στεγάζονται στο κέντρο των Αθηνών πληρώνουν για λογαριασμό της κυβερνήσεως τα σπασμένα των ολοένα και αυξανομένων πορειών και διαδηλώσεων.

Εμφανίζεται, συνεπώς, όλο και περισσότερο η ανάγκη για τον κάθε μικρομεσαίο επιχειρηματία να διαδηλώσει κι εκείνος επιτέλους για τα δίκαιά του. Ο Έλληνας έμπορος καλείται να συνδικαλισθεί. Αυτός δε, έχει την δύναμη πολύ περισσότερο απ' οποιονδήποτε να το κάνει. Αφενός διότι είναι ελεύθερος επαγγελματίας και δεν εξαρτάται από κανέναν, αφετέρου, διότι ταΐζει πολλά στόματα και από την ύπαρξή του εξαρτώνται πολλοί. Ο Έλληνας έμπορος ΠΡΕΠΕΙ να συνδικαλισθεί. Πρέπει να ενισχύσει του εμπορικούς συνδικαλιστικούς φορείς. Πολλώ δε μάλλον, ο πατριώτης έμπορος ΠΡΕΠΕΙ να πάρει τα ηνία και να χαράξει έναν δρόμο αδέσμευτο από μικροκομματικά συμφέροντα και ιδεοληψίες όχι μόνον ασύμβατες με το συμφέρον του αλλά και αποδεδειγμένα πλέον με το καλό της χώρας μας.

Για πρώτη φορά, χάρις την δική μας παρουσία ακούγονται δειλά δειλά και από τα στόματα της ηγεσίας του εμπορικού κόσμου αλλά και εγγράφως (βλ. φυλλάδιο συνδυασμού «Νέα Προοπτική») το αίτημα για ορθολογιστική μεταναστευτική πολιτική που θα περιορίσει την αύξηση της ανεργίας. Για πρώτη φορά αιτήματα όπως η μεγαλύτερη αστυνόμευση, η δίωξη των κινεζικών εταιρειών, τα μέτρα κατά των εισαγωγών και τόσα άλλα σημεία της ατζέντας ενός συμβατικού συνδικαλιστικού φορέως συμπίπτουν με τα αιτήματα που ο άδικα περιθωριοποιημένος πατριωτικός χώρος εκφράζει εδώ και τόσα χρόνια. Ας αναλογισθούμε, τι θα γινόταν αν η παρουσία μας ήταν ακόμη πιο ισχυρή, ακόμη πιο ενεργή.

Αφού ευχαριστήσω τους πατριώτες εμπόρους που τίμησαν με την ψήφο τους την υποψηφιότητά μου, καθώς και τον ΛΑ.Ο.Σ. και το συνδικαλιστικό του όργανο, την Ε.Λ.ΔΗ.Σ.Κ. για την στήριξη που μου παρείχαν, θα ήθελα να καλέσω όλους τους συναδέλφους να συστρατευθούν σ' αυτήν την προσπάθεια και να εκμεταλλευθούν την εκπροσώπηση που η παράταξή μας απέκτησε στον μεγαλύτερο εμπορικό σύλλογο της χώρας. Το βαθύτερο συμφέρον της οικονομίας της χώρας μας βασίζεται στην διάσωση των επιχειρήσεών μας, όμως γι' αυτήν πρέπει ν' αγωνισθούμε και να πάψουμε να είμαστε παθητικοί δέκτες των όσων οι εκάστοτε κυβερνώντες μας επιβάλλουν. Δεν είμαστε υπάλληλοι κανενός για να φοβούμαστε, για τον ίδιο λόγο όμως δεν πρόκειται να ενδιαφερθεί κανείς για εμάς, αν δεν διεκδικήσουμε οι ίδιοι αυτά που δικαιούμαστε.