Οι ευσεβείς πόθοι για το μεταναστευτικό πρόβλημα της Ελλάδας

Δυστυχώς, εκτός από τα κατεστημένα κόμματα, ευσεβείς πόθους για το μεταναστευτικό πρόβλημα της χώρας εκφράζουν και στελέχη της πατριωτικής Αριστεράς. Αυτό είναι σε κάποιο βαθμό αναμενόμενο γιατί το πρόβλημα αυτό φέρνει σε σύγκρουση δύο βασικές αξίες της Αριστεράς: την αλληλεγγύη και την διαφορετικότητα, καθώς η - μέσω της μετανάστευσης - αύξηση της διαφορετικότητας της κοινωνίας οδηγεί σε μείωση της κοινωνικής αλληλεγγύης. Όμως, το γεγονός αυτό δεν θα πρέπει να οδηγήσει στην λανθασμένη οριοθέτηση του προβλήματος και στην υιοθέτηση άστοχων προτάσεων ή ημιμέτρων για την αντιμετώπισή του.

Πιο συγκεκριμένα, δύο στελέχη που αυτοπροσδιορίζονται ως αριστερός πατριωτικός χώρος υπογραμμίζουν σε άρθρο τους ότι για το μεταναστευτικό πρόβλημα της χώρας «σήμερα η μόνη λύση θα ήταν η άρση του διχασμού μεταξύ Ελλήνων και ξένων με την ισότιμη ένταξη στην αγορά εργασίας όσων θέλουν να μείνουν στην Ελλάδα, και με την ταυτόχρονη ενσωμάτωσή τους στον ελληνικό πολιτισμό» (άρθρο Γ.Καραμπελιά και Γ.Ρακκά στο Παρόν, 14/10/2007).

Ασφαλώς, η συγκεκριμένη φράση δεν μπορεί να κριθεί ως ολοκληρωμένη πολιτική πρόταση, όμως καταδεικνύει ανάγλυφα τις αγκυλώσεις της πατριωτικής Αριστεράς γύρω από το θέμα. Οι συντάκτες δεν διευκρινίζουν ποιά θα πρέπει να είναι η αντιμετώπιση των παρανόμως εισερχομένων και παρανόμως διαμενόντων μεταναστών. Τι σημαίνει η φράση «ισότιμη ένταξη στην αγορά εργασίας»; Μήπως συνέχιση των εκ των υστέρων νομιμοποιήσεων τις οποίες εφαρμόζουν το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ; Και δεν προβληματίζει τους συντάκτες του άρθρου ότι η αύξηση της προσφοράς εργασίας σε κάποιους κλάδους (κυρίως ανειδίκευτης ή χαμηλής εξειδίκευσης εργασίας) θα προκαλέσει στρεβλώσεις, είτε με μείωση της απασχόλησης των Ελλήνων, είτε με μείωση των μισθών, είτε με κάποιον συνδυασμό και των δύο; Ούτε προβληματίζει το γεγονός ότι, επιβραβεύοντας την παρανομία με την εκ των υστέρων νομιμοποίηση, ουσιαστικά ενισχύουν το κίνητρο και άλλων μεταναστών για να εισέλθουν στην χώρα παρανόμως;

Επιπλέον, η φράση «όσων θέλουν να μείνουν στην Ελλάδα» θέτει στην διακριτική ευχέρεια των μεταναστών το αν τελικώς θα παραμείνουν στην χώρα μας, αφαιρώντας έτσι από τους Έλληνες ένα σημαντικό κομμάτι της εθνικής τους κυριαρχίας: αυτό της δυνατότητας να επιλέγουν πόσοι και ποιοί θα εισέρχονται και θα διαμένουν στην χώρα! Γενικά, η συντριπτική πλειονότητα των μεταναστών στην χώρα μας θα ήθελε να παραμείνει εδώ - παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει - γιατί η κατάστασή τους στην Ελλάδα είναι πολύ καλύτερη από αυτήν στις χώρες τους. Γι' αυτό και έρχονται όλο και περισσότεροι...

Τέλος, η φράση περί «ταυτόχρονης ενσωμάτωσής τους στον ελληνικό πολιτισμό» εκφράζει και αυτή έναν ευσεβή πόθο. Δεν μπορείς να εξαναγκάσεις κάποιον να «ενσωματωθεί» στον πολιτισμό σου αν δεν το επιθυμεί ο ίδιος. Και τότε τι θα γίνει στην περίπτωση μεταναστών που θα θέλουν να μείνουν στην χώρα (αφού οι συντάκτες του άρθρου τους εκχωρούν το δικαίωμα αυτό), αλλά δεν θέλουν να ενσωματωθούν στον ελληνικό πολιτισμό; Επιπλέον, οι συντάκτες δεν φαίνεται να σκέφτηκαν την περίπτωση κατά την οποία κάποια τμήματα των μεταναστών είναι τόσο διαφορετικά πολιτισμικώς που δεν πρόκειται να ενσωματωθούν (όπως έχει γίνει με τις μουσουλμανικές κοινότητες σε όλη την Δυτική Ευρώπη οι οποίες όχι μόνο δεν ενσωματώνονται, αλλά σημαντικά τμήματά τους στρέφονται προς τον ισλαμικό φονταμενταλισμό).

Η εφαρμογή της πολιτικής που συμπυκνώνεται στην προαναφερθείσα φράση των δύο συντακτών θα σήμαινε ουσιαστικά την αποδοχή και την διατήρηση της υπάρχουσας κατάστασης. Αποδοχή της εγκατάστασης στην χώρα μίας συμπαγούς μάζας Αλβανών οι οποίοι αποτελούν 6 στους 10 μετανάστες, αποδοχή της εγκατάστασης στην χώρα μας αυξανόμενων μουσουλμανικών πληθυσμών και εκχώρηση του δικαιώματός μας να επιλέγουμε, βάσει των αναγκών μας ως συντεταγμένο κράτος, τους μετανάστες που θα φιλοξενήσουμε.

Η ανάγκη για έναν μεγάλο και ειλικρινή διάλογο γύρω από το θέμα είναι επιτακτική. Έναν διάλογο χωρίς αγκυλώσεις, «κλισέ» και ευσεβείς πόθους. Ο διάλογος αυτός θα πρέπει να δώσει απάντηση στα εξής ερωτήματα:

• Πόσους μετανάστες έχει ανάγκη η χώρα στο άμεσο και στο μεσοπρόθεσμο μέλλον για θέσεις που δεν μπορούν να καλυφθούν από Έλληνες ή υπηκόους της ΕΕ;
• Σε ποιούς κλάδους υπάρχουν οι ανάγκες αυτές και ποιά είναι η προοπτική των κλάδων αυτών (συρρίκνωση, ανάπτυξη ή στασιμότητα); Άρα για πόσο χρονικό διάστημα θα υπάρχουν αυτές οι ανάγκες;
• Η πολιτισμική και θρησκευτική εγγύτητα με τον γηγενή πληθυσμό είναι ένας παράγων που πρέπει να ληφθεί υπ' όψιν και αν ναι από ποιές χώρες θα πρέπει να προέρχονται οι μετανάστες και με ποιά αναλογία;
• Με ποιό σύστημα θα γίνεται η επιλογή των μεταναστών;
• Τι πρέπει να γίνεται με τους παράνομους μετανάστες που εισέρχονται ή ήδη ζουν στην χώρα μας; Να επαναπατρίζονται ή όχι;
• Το ότι ένα σημαντικό ποσοστό των (εκ των υστέρων νομιμοποιημένων) μεταναστών στην χώρα μας προέρχεται από όμορα κράτη με διεκδικήσεις σε βάρος της, αλλά και από χώρες όπου σημειώνεται άνοδος του ισλαμικού φονταμενταλισμού, πρέπει να μας ανησυχεί ή όχι; Και αν ναι, τι μέτρα πρέπει να ληφθούν;

* ο Γιάννης Κολοβός είναι επικοινωνιολόγος και συγγραφέας των βιβλίων «Άκρα Δεξιά και Ριζοσπαστική Δεξιά στην Ελλάδα και στην Δυτική Ευρώπη 1974-2004» και «Το Κουτί της Πανδώρας: Παράνομη Μετανάστευση και Νομιμοποίηση στην Ελλάδα» τα οποία κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Πελασγός.