Οι απίστευτες αντιφάσεις που βιώνει ο Κυπριακός Ελληνισμός

Τα όσα βιώνουμε στο Κυπριακό, είναι άνευ προηγουμένου. Διεκδικούμε την παγκόσμια πρωτοπορία, όμως η μοναδικότητα μας αυτή, μόνο ντροπή μας κάνει να νιώθουμε. Λόγω των πάμπολλων αυτών ανησυχητικών φαινομένων, ξεχειλίζει η αγωνία για το μέλλον της δύσμοιρης πατρίδας. Επιβάλλεται, έστω και τηλεγραφικά, να αναφερθούμε στα απίστευτα που συμβαίνουν στον τόπο μας. Στόχος, να καταδειχθεί η πτώχευση μας, και μέσω αυτής, να ξυπνήσουν κάποιες συνειδήσεις. Επίσης, για να ξέρουν κάποιοι, ότι δεν τρώνε όλοι κουτόχορτο σ' αυτόν τον τόπο:

1) Μόνο στην Κύπρο οι πρόσφυγες επισκέπτονται ως τουρίστες την κατεχόμενη γη τους.

2) Μόνο στην Κύπρο υπάρχει τέτοια συμφιλίωση με την κατοχή, που εκφράζεται ποικιλοτρόπως (π.χ. επαφές πολιτικών ηγετών με εκπροσώπους παράνομων τουρκοκυπριακών κομμάτων λες και είναι αυτά, νόμιμα και δημοκρατικά, παρουσία ηγετών στην αίθουσα "Κεμάλ Ατατούρκ" των κατεχομένων, κοινές συναυλίες ελληνοκυπριακών και τουρκοκυπριακών κομμάτων, επισκέψεις πολιτικών αρχηγών στην αυλή του Ερντογάν, δείπνα με τον Ταλάτ στην κατεχόμενη Κερύνεια κ.α.)

3) Μόνο στην Κύπρο, ηγέτες συναίνεσαν για να τεθεί σε δημοψήφισμα, μια λύση τόσο κατάφορα άδικη εις βάρος του λαού τους, και στο οποίο δημοψήφισμα ψήφισαν για το μέλλον των μελλοντικών γενιών του Κυπριακού Ελληνισμού, οι έποικοι που κουβάλησε ο κατακτητής.

4) Μόνο στην Κύπρο, κάποιοι "προοδευτικοί" υποτιμούν το θέμα του εποικισμού, την προμετωπίδα της επεκτατικής πολιτικής της Τουρκίας, και το βλέπουν από την "ανθρωπιστική του πλευρά" (ορισμένοι βλέπουν με συμπάθεια τις "καρδιές εποίκων που πάλλονται").

5) Μόνο στην Κύπρο συμβαίνει να βοηθούμε στην ενταξιακή πορεία του κατακτητή μας, ενώ αυτός διατηρεί κατοχικό στρατό στην πατρίδα μας, την στιγμή που ούτε καν μας αναγνωρίζει.

6) Μόνο η Ευρωπαϊκή Κύπρος, ενώ υφίσταται στρατιωτική κατοχή, το μόνο που απαιτεί (με προοπτικές αναβολών, και περαιτέρω εκπτώσεων), είναι το άνοιγμα τουρκικών λιμανιών για ελλιμενισμό Κυπριακών πλοίων.

7) Μόνο η Κύπρος, μέλος της Ε.Ε., στην οποία Ε.Ε. προσπαθεί να εισέλθει η Τουρκία, συναινεί στην απελευθέρωση κοινοτικών κονδυλίων (πολλών εκατομμυρίων), προς ενίσχυση των "απομονωμένων Τουρκοκυπρίων", ενώ αυτοί στηρίζουν το κατοχικό καθεστώς του Ταλάτ και της Τουρκίας, γιορτάζοντας με κάθε λαμπρότητα την εισβολή και τις σφαγές του 1974 (με στρατιωτικές παρελάσεις, και φωταγώγηση της τουρκικής σημαίας στον Πενταδάκτυλο).

8) Μόνο στην ημικατεχόμενη Κύπρο οι δρόμοι μας συνεχίζουν να έχουν το όνομα Τούρκων σφαγέων των Ελλήνων, ενώ στα κατεχόμενα, τα ελληνικά τοπωνύμια έχουν σβηστεί από παντού.

9) Μόνο στην Κύπρο ανθεί το λεγόμενο εμπόριο "μέσω της πράσινης γραμμής", ενώ τα κλεμμένα προϊόντα των Ελλήνων της Κύπρου πωλούνται πια και στην Κρατική Έκθεση.

10) Μόνο στην Κύπρο, την οποία αποδεδειγμένα πρόσφεραν οι ξένοι ως δώρο στην Τουρκία με την μορφή της λύσης του σχεδίου Ανάν, παρά τα όσα υποφέραμε εξ υπαιτιότητας της ανεπάρκειας των ηγετών, ο λαός συνεχίζει να τους στηρίζει, παρά την εμμονή τους στην ίδια χρεοκοπημένη πολιτική της αναζήτησης λύσης Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας (βοηθούν στο μάντρισμα, και ενισχύουν τις δυνάμεις που δουλεύουν υπέρ της υποταγής στον Τούρκο κατακτητή, πολιτικοί-φαινόμενα όπως τον Πρόδρομο Προδρόμου, όπου μετά την "πατριωτική ανάπαυλα" του δημοψηφίσματος, επιστρέφει πανηγυρικά στο μαντρί, "επαναπατρίζεται" κατά τον βουλευτή του ΔΗ.ΣΥ. Αντώνη Καρά.

11) Μόνο στην Κύπρο κάποιοι, άνετα μιλούν, για λύση με βάση το Ευρωπαϊκό κεκτημένο, που διασφαλίζει τα ανθρώπινα δικαιώματα, την ίδια στιγμή που δέχονται να συζητούν στην βάση του σχεδίου Ανάν, για εξεύρεση λύση Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. Μόνο στον τόπο μας μπορούν οι εκλεκτοί εκπρόσωποι της πολιτικής της υποταγής, χωρίς ίχνος τσίπας, να εκφωνούν πύρινους λόγους στα μνημόσυνα των ηρώων και στις εθνικές επετείους.

Μόνο στην Κύπρο μπορούν να συμβαίνουν αυτά. Η αδιαφορία και ο κομματισμός πατριωτισμός, εκκόλαψαν τα απίστευτα φαινόμενα της εποχής μας, που κάνουν το μέλλον να φαίνεται τόσο δυσοίωνο. Θα συνεχίσουν δυστυχώς να συμβαίνουν, μέχρι την τελική καταστροφή μας, εκτός κι αν οι απλοί πολίτες αρχίσουν επιτέλους να σκέπτονται και να ενεργούν πατριωτικά, και όχι κομματικά.