Να πάνε από ʽκει που ʽρθαν

«Σας ζητούμε να συμπαρασταθείτε στο πρόβλημα των συναδέλφων μας με συμβάσεις έργου. Είναι αναγκαίο να παραμείνουν στην εργασία τους. Είναι εργαζόμενοι των 700 ευρώ [...] Δεν τους αξίζει. Έχουν προσφέρει πολλά. Θέλουμε να σας ζητήσουμε ένα μεγάλο συγγνώμη για την αναστάτωση [...] Η υπεράσπιση των συναδέλφων συμβασιούχων όμως, είναι για μας μονόδρομος».

Κάπως έτσι τελειώνει δισέλιδη επιστολή, την οποία διένειμαν εργαζόμενοι στην καθαριότητα του Δήμου Αθηναίων τις τελευταίες μέρες στους σταθμούς του Μετρό. Δακρύβρεχτο κείμενο, εν μέσω εορτών, εναρμονισμένη με το σύνολο της ρητορικής των τελευταίων μηνών που παρουσιάζει τους δημοσίους υπαλλήλους ως τα μόνα θύματα της θλιβερής αυτής περιόδου.

Η αλήθεια είναι ότι από την στιγμή που ένα τεράστιο ποσοστό του ενεργού πληθυσμού της χώρας -σχεδόν 20%- απασχολείται από το κράτος και την τοπική αυτοδιοίκηση, η δίνη των μέτρων που η κυβέρνηση καλείται να πάρει, πλήττει σε μεγάλο βαθμό αυτούς. Όμως, εκείνο που δεν μπορεί να γίνει κατανοητό είναι το γιατί οι υπόλοιποι πολίτες πρέπει οπωσδήποτε να πληρώνουν τα σπασμένα των αδιάκοπων κινητοποιήσεων και απεργιών των διαφόρων συντεχνιών και συνδικαλιστικών φορέων.

Γιατί, όλοι εκείνοι που επέλεξαν στην ζωή τους έναν δρόμο αυτόνομο και ελεύθερο, καθώς και οι άνθρωποι που απασχολούνται στις επιχειρήσεις τους, πρέπει σώνει και καλά να «συμπαρασταθούν», τη στιγμή που ήδη πληρώνουν και με το παραπάνω το επί έτη βόλεμα εκατοντάδων χιλιάδων συμπατριωτών τους στον δημόσιο τομέα;

«Για εμάς είναι ζήτημα ηθικής» γράφουν σε άλλο σημείο της επιστολής τους οι εργατο-υπάλληλοι του Δήμου Αθηναίων. Και αναρωτιέται κανείς, πόση ηθική κρύβουν αλήθεια οι σωροί των απορριμμάτων, ανάμεσα στους οποίους καλούνται μανάδες με τα παιδιά τους να κάνουν σλάλομ στις πυκνοκατοικημένες περιοχές της Αθήνας; Πόση ηθική κρύβει η μπόχα που εκπέμπει η «αναστάτωση», που εδώ και δεκαετίες μας προξενούν οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων στην καθαριότητα; Ο κόσμος ξεχνά εύκολα, όμως κάποιοι πρέπει να του θυμίζουν τις άπειρες φορές που μέσα στον καύσωνα είδαμε τους αρουραίους να χοροπηδούν πάνω στο προϊόν του ηθικού αγώνα τους.

Και να 'ταν μόνον αυτοί; Όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι έχουν βαλθεί να μας «αναστατώσουν», λες και τόσα χρόνια μας υπηρετούσαν. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Την ανεξέλεγκτη και αναιδή συμπεριφορά τους; Τις μόνιμες κοπάνες τους; Τους οδηγούς των λεωφορείων με την σαγιονάρα, το τσιγάρο στο χέρι και τον φραπέ στο άλλο; Τους οδηγούς των τραμ που οδηγούσαν μεθυσμένοι και όταν απολύονταν έκαναν απεργία όλα τα μέσα μαζικής μεταφοράς; Τους εφοριακούς που μπαινοβγαίνουν με τουπέ στα καταστήματα κυνηγώντας τα για μία αποδειξούλα και απ' έξω το παρεμπόριο κάνει πάρτι; Τους παχύσαρκους ή ασθενικούς «μπάτσους» με το μαλλάκι, την φαβορίτα και το διαστημικό γυαλί ηλίου που κυκλοφορούν ασκεπείς σαν φαντάροι δίχως προορισμό στις γειτονιές, αποτελώντας διακοσμητικό στοιχείο; Τους κοιλαράδες εργατοπατέρες τους, που κάνουν άνω κάτω την Ελλάδα εδώ και 35 χρόνια για ψήλου πήδημα;

Ε, όχι. Δεν θα συμπαρασταθούμε. Και δεν θα συμπαρασταθούμε όχι από εκδίκηση ή από πείσμα. Δεν θα συμπαρασταθούμε για το καλό αυτής της πατρίδας. Δεν θα συμπαρασταθούμε, όχι για να στηρίξουμε αυτήν την κυβέρνηση, αλλά για να σωθεί αυτή η χώρα. Κι όσοι αποφάσισαν να κάνουν αντιπολίτευση στηρίζοντας την χολέρα που λέγεται δημοσιο-υπαλληλικός κόσμος, είναι ανεύθυνοι και εξίσου υπόλογοι. Τα διάφορα συντεχνιακά φερέφωνά τους, που βγαίνουν και προσπαθούν να μας πείσουν ότι η αγορά ζει από τους δημοσίους υπαλλήλους, πρέπει επιτέλους να σωπάσουν.

Η αγορά δεν ζει από τους δημοσίους υπαλλήλους. Η αγορά ζει τους δημοσίους υπαλλήλους. Όλους αυτούς που παράτησαν τα χωράφια και ήρθαν να γίνουν αργόμισθοι υπάλληλοι γραφείου. Όλους αυτούς που επέλεξαν ως όραμα ζωής να λουφάξουν σε μία καρέκλα και να φουσκώσουν τις σαπιοκοιλιές τους. Αναλογίστηκαν άραγε όλοι αυτοί οι ανεύθυνοι, πόσες δουλειές χάνονται από μία και μόνο ημέρα απεργίας στις συγκοινωνίες; Αναλογίστηκαν τι στοιχίζει μία τέτοια μέρα σ' έναν απλό πωλητή-πλασιέ που προσπαθεί με την βαλίτσα στο χέρι να βγάλει το ψωμί του; Αναλογίστηκαν όλοι αυτοί οι κρετίνοι, πόσα λεφτά πετιούνται από τις κάρτες πολλαπλών διαδρομών που τόσος κόσμος αγοράζει και δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει;

Να απολυθούν και να πάνε από 'κει που 'ρθαν, να σπείρουν κανά χωράφι και να βοσκήσουν κανά πρόβατο και να κόψουν την κλάψα. Αυτό θα ήταν το ηθικό, απέναντι σε όλους αυτούς που σιωπηλά υφίστανται την χρόνια ασυδοσία τους, αλλά και απέναντι στον ίδιο τους τον εαυτό. Νισάφι πια!

ΥΓ. Παρακαλώ πολύ, οι απεργίες σε κανάλια και εφημερίδες να πυκνώσουν. Είναι οι μόνες με κοινωνική συνεισφορά!