Οι νέες τομές στην ελληνική κοινωνία

Λίγο πριν αρχίσουν να αποφοιτούν από τα σχολεία οι κλώνοι του Αλαβάνου, του Βαλλιανάτου, του Ταχίρ Μήτσι και του Γιαννουλόπουλου, η ελληνική κοινωνία διακατέχεται από ταραχή και υπαρξιακή απορία. Όπως και οι μαθητές, έτσι και οι πολίτες βρίσκονται στη δυσάρεστη θέση να αναρωτιούνται για την ταυτότητά τους. Την εθνική, την θρησκευτική, την κοινωνική και την πολιτική - ιδεολογική. Οι σημερινοί Έλληνες αλλιώς μεγάλωσαν, αλλιώς εξελίχθηκαν και αλλιώς θα γεράσουν.

Μεγάλωσαν με το τρίπτυχο «Πατρίς - Θρησκεία - Οικογένεια» και βρέθηκαν να ζουν στην εποχή των εθνικών υποχωρήσεων, του διασυρμού της Εκκλησίας και των διαζυγίων και των εκτρώσεων. Διδάχθηκαν ότι οι πρόγονοί τους ήταν υπόδουλοι για 400 χρόνια σε έναν αδυσώπητο τουρκικό ζυγό και τα παιδιά τους μαθαίνουν ότι ο Σουλτάνος αγαπούσε τους Έλληνες υποτελείς του. Ήξεραν ότι μπροστάρηδες στην Ελληνική Επανάσταση ήταν οι παπάδες και τώρα τα πιτσιρίκια τους λένε ότι το Πατριαρχείο υπονόμευσε την Επανάσταση. Μυήθηκαν στην αξία του συντεταγμένου κράτους, των νόμων και της τάξεως, της δημοκρατίας και του διαλόγου και βλέπουν νεαρούς να βεβηλώνουν χωρίς ίχνος σεβασμού ή τουλάχιστον επιφυλάξεως τα όσια και τα ιερά τους και να μένουν ατιμώρητοι. Υπέστησαν δύο τουλάχιστον δεκαετίες λιτότητας και στερήσεων και σήμερα βλέπουν τους ταγούς αυτών που τους την επέβαλαν να απολαμβάνουν τους καρπούς των δικών τους κόπων και εκατομμύρια μετανάστες να μοιράζονται χωρίς το παραμικρό τίμημα το αποτέλεσμα των θυσιών και των αγώνων τους και τα κεκτημένα πολλών δεκαετιών.

Σε αυτό το νέο πλαίσιο, το αδιανόητο, το παράλογο, οι ιδεολογίες, οι παραδόσεις και τα ήθη αναπροσαρμόζονται, παραμερίζονται ή και εξαλείφονται. Το πάλαι ποτέ δίπολο Δεξιάς - Αριστεράς μοιάζει να αντικαθίσταται από την σύγκρουση των εθνών με τα νεοταξικά δεδομένα που επιβάλλει η παγκοσμιοποίηση. Τελευταίο απομεινάρι αυτού του παραδοσιακού διαχωρισμού είναι οι θέσεις στο κοινοβούλιο, κρατώντας απλά μία καθαρά γεωγραφική - χωροταξική διάσταση. Και λέμε απλά χωροταξική, διότι οι διαφορές μεταξύ των πολιτικών κομμάτων έχουν αμβλυνθεί σε τέτοιο βαθμό που ειδικά στα κόμματα εξουσίας τα διλήμματα επιλογής τους είναι μόνον πελατειακά.

Όσο για τα ήθη και τις παραδοσιακές αξίες τι να πει κανείς; Όταν ο κ. Πρετεντέρης αναρωτιέται με το εξυπνακίστικο υφάκι του στο ΒΗΜΑ (14.3.2007), γιατί εκτιμούμε περισσότερο μία ήττα σαν κι αυτή των Λακεδαιμονίων στις Θερμοπύλες από την νίκη στον Μαραθώνα ή στην Σαλαμίνα, μπορεί κανείς να συμπεράνει ότι πολλοί από τους συγχρόνους συμπολίτες μας δεν διάβαζαν καλά το μάθημά τους. Μπορεί όμως πολύ περισσότερο να διακρίνει ότι οι νέες τομές στην κοινωνία μας είναι αξιακές και ηθικές, παρά ιδεολογικές. Είναι δε για εμάς που δεν έχουμε τα ίδια διλήμματα σαν κι αυτό του κ. Πρετεντέρη και λογικές. Διότι, αν όχι στην καθημερινή μας πρακτική, στην σκέψη και το υποσυνείδητό μας - αν θέλετε - η αυτοθυσία, η τιμή και η αξιοπρέπεια έχουν ακόμη την πρώτη θέση και οι απορίες αυτές δεν υφίστανται καν. Το ίδιο ισχύει και για τις εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες και όχι μόνον που σπεύδουν να δουν την σχετική ταινία που παίζεται στους κινηματογράφους.

Το πιο σημαντικό είναι ότι η ελληνική κοινωνία, όποτε ερωτάται εμφανίζεται σχεδόν ομόφωνα με καρδιά Λακεδαιμονίου. Δυστυχώς, όμως, το ψηφοδέλτιο το ρίχνει στην κάλπη το χέρι του Πέρση ή - καμιά φορά - και του Εφιάλτη. Το δε παράδοξο είναι ότι η ηττοπάθεια, η ανοχή και η μαλθακότητα που διαφαίνεται στην πρακτική του σύγχρονου Έλληνα, καλλιεργείται από τους 300 βουλευτές και άλλους τόσους παραθυρικούς φαφλατάδες που κουβαλούν τα ίδια μυαλά με τον κ. Πρετεντέρη και οποιαδήποτε στιγμή είναι έτοιμοι να γονατίσουν σε κάθε έξωθεν εντολή και παρέμβαση. Όλοι αυτοί οι ολίγοι που μας κυβερνούν και διαφεντεύουν τη ζωή μας μέσα από το γυαλί και τις φυλλάδες τους, ομολογούν με την στάση και τα λεγόμενά τους ότι πολύ εύκολα θα αποσκιρτήσουν.

Αυτοί είναι οι νέοι διαχωρισμοί στη σύγχρονη ελληνική κοινωνία. Από τη μία ένας κουρασμένος και καταφρονεμένος διψασμένος λαός που περιμένει από το Χόλιγουντ ή κι από ένα τόπι να εκτονώσει τον καταπιεσμένο ανδρισμό και ηρωισμό του κι από την άλλη πεντακόσιοι ρεζίληδες με τις βαλίτσες πακεταρισμένες και το εισιτήριο χωρίς επιστροφή στην κωλότσεπη. Επιτέλους, στείλτε τους στον αγύριστο!